Myrkar søgur um lívsgleði

Búi Dam lat í ein tíma sín innara søguforteljara fáa fríar ræsur og úrslitið var ein bergtakandi uppliving

 

Meðan Budam í yvir ein tíma bergtók áhoyrararnir, fyltist Virkishúsið alsamt. Á sín heilt egna hátt vísti fyrrverandi Ivory, 200 og Deepend gittarleikarin Búi Dam sín innara søguforteljara – Hesin er inniligur og ógvisligur og tykist at hava bíða í alt ov nógv ár eftir at sleppa út.

 

Søgurnar eru mest um lívsgleði, m.a. mista lívsgleði og vaknandi lívsgleði, tó eru tær í stóran mun bæði myrkar, daprar og ógvisligar, og mest av øllum ikki fittar.

 

Bólkurin taldi Magnus Johannesen á  tangentum, Rógva á Rógvu á slagverki og tí sera sensuellu Ásu Wraae Olsen á rødd og sjálvan høvuðsmannin Búa Dam á gittara og rødd. Tey spældu eina konsert, ið tyktist nakað so øgiliga viðkomandi. Her vóru søgur um krabbamein, einsemi, deyða, missin av børnum, kynsliga samveru, um kvinnuliga kynið og mangt annað. Vit lurtaðu, klappaðu, trampaðu og livdu við, og øll vóru bergtikin.

 

Budam minnir í løtum um Nick Cave í inniligheit og um Runa T. Kidde í formi. Tú mátti lurta, hetta er ikki tónleikur, ið kann lirast av. Hetta skal spælast inniligt, og tað gjørdi Budam. Serliga stuttligt var at síggja hvussu teir báðir gomlu garparnir Magnus og Rógvi hugnaðu sær, tyktist sum um teir í hesi verkætlan veruliga hava funnið spæligleðina aftur.

 

Ása Wraae Olsen er í mínari verð eitt óskrivað blað, men tað kemst ikki uttanum, at hon í leiklutinum, sum eitt slag av fúlari álvagentu, gav Budam eitt lyft, og undirstrikaði inniligheitina í úttrykkinum.

 

Virkishúsið riggaði ófatiliga væl sum karmur um hesa framførslu, ið endaði eitt heldur blandað tónleikakvøld í Klaksvík.

Isadora blásti alt um koll

Isadora and The Rebels spældi ein frálíka konsert í Virkishúsinum, bólkurin er líka føroyskur sum Týr og líka altjóða sum Portishead.

 

Eftir eina heldur treka byrjan á upphitingina til Summarfestivalin við The Story Ends, blásti Isadora and The Rebels Virkishúsið í Klaksvík um koll. Eg mangli lýsingarorð at lýsa framførsluna, sum stutt sagt var frálík.

 

Eg havi ongantíð uppliva Isadoru og rebellarnar áður, og hóast eg bert havi hoyrt jalig viðmælir, so varð eg fullkomiliga tikin av bóli. Isadora and the Rebels er ein framúrskarandi bólkur. At songkvinnan Guðrið Hansen er frálík visti eg væl, men í hesum bólkinum er hon veruliga í essinum. Talan er um teirra heilt egna sera gjøgnumførda tónleikabland, sum vevur m.a. spælimanstónleik, vísusang, 70’ára tung málm, 90’ára rokk, indi rokk og alt møguligt annað saman í ein dýrabæran vavstur. Eg haldi á onkran hátt, at hetta er líka føroyskt sum Týr og líka altjóða sum Portishead. Eg havi ikki hoyrt tílíkan tónleik áður, men hann er bergtakandi. Ljóðumstøðurnar eru ikki verðins best í Virkishúsinum, men Isadora and the Rebels megnaði at spæla uppum umstøðurnar, og við eini sera dedikeraðari framførslu leveraðu tey vøruna 200%.

 

Tað var serliga stuttligt at síggja hvussu Guðrið er á pallinum, hon er miðdepilin í bólkinum, og stýrir honum við eini sterkari hond, hon er ikki bangin fyri at taka ábyrgd av framførsluni. Hetta kom t.d. til sjóndar, tá trupulleikar vóru við gittaranum hjá gittarleikaranum Bartali. Í staðin fyri langan og keðiligan steðg, skar Guðrið ígjøgnum og spældi saman við restini av bólkinum pausutónleik, hetta hóast onkur tónleikari tyktist at hava hug til at muta ímóti. Hetta vísti innlit í tað, at ein framførsla leggur ábyrgd á herðarnar hjá teimum í standa á pallinum, at undirhalda tey, ið lurta, eitt innlit sum forbiðið nógv føroysk listafólk ikki hava.

Tað er eisini heilt ótrúliga lekkurt at hoyra blokkfloytu í rokktónleiki, takk fyri tað Guðrið.

 

 

Trek byrjan á Summarfestivalin

The Story Ends mistu pippið, tá stórir trupulleikar við ljóðinum oyðiløgdu konsertina í Virkishúsinum

 

The Story Ends var fyrsti bólkur at fara á pallin í Virkishúsinum í Klaksvík og byrjaði sostatt Summarfestivalin 2006,  hetta var eina framførsla ið eg trúgvi eg, bæði bólkur og áskoðarar kundu eins væl verið fyri uttan.

 

Bólkurin skuldi eftir skránni byrja kl. 18, men klokkan var nærri 19, tá The Story Ends komu til Klaksvíkar. Fólk var komið og farið og nýtt var komið til. Hvør eigur feilin, veit eg ikki, men avtalan var eftir øllum at døma, at bólkurin skuldi byrja kl. 19, meðan skráin fyri Summarfestivalin segði 18. Hetta er óheppið og irriterandi.

 

Tá klokkan var nakrar minuttir yvir sjey, byrjaði bólkurin endiliga at spæla. Men ljóðið var andskræmiligt. Tey ljóðkønu stríddust eitt hart stríð, men klokkan nærkaðist 19.30, áðrenn ljóðið gjørdist nøkurlundað. Tá hevði bólkurin mist pippið, og tyktist mest sum uppgevandi. Hetta klæddi illa teirra eitt sindur fandenivoldska tónleiki. Tað var ikki fyrr enn í allar síðsta lagnum, at eitt sindur av gleðini kom aftur. Bólkurin byrjaði at jamma og fjasa eitt sindur, og tyktist at hava tað stuttligt, men hetta var tíanverri stuttligari hjá teimum enn áskoðarunum.

 

Samanumtikið kann konsertin ikki ummælast, ljóðið var stutt sagt ov ringt. Bólkurin kann tó í ávísan mun lastast fyri ljóðið, teir hava spælt í hølunum áður, og áttu at verið komnir í betri tíð um tað var neyðugt. Her skein manglandi rutinan ígjøgnum, og vísti hvussu ungur og óroyndur hesin bólkur í veruleikanum er, hóast umstøðurnar vóru tær somu hjá hinum bólkunum, ið spældu í somu hølum, so hevði hvørki Isadora ella Budam nakrar trupulleikar. Her er annars talan um ein tann mest lovandi unga bólkin í Føroyum. Við miðvísari venjing og arbeiði við tónleikinum, kann The Story Ends við tíðini gerast ein sera góður bólkur.