Tað kundi verið betur

Svangah Dangah spældu eina konsert, ið kundi havt verið ordiliga góð, og sum fyri teir mest dedikeraðurSvangah Dangah fjeppararnar ivaleyst var júst tað. Men fyri okkum, ið bert kenna einkult løg, kendist tað, sum at hyggja eftir einum filmi á einum máli, ið man næstan ikki skilur.

 

Tónleikurin hjá Svangah Dangah er í stóran mun heldur monotonur. Her er ikki tann stóri dynamikkurin og løgini verða borin av søgunum, ið teir fortelja við sínum tekstum. Tí Svangah Dangah hava eina styrki framum allar aðrar, og tað er teirra livandi málbrúk. Eg meti fløguna Belials Synir, sum eitt tað mest áhugaverda íkastið til føroyskan skaldskap seinastu nógvu árini. Teirra rím sita væl og gerandisliga málið blanda við útlendskum lániorðum, fúlheitum og ófantaligum, hevur skapt ein skaldaligan alheim, ið er heilt egin í føroyskum høpi.

 

Men hoyrdi ikki orðini

Tí var tað ófatiliga keðiligt, at man í flestu løgunum, ikki hoyrdi hvat teir rappaðu, eitt bland av ringari artikulering og ófyrigevandi teltdúkurin í FLAGS-Tjaldinum køvdi orðini, og í summum løgum vóru bert hendinga orð skillig.  Her var serliga tann eini rapparin Steen, tann stóri syndarin. Fyri teir fjepparar, ið kenna allar tekstirnar var ivaleyst lættari at hoyra, og tað kókaði tí eisini framman fyri pallin alla konsertina. Men tað kravdi ikki meira enn at hyggja meg um, og síggja tey eitt sindur líkasælu andlitsbráini rundan um meg, og hvussu fólk sussaðu sína millum, fyri at skilja, at tað ikki bert var eg sjálvur, ið ikki heilt fekk fylgt við.

 

Tað gjørdist skjótt eitt sindur for monotont uttan tekstin. Eg byrjaði so smátt at keða meg. Hetta broyttist tó, tá tey meira kendu løgini vóru spæld, t.d.  Gentan er farlig og Frá bygd til bý. Tá fangaðu teir alla fjøldina, og eisini eg fekk verið við.

 

Ordiligan trummara

Á konsertini stillaðu Svangah Dangah upp sum ein kvartett umframt rappararnir Ragnar Davidsen og Steen Rói Lorentzen var mixmaster Urbanus og live trummuleikarin Eyðun Müller Thomsen við.  At hava trummuleikara við var frískligt, og gjørdi konsertupplivingina betur bæði visuelt, og við at ljóðmyndin gjørdist meira livandi.

 

Áhugavert samstarv

Urbanus er evnaríkur tónleikari og samstarvið við Svangah Dangah tykist sera spennandi. Tað var serliga týðiligt í allar seinasta lagnum á konsertini, Apokalypsa, ið Urbanus hevur skrivað. Tónlistarliga er hetta lagið nógv tað mest áhugaverda hjá bólklinum, og tað er ikki óhugsandi, at  hetta er ein leið, ið bólkurin skuldi hildi fram á.

 

Vit kenna tílíkar rappbólkar í londunum kring okkum, men hetta er fyrsti bólkur av sínum slag í føroyskum høpi. Við teimum gávum, ið teir hava bæði sum teksthøvundar og við sterkari hjáveru á pallinum er Svangah Dangah ein sera spennandi bólkur at fylgja framyvir.

 

Eitt hjartasuff

Alla konsertina vóru tveir myndamenn á pallinum við Svangah Dangah, um teir vóru bidnir av bólkinum til endamálið, ella um teir starvaðust fyri onkran annan veit eg ikki. Men teir gingu so nógv fyri á pallinum, at teir beinleiðis órógvaðu framførsluna fyri okkum áskoðarar. Ein teirra hevði enntá fingið tað idiotiska hugskotið at lata seg í eina reyða topphúgvu, ið skrálaði hygg at mær, fullkomiliga óprofessionelt, og órógvandi fyri framførsluna. Myndamenn eiga ongantíð  at órógva upplivigina hjá gjaldandi gesum.

Aftur í 80’ini við Fate

Eager2Please sangarin Dagfinn Joensen kom á Summarfestivalin við sínum danska bólki harða rokkbólkinum Fate.

 

Hóast Fate varð stovnaður í 1984, hevur bólkurin ongantíð áður vitjað í Føroyum. Men nú oddamaðurin er føroyingur, hevði Summarfestivalurin biðið bólkin koma hendan vegin.

 

Nokkso fitt av fólki var komið saman í Flagstjaldið, og vaksandi mannamúgvan slapp at uppliva klassiskan harðan rokk, sum man spældi hann í 80’unum, av einum bólki, ið hevur skrivað tónleik líka síðan í 80’unum. Men mest av øllum upplivdu vit ein hart rokkandi bólk, við dugnaligum tónleikarum, stórari spæligleði og einum knasandi góðum sangara.

 

Frálíkur sangari

Dagfinn Joensen hevur arbeitt miðvíst við sangi seinastu árini, og tað hoyrist aftur, røddin er fyldigari, kraftigari enn hon var áður og sjálvt á høgu tónunum sang hann púra reint. Tað var ein frægd at hoyra ein so góðan sangara, tí tónleikurin hjá Fate krevur nógv av sangaranum. Fate er upprunaliga sprottin úr danska bólkinum Mercyful Fate, og tað var ikki frítt, at sangurin hjá Dagfinn í støðum leiddi tankarnar til Mercyful Fate oddamannin King Diamond.

 

Original gubben 

Bassleikarin Peter Steincke er einasti uppruna limurin, ið er eftir í Fate. Tær nýtist ikki at hyggja leingið at honum, fyri at skilja hví hann er hildin fram við bólkinum, hóast nógvar broytingar hava verið yvir árini. Maðurin osar av spæligleði, meðan hann hálvrennur kring pallin við sínum bassi og langa ívna gráa hári. Dagfinn greiddi okkum frá, at sviar rópa Steincke fyri Original gubben.

 

Tíðarlummin hjá Fate

Tónleikurin hjá Fate var annars domineraður av høgu sangrøddini hjá Dagfinn og fresandi gittarinum, ið Torben Evenvoldsen spælir so sannførandi. Hetta var akkurát fyri, og hóast tað tykist, sum Fate hava livað í einum tíðarlumma seinastu 25 árini, so er hetta ein gjøgnumførdur tíðarlummi. Tí Dagfinn og hinir fingu gott tak í okkum, og rokkaðu FLAGS- tjaldið.

 

Nýtt og gott gamalt

Henda Fate manningin hevur herfyri givið fløguna Ghost From The Past út, og  skráin var sett saman av løgum av henni og hinum fimm útgávunum, ið Fate hevur latið úr hondum. Vit upplivdu klassisk Fate løg, sum Lovers og I Can’t Stand Losing You og milt sagt undarliga lagið Beneath Da’ Coconuts. Men bestu móttøkuna fingu tó løgini av nýggju Fate útgávuni, har serliga “Children of the Night”, ið hevur verið nógv at hoyra í útvarpi seinastu tíðina, fall í góða jørð. Hóast lagið ivaleyst kann kappast um heiðurin, sum mest klisjefylta tónleikaverk nakrantíð, so riggaði tað í hesum sambandinum.  Eisini lagið Daddy’s Girl, av nýggju fløguni sat øgiliga væl.

 

Samanumtikið var konsertin ein ferð inn í tíðarlumman, har Fate býr og livur, og henda ferðin var fínasta slag.

Eg elski te!

Sum ein góður koppur av te smakkar væl. Altso ein ordiligur ein, ikki ein, ið er gjørdur við teposum, men ein har man brúkar sílu og leys tebløð.

 

Eg eri stórnjótari av te. Eg drekki hvønn dag liturvís av te, ofta gjørt á skjótasta hátt, teposar av slagnum Typhoo ella Tetley í eina termokannu, vatn omaná og so drekki eg alla kannuna – við mjólk útí sjálvandi, ordiligar drekkamunnar.

 

Á arbeiðinum havi eg eitt Chelseakrúss, ið tekur umleið ein hálvan litur. Tað er so deiligt. Eg eri heilt givin at drekka kaffi til arbeiðis, plagdi at drekka fleiri litrar av kaffi, men tað er ikki super fyri magan, so tað gavst eg við. So nú er tað te eisini tá eg eri til arbeiðis.

 

Eg havi drukkið drekkamunnar, síðan eg var smádrongur, fyrstu árini lunkaðar við sukuri í, men sum tannáringur droppaði eg sukurið, og drakk te við mjólk. Við árunum gjørdist te’ið heitari og mjólkin minni, og nú er ein deiliga heitur drekkamunnur nakað av tí besta eg fái.

 

Mær dámar best svart te. Frukt te, blómu te, grønt te, hvítt te og urta te siga mær ikki nakað serligt. Tí var eg ikki sørt illa við, tá eg kom til hús undir Kongavarða sunnukvøldið. Eg og ekskonan skiftast at búgva her saman við synunum. Men eg kom heim til eitt hús, har eingir teposar vóru. Eg fór at leita í skápum og skuffum, men fann ongar teposar yvirhøvur, jú gamaní okkurt fruktsvans, men einki ordiligt. Tað var um reppið, at eg ringdi at skelda Barbaru, men lat vera fyri friðs skuld.

 

Aftast í einum skápi fann eg nakrar posar av leysum te, har var urta te, hvítt te, jóla te og kvæde te. Eg visti, at mær ikki dámdi nakað av hinum, so eg valdi kvæde te. Tað var ok, men eg hugsaði at eg mátti fara at keypa mær teposar dagin eftir. Hetta gloymdi eg sjálvandi, og aftur dagin eftir gloymdi eg tað. So tá eg mikudag endiliga kom framvið tehyllunum í Miklagarði, so mundi eg ikki fingið afturhald.

 

450 teposar av slagnum Tetley og so posar við leysum Ceylon og vistfrøðiligum Earl Grey vóru endaliga úrslitið, hóast fleiri aðrir pakkar lógu í vogninum tað einu løtuna.

 

So nú siti eg her, við einum dampandi heitum krússi av Ceylon te, bryggja í sílu og varnist aftur, hvussu gott te kann smakka, bara man brúkar eitt lítið vet av kærleika til at bryggja tað.

 

Eg elski te!

Nær fær Tjóðveldi eina greiða støðu?

Formaðurin í Tjóðveldi var við til Pride, tað er eitt stig á rætta vegnum (mynd: Erland Sivertsen)

Eg hoyrdi í tíðindunum á nátturða í kvøld, at Framsókn setur fram uppskot um dagføring av hjúnarbandslógini í næstum. Í hesum sambandi bleiv sagt, at í øllum flokkum uttan Framsókn og Miðflokkinum, stendur tað hvørjum tinglimi frítt at atkvøða eftir egnari sannføring.

 

Eg fari í hesum sambandi at minna mín flokk, tað er Tjóðveldi, har eg havi verið limur í nógv ár, og uppstillaður fyri fleiri ferðir, um tað yvirlýsing, ið flokkurin sendi út eftir seinasta Floksting. Hon kann lesast í fullum líki her:

 

Men tann í hesum høpi mest aktuelli parturin er tann, ið snýr seg um hjúnarbandslógina. Hetta var eitt uppskot frá eldsálunum í Unga Tjóðveldi, ið flokstingið samtykti. Hetta er orðað soleiðis í yvirlýsingini:

 

“Øllum føroyingum skulu verða tryggjað somu rættindi uttan mun til átrúnað, húðarlit, politiska áskoðan og kynsliga orientering. Tá ið stevnumið floksins skulu endurskoðast, skal greið støða takast til spurningin um dagføring av hjúnabandslógini.”

 

Eg veit ikki, hvussu langt flokkurin er komin við at endurskoða stevnumiðini, men eg vildi mett, at ein niðurstøða um henda spurning byrjar at vera átroðkandi.  Vit nógvu í flokkinum, ið hava mannarættindi sum hjartamál, mugu hava avkláring, og kunnu neyvan liva við, at tinglimir hjá okkara flokki eru við til at fella eitt so prinsipielt mál.

 

Tíðarandin er til at gera broytingar, ta søgdu 5.000 í ein munn fríggjadagin. Fellur uppskotið nú, so er spurningurin, um nær tað aftur kemur fyri, og hvørjar møguleikar tað tá hevur fyri at verða viðtikið.

5.000 samkynd í Føroyum?

Eg fegnist um at 5.000 fólk luttóku á Faroe Pride, nú má signalið til okkara politikarar vera nóg greitt. Men samstundis fær tað meg at hugsa, tí hetta er júst sama tal, ið metta talið av samkyndum í Føroyum er. Hví tramin hava okkara politikarar ikki langt síðan givið teimum somu rættindi, sum hinkynd hava.

 

Mannamúgvan vildi ongan enda taka (Mynd: Erland Sivertsen)

Tað hevði regnað rættiliga illa fríggjamorgunin, eg hevði verið til ljóðroynd til ólavasøkukonsertina, og mátti viðganga at tað var ikki frítt, at eg stúrdi fyri, hvussu veðrið fóra at ávirka Pridegonguna og tiltakið í Tórsgøtu.

 

Eg hevði sjálvur ætla at gingið við í gonguni, men ymiskt praktiskt í sambandi við konsertina forðaði mær í hesum. So eg stóð í alsamt batnandi veðrinum og hugdi at gonguni, ið vendi um hornið á Tórsgøtu/Steinatúni.

 

Tað kendist søguligt og stórt, tá eg varnaðist, at her var talan um sera nógv fólk. Eg skilti skjótt, at her vóru fleiri enn túsund, men tey blivu bara við at koma um hornið, Tórsgøta fyltist og alsamt fleiri komu um hornið.

 

Løgregla og fyriskiparar mettu, at talan var um eini 5.000 fólk, eitt tal, ið ivaleyst er væl á leið. Eg stóð har saman við samsintum, og vit fegnaðust, tí nú fór Føroyar ongantíð at blíva tað sama.

 

Eg eri nevniliga sannførdur um, at teir flestu at okkara politikarum ikki eru so skítbíttir, sum teirra støða í málinum um at dagføra hjúnarbandslógina fær teir at tykjast. Eg gangi út frá, at talan heldur er um, at teir royna at halda fast í sínum veljaraskarða, og eitt signal frá 5.000 fólkum eigur at fáa teir at tora betur at gera tað, ið rætt er.

 

Men tá fyrsta gleðin um stóra stuðulin til fjølbroytni hevði lagt seg, fór eg at seta tingini í perspektiv. Vanliga metir man, at útivið 10% av fólki eru samkynd. Í Føroyum er hetta tal sostatt umleið á støði við talið av luttakarum á Faroe Pride 2012. So hví skulu vit undrast yvir at 5.000 møta upp?

 

Jú gamaní ein gonga, ið telur 10% av einari tjóð er ein mega success fyri einhvørja søk, men í hesum førinum eigur tað at vera so.

 

So tit politikarar, ið ivast um hvar tykkara atkvøða skal fara, tá tit í næstum skulu atkvøða um broyting í hjúnarbandslógini, havið í huga, at vit tosa um 5.000 samkynd, við familjum og vinum, her eru vit skjótt uppi á minst helvtini av føroyingum.

 

Tað sum eg fegnaðist serliga um, var at síggja fleiri í gonguni, ið eg veit, eru samkynd, ið enn ikki hava sprett. Men liva í hinkyndum forholdum ímóti sínari náttúru.  Eg vóni, at fyri hesi var hetta eitt stig á vegnum móti at spretta, og liva eitt erligt lív.

 

Eitt deiligt tiltak, ið varð vælsignað við herligum veðri.  Til lukku Føroyar her hendur okkurt.