Annað ár á rað byrjaði eg Lusiudagin 13. desember í Norðurlandahúsinum har Lusiuhald var árla á morgni, aftur í ár saman við mammu og Gunn.
Í ár vóru tað føgru røddirnar í Silvitni, ið gingu Lusiugongu úr tilbygninginum og eftir brúnni oman í forhøllina, eins og Kata gjørdi í fjør, og sungu síðan eina lítla konsert.
Meðan eitt útselt Norðurlandahús leið á við kaffi í koppunum og “Lussekat” (eitt svensk bakilsi, ið sviar eta í sambandi við Lusiuhald) afturvið, sjálvandi nýbakaðir frá Titu.
Eg sat har, sum øll hini í andakt og leið á, og fekk konsentreraða jólakenslu sproytaða inn gjøgnum allar mínar sansir.
Silvitni komu víða um við jólasálmum á latínskum, svenskum, norskum, enskum og sjálvandi eisini føroyskum, og sungu undurfult. Alt sera væl útsett og skipað.
Forhøllin í Norðurlandahúsinum var hugnalig myrk, lukturin av nýbakaðum og kaffi gjørdu eisini sítt til at hetta kendist so trygt, jólaligt og gott. Huglagið var av aldargamlari tradisjón. Hendan kenslan, at hetta gera vit altíð Lusiudagin, hekk tjúkk í luftini.
Eg noyddist at minna meg á, at hetta bert var aðruferð, at hetta tiltakið var í Norðurlandahúisnum. Tankin kom til mín, um hvussu ofta okkurt nýtist a vera, fyri at gerast ein tradisjón?
Í fjør var tiltakið fríggjamorgun kl. 8, og í ár var tað flutt til kl. 9.00 eftirsum tað var vikuskiftið, og fyri meg gekk leiðin úr Norðulandahúsinum niðan í FK at keypa inn, ístaðin fyri til arbeiðis sum í fjør.
Men bæði í ár og í fjør bar eg við mær hesa serstøku jólakensluna út í dagin.
Gleðiligan Lusiudag øll somul.