Aftur í 80’ini við Fate

Eager2Please sangarin Dagfinn Joensen kom á Summarfestivalin við sínum danska bólki harða rokkbólkinum Fate.

 

Hóast Fate varð stovnaður í 1984, hevur bólkurin ongantíð áður vitjað í Føroyum. Men nú oddamaðurin er føroyingur, hevði Summarfestivalurin biðið bólkin koma hendan vegin.

 

Nokkso fitt av fólki var komið saman í Flagstjaldið, og vaksandi mannamúgvan slapp at uppliva klassiskan harðan rokk, sum man spældi hann í 80’unum, av einum bólki, ið hevur skrivað tónleik líka síðan í 80’unum. Men mest av øllum upplivdu vit ein hart rokkandi bólk, við dugnaligum tónleikarum, stórari spæligleði og einum knasandi góðum sangara.

 

Frálíkur sangari

Dagfinn Joensen hevur arbeitt miðvíst við sangi seinastu árini, og tað hoyrist aftur, røddin er fyldigari, kraftigari enn hon var áður og sjálvt á høgu tónunum sang hann púra reint. Tað var ein frægd at hoyra ein so góðan sangara, tí tónleikurin hjá Fate krevur nógv av sangaranum. Fate er upprunaliga sprottin úr danska bólkinum Mercyful Fate, og tað var ikki frítt, at sangurin hjá Dagfinn í støðum leiddi tankarnar til Mercyful Fate oddamannin King Diamond.

 

Original gubben 

Bassleikarin Peter Steincke er einasti uppruna limurin, ið er eftir í Fate. Tær nýtist ikki at hyggja leingið at honum, fyri at skilja hví hann er hildin fram við bólkinum, hóast nógvar broytingar hava verið yvir árini. Maðurin osar av spæligleði, meðan hann hálvrennur kring pallin við sínum bassi og langa ívna gráa hári. Dagfinn greiddi okkum frá, at sviar rópa Steincke fyri Original gubben.

 

Tíðarlummin hjá Fate

Tónleikurin hjá Fate var annars domineraður av høgu sangrøddini hjá Dagfinn og fresandi gittarinum, ið Torben Evenvoldsen spælir so sannførandi. Hetta var akkurát fyri, og hóast tað tykist, sum Fate hava livað í einum tíðarlumma seinastu 25 árini, so er hetta ein gjøgnumførdur tíðarlummi. Tí Dagfinn og hinir fingu gott tak í okkum, og rokkaðu FLAGS- tjaldið.

 

Nýtt og gott gamalt

Henda Fate manningin hevur herfyri givið fløguna Ghost From The Past út, og  skráin var sett saman av løgum av henni og hinum fimm útgávunum, ið Fate hevur latið úr hondum. Vit upplivdu klassisk Fate løg, sum Lovers og I Can’t Stand Losing You og milt sagt undarliga lagið Beneath Da’ Coconuts. Men bestu móttøkuna fingu tó løgini av nýggju Fate útgávuni, har serliga “Children of the Night”, ið hevur verið nógv at hoyra í útvarpi seinastu tíðina, fall í góða jørð. Hóast lagið ivaleyst kann kappast um heiðurin, sum mest klisjefylta tónleikaverk nakrantíð, so riggaði tað í hesum sambandinum.  Eisini lagið Daddy’s Girl, av nýggju fløguni sat øgiliga væl.

 

Samanumtikið var konsertin ein ferð inn í tíðarlumman, har Fate býr og livur, og henda ferðin var fínasta slag.

Einki Voxbotn í Skagen

Mynd tikin frá vevmyndatólinum á Hotel Tórshavn

Kennist eitt sindur løgið, her siti eg í Skagen, og fylgi við statusdagføringum og myndauploadum, hjá vinfólki, ið antin er í Vágsbotni ella ávegis til Voxbotn. Mín tummil er beinleiðis eymur av at trýsta á Like knøttin.

 

Ikki sørt, at eg havi eitt sindur av blandaðum kenslum. Tí samstundis, sum eg gleði meg til komandi Roskilde Festivalin, ið eg ávegis til, og sum eg skal vitja um nakrar fáar dagar, so havi eg hug, til at uppliva hetta stóra konsertsatsið, ið nú verður gjørt í Havn. Havnin skal spæla við, og tað ger hon nú. Onkur fíltist at, at Voxbotn liggur samstundis sum Varmakelda, harra mín jesekrist, nær var nakar av okkum seinast á Varmakeldu (hyggja vit burt frá tykkum fuglfirðingum). Hetta svarar til, at onkur bleiv súrður yvir, at London fekk eina formil 1 koyring, sama vikuskiftið, sum GoCart kapping var í Birmingham.

 

Eg vil ikki siga, at eg eri keddur av at ganga glipp av Medinu, í mínari verð eitt reyv óinteressant danskt poppnavn, hvørs størsta dygd er at vera líka lítið ílatin, sum eg plagi at vera á palli (og síggja eitt sindur betri út enn eg, meðan hon er tað). Vónandi far hon ikki krím í føroyska summarkuldanum.

 

Men føroyski parturin av skránni til Voxbotn er forbiðið góður, hevði væl tíma at hoyrt øll føroysku nøvnini. Samstundis  eri eg vælvitandi um, hvussu stóra atdráttarmegi, óinteressantur danskur poppur hevur á føroyska áskoðaran, so tí er nokk eingin ivi um, at tiltakið verður super væl vitjað, so sum myndir og statsusdagføringar eisini bera brá av.

 

Gott Voxbotn tit!

Undskyld mig, men fuck you DR!

Nú havi eg í meira enn eina viku gingið og ilskast. So nú skal eg hava hetta burturav mær:

 

– Undskyld mig, men fuck you Danmarks Radio!

 

Hetta hendir eftir, at eg var í Norðurlandahúsinum við synum og svigardóttir og tók móti Sveini Gaard Olsen, tá Danmarks Radio og beiggi Svein, Hatespeech legendan Jákup Pauli Gaard Olsen skipaðu fyri surprise veitslu fyri føroyska X-Factor finalistinum.
Konsert og tiltak sum heild var fínt. Tað sum irriteraði meg, var at Sveinur absoulutt skuldi tosa danskt við áskoðararnar millum løgini, at James Olsen partú skuldi presentera hann á donskum, og at tá Sveinur einaferð tosaði føroyskt millum løgini, so komu beinanvegin strong boð frá filmsliðnum um at skifta til danskt.

 

Tað føldist skeivt og pínligt, og tað var ikki veruleiki, men ein tillagaður veruleiki. Pyntan og homogenisering av málsliga fjølbroytninum í ríkinum.

 

Tá eg so sá hann tosa við familju og borgarstjóra á donskum eisini, so helt  eg uppat við at vera irriteraður og bleiv beinleiðis illur. Hetta gav eina mynd av okkum føroyingum, sum undirdanigar danskarar, ið ikki hava sítt egna mál.

 

Hevði talan verið um onkra hissini komersiella kanal, so var hetta nokk bara pínligt og kiksað, men vit tosa fokkime um almennu public service støðina Danmarks Radio! DR hevur altso serliga ábyrgd, og eigur at vísa virðing fyri tí fjølbroytni, ið er millum danskar ríkisborgarar.

 

Eg skilji, at tað er týdningarmikið, at DR hyggjarin skilur, hvat hendur á skerminum, men var talan um ein breta hevði man uttan trupulleikar teksta eitt tílíkt innslag.

 

Herfrá skal ljóða eitt hart “fuck you” ella kanska føroyski pendanturin “ren meg” til Danmarks Radio.

Hevur dómarin ein avgerandi leiklut í X-Factor?

Ná, so situr man her og bíðar fyri at vita hvør endar í X-Factor finaluni í ár. Øll fýra hava sungið tvey løg í kvøld og eitt í síðstu viku, og vit hava atkvøtt. Úrslitið av hesum kemur um eina løtu, og tað er longu givið, at verður føroyski luttakarin Sveinur Gaard Olsen ikki millum tey trý, ið fáa flestu atkvøðurnar, so verður tað Pernille, ið fær allar sínar luttakarar í finaluna. Hetta fær meg at hugsa nærliggjandi tankan, hava dómararnir nakað sum helst at siga, í hesari kappingini.

 

Pernille hevur í stuttum verið ein elendigur vegleiðari, hon man vera absolutt ringasta vegleiðarin av teimum trimum, og alíkavæl hevur hon fingið sínar ungu sangarar heilt fram. Tí tey longu frammanundan taldust millum bestu talentini.
Eg eri so sára samdur við Blachmann, sum segði tað so væl í kvøld:

 

– Du havde guld og lavede det om til jern.

 

Tað var eingin ivi í mínum huga, áðrenn fyrsta liveshowið um, at Ida fór at vinna kappingina. Hennara rødd, sjarma og behagiligheit, var klassar frammanfyri øll hini, og hon var eitt tað mest áhugaverda talentið, ið vit hava sæð í hesari kapping.

 

Men viku aftan á viku hava framførslurnar hjá Idu verið skuffandi. Absolutt hava tær verið ok, men ikki verdigar fyri ein stórfavoritt. Haldi ikki, at hon hevur verið best nakað kvøld.

 

Pernille blívur við at endurtaka, at hon letur sínar artistar bestemma, og júst hetta er problemið, serliga tá man hevur teir ungu artistarnar, tí tey nemmiliga hava tørv á vegleiðing. Her hevur Pernille svikið illa, ikki bara okkum hyggjarar, men eisini hesi ungu, ið hava tørv á kønari vegleiðing.

 

Um, sum mest sannlík er, tað verður ein av teimum ungu, sum vinnur, so verður tað uppá tross av vegleiðingini hjá Pernille, heldur enn orsaka av vegleiðingini hjá henni, og tað er óheppið.

 

Harafturímóti hevur Blachmann skapt spennandi ting saman við sínum bólkum, og tað var veruliga synd, at Jean Michel og Nicoline Simone fingu okkurt slag av samleikakreppu mitt í øllum. Tí tey vóru framúr góð, bæði tvey, men uppaftur meira saman.

 

D:A:D rokkaði Vágsbø

Rokkmaskinan D:A:D lat ongan iva vera um, hvør bestemmar á Vágsbøi. Tá teir báðir Binzer brøðurnir, bassleikarin Stig Pedersen og Laust Sonne á trummum, spældu, so vit gloymdu regndroparnar.
Sjálvt um eitt sindur av fólki var savnað á Vágsbøi, so var langt upp til tey 10.000 vitjandi, ið vóru væntaði í kvøld. Mest sannlíkt er tað áhaldandi regnið, sum spældi D:A:D eitt puss. Men hetta gjørdi ikki so nógv, tí ríkiligt av fólki var til eina góða rokk konsert, og tað fingu vit.
Uppskriftin var einføld: smittandi spæligleði, feit gittarriff sum larma illa, ein rá rokkrødd, ein tryggur rokkbotnur og ein gittarsolo mitt í lagnum. Henda uppskrift sló hart. Meðan limirnir runnu runt á pallinum og rampuni, ið var gjørd til tað sama buldraði og brakaði rokkurin hart um Klaksvík.
Eg má nevna garrvilla bassleikaran, ið líka ofta stóð uppiá trummusettinum, ella uppiá bassforsterkarnum sum niðri á pallinum. Eina løtu rann hann enntá runt við sínum tiltikna eldhjálmi, sum fýsti fýrverk himmalhøgt.
Teir løgdu fyri við bukandi rokklagnum Evil Twin og so beint yvir í Bad Craziness og so víðari, ongar pausur tey fyrstu fýra løgini – teir lótu ongan iva valda, hetta var ein rokkkonsert. Hóast ljóðið hesa fyrstu løtuna ikki var av tí besta, so var orkan øgilig, og tú kundi illa annað enn rokka við.
Sum konsertin leið blivu soloirnar longri og villari, og fyri gamlar rokkfjepparar var tað serliga stuttligtt at hoyra gittargudin Jacob Binzer sum vant tónar burturúr sínum gittara.
Konsertin á Summarfestivalinum var samstundis jubileum hjá trummuleikaranum, ið spældi sína fyrstu konsert við bólkinum í Ítróttarhøllini á Hálsi fyri just 12 árum síðan. Hetta merkti konsertina. Mitt í lagnum The Road Below me skipaði Jesper Binzer fyri hátíðarhaldi, har vit áskoðarar sungu “Kom så Laust – vi ved du har det”, meðan Laust lønti okkum aftur við trummusoloum.
Fløgan Everything Glows, ið bólkurin spældi inn beint eftir Føroyavitjanina sera væl umboða á spæliskránni, við løgum sum Evil Twin, Nineteenhundred And Yesterday, Everything Glows og The Road Below Me.
Hæddarpunktini vóru nógv, men tann sera langa útgávan av stórhittinum Sleeping My Day Away má roknast, sum løtan har áskoðararnir vóru best við, eg helt uppat at telja gittarsoloirnar í hesum lagnum.
Eg má tó siga, at eg sat við kensluni av, at fólk ivaleyst ikki kendu bólkin so væl, og at D:A:D nokk undirmettu hetta í byrjanini. Tí tær ferðirnar sangarin royndi at fáa fjøldina at syngja við, kendist tøgnin heldur pínlig, hetta fataðu teir tó skjótt og rokkaðu víðari.
Umframt harða rokkin eigur D:A:D eisini fleiri vakrar Balladur, hesar áttu tó einki pláss á skránni, og tað var ikki fyrr enn bólkurin aðruferð varð klappaður inn aftur, at løgini Laugh and a Half og It’s After Dark Now vóru spæld.
Samanumtikið ein feit rokkkonsert og eitt stórt rokkshow, takk fyri D:A:D.

Fólkafest á Vágsbøi

Shubidua og Summarfestivalurin passa sum fótur í hosu, tað var greitt á papírinum, og í kvøld er staðfest, at tað eisini heldur í praksis. Fólkakæri danski bólkurin  savnaði heilt nógv fólk á Vágsbøi, og lagið var ordiliga gott.

Shubidua oystu í ríkt mát av stóra sangskattinum, og familjan Føroyar sang við løgini um Folkevognen, hvalin Valborg, Nylon Brando, Fed Rock, Den Røde Tråd  og alt møguligt annað, fingu fjøldina við.

Shubidua hevur í allan mín uppvøkst átt eitt stórt pláss í føroyskum útvarpi, og hetta hoyrdist aftur, tí fólk sang við, svingaði við og hugnaði sær.

Lætt tilgeingiligi tónleikurin og stuttligu og vælskrivaðu stuttligu tekstirnir vóru framførdir av einum ordiliga vælspælandi bólki, og einum sum altíð væluppløgdum Michael Bundesen.  Sum gjørdi Bundesen sítt til, fyri at fáa fólk við, hann fekk okkum at svinga við armunum, syngja halleluja, veipa og veitra. Og at enda við at bjóða ikki færri enn 10 føroyskum kvinnum á pallin.

Teir eru gamlir menn nú, men tað virkaði veruliga, sum um teir enn tíma líka væl, og góða lagið smittaði fjøldina.

Veðrið hevur ikki skikkað sær so væl í dag, og eitt sindur av sirmi var meðan Shubidua spældi, so tí var kanska eitt sindur trupult at droyma seg burtur til Costa Del Kalundborg við bólkinum, men vit kundu bara vóna, at globala upphitingin gevur bonus í morgin

Buldur og brak í tjaldinum

The Dreams leveraðu eitt brak av einari konsert í FLAGS-tjaldinum, tað kókaði framman fyri pallinum frá fyrsta til síðsta lag.

Teir løgdu fyri við løgum á enskum av nýggjastu fløguni “Revolt”, og tað vóru nógv løg av hesari fløguni, ið vóru á skránni. Hetta var gleðiligt og tyktist at dáma teimum nógvu fjepparunum, ið vóru savnaðir í fremra parti av tjaldinum. Tey hoppaðu, dansaðu, sungu við og hugnaðu sær. Tað var eingin ivi um, at tey vóru har fyri at uppliva Føroya best dámda punkrokk bólk, og tað var heldur eingin ivi um, at The Dreams vóru har fyri at undirhalda tey, og geva teimum júst tað, ið tey vildu hava. Konsertin bleiv harafturat kryddað við nøkrum løgum av fyrru fløgunum hjá The Dreams: Tazy og Den Nye By.

The Dreams spældu ordiliga væl, og løgini sita bara. Nógvu konsertirnar og miðvísa arbeiðið við tónleiki, útrykki og framførslu hevur gjørt nógv fyri The Dreams, sum bæði sóu gott út, ljóðaðu væl, og fyrst og fremst rokkaðu.

Longri afturi í teltinum var áskoðarafjøldin heldur eldri og nakað trekari, ivaleyst fólk, ið ikki fyrst og fremst vóru har fyri The Dreams, tó so, sjálvt tey máttu geva seg yvir,  tá føroysku løgini Sa Sa Sasa og Sjeikurin vóru á skránni, og í væleydnaða eykalagnum Summer of 69 hjá Bryan Adams. Hetta vóru millum best eydnaðu løgini á konsertini, og serliga stuttligt var tað at hoyra, hvussu alt tjaldtð sang við í Sjeikurin, sangarin Hans Edvard sang ikki nógvar reglur í hesum lagnum. Eitt annað hæddarpunkt var risa hittið Under the Sun

Gestasangari var danski rapparin Niarn, og hetta var við til at gera konsertina fjølbroyttari. Niarn rappaði eitt vers inn yvir The Dreams lagið Murderous og so tolkaðu The Dreams Niarn lagið Undskyld Jeg er Fuld, umframt at Niarn luttók í Summer of 69.

The Dreams hava tvey ár tey seinastu árini spælt frálíkar konsertir á stóra pallinum, men vórðu í ár fluttir inn í FLAGS-tjaldið, ikki tí, at teir eru vorðnir verri dámdir, heldur tvørtur ímóti. Orsøkin til flytingina var, at The Dreams leygardagin skulu spæla á stóra pallinum á Skanderborg Festivalinum, og tí var einasti møguleiki, at teir spældu hóskvøld, og í kvøld er stóri pallur ikki opin.

Tað eru fyrimunir og vansar við flytingini, tjaldið var á tremur við fólki, og øgiligt hetta var sjálvandi eisini við til, at so mikið gott lív var í. Men FLAGS-tjaldið er ikki vælegnað til harðan rokk, tað rungaði øgiliga illa í dúkinum, og hetta ávirkar heildarupplivingina somikið nógv, at eg siti við høvuðpínu og ummæli. Men tó konsertin var góð.

Nik og Jay trýstu á play

Fólkaveitslan, ið Summarfestivalurin er, er nú ordiliga byrjað. Nik og Jay og teirra vinir tendraðu veitsluknøttin og hildu eina sanna poppveitslu á Vágsbøi, har fólk sungu og dansaðu við til teirra lurtaravinarliga popp.

Heilt nógv fólk var komið saman framman fyri pallin, tá Nik og Jay fóru á pallin sum høvuðsnavn á teirri rættiliga ungu skránnai hóskvøldið. Longu ein tíma áðrenn konsertina var ein rættiliga stórur flokkur av ungum gentum savnaður heilt frammanfyri pallin, og í ein tíma róptu tær eftir sínum hetjum. So tá teir báðir endiliga kom á pallin hungraði fjøldin eftir teimum. Henda hungur gjørdu teir sær dalt av og fólkaveitslan varð sett í gongd.

Sum kunngjørt áðrenn konsertina, hava Nik og Jay valt at skipa sínar framførslur eitt sindur øðrvísið enn áður. Tónleikararnir eru skiftir út við DJ Morten Breum, ið stýrir tónleikinum. Harafturat høvdu teir í besta Eminem stíl ein mann við sær, ið gekk runt á pallinum uttan ljóðføri ella mikrofon, og sum hevði til uppgávu at seta lív í fjøldina.

Eg havi ikki hoyrt teir við bólki, men tónleikurin hjá Nik og Jay hóskar sera væl til henda leistin við einum DJ, og væl poleraði poppurin bleiv leveraður sum hann skuldi. At Morten Breum eisini er ein somikið feitur DJ, at hann í støðum kláraði at geva teimum eitt sindur av kanti, gjørdi als ikki upplivingina verri.

Fjøldin var við frá fyrsta lagnum “I Love Ya”, og tá teirra størsta hitt “Lækker” bleiv spælt sum næsta lag, kókaði á Vágsbøi, og fjøldin slapp at syngja við í hittum sum “Boing”, “Elsker hende mere”, “En dag tilbage” og “Hot”.

Eftir ein góðan tíma komu rapparin Jinx og sangarin Joey Moe á pallin, og spældu fleiri løg, harav nøkur hjá Joey Moe. Tíanverri livdi hesin partur av konsertini ikki heilt upp til fyrra partin. Løgini hjá Nik og Jay vóru tað meira fangandi enn tey hjá Joey Moe. Eisini var sukursøta røddin hjá Joey Moe, tað sukuri oman á Candyflossið, ið gjørdi, at eg ikki kláraði at svølgja.

 

…og løtan hin signaða ríka

”Tíðin legg tínar veingir saman bert hesa stund”, sjáldan hava orðini hjá Poul F. Joensen, úr yrkingini ”Á kundi á tíðarhavi” virkað meira hóskandi, enn tá Hanus sang tey hóskvøldið.

 

Ummæli

Donsku tónleikarættindafelagsskapirnir Koda og Gramex høvdu boðið Føroya fólki á fund í Norðurlandahúsinum við tí endamáli at vísa, hvat felagsskapirnir arbeiða við. Teirra virkisøkið er tónleikur og júst tónleikur var tað, ið var á skránni.

Fjølbroytt skrá
Koda og Gramex høvdu í samráð við Norðurlandahúsið í Føroyum sett eina sera fjølbroytta skrá saman. United Voices, Benjamin Petersen, Aldubáran, Hanus og danski trubadururin Sebastian gjørdu hvør í sínum lagi og onkra løtu saman, sítt fyri at gera løtuna minniliga fyri okkum, ið vóru komin saman.
Hóast øll nøvnini á sín hátt vóru spennandi, so vóru størstu upplivingarnar teir báðir trubadurarnir Hanus og Sebastian, og serliga løtan við Hanusi og Aldubáruni var ógloymandi.

Eitt gott kór
United Voices áttu heiðurin at leggja fyri. Har var nærum fullsett í salinum í Norðurlandahúsinum, tá kórið undir leiðslu av Sigrid Rasmussen fór á pall. Við sær høvdu tey ein vælspælandi bólk mannaðan við góðum tónleikarum av verðsliga og kristiliga tónleikapallinum. Tey løgdu tó fyri uttan fylgispæl við einum lagi eftir abba Sigrid Rasmussen, Jens Guttesen. Sum heild var væl sungið, men einki útum tað vanliga, og lagið var eisini rættiliga vanligt, og hetta vísti seg at vera størsti trupulleikin hjá United Voices, her vórðu eingi mark flutt. Kórið syngur væl. Hetta eru nakrar av fremstu røddunum á krisitiliga tónleikapallinum, men talan er ikki um eitt superkór í stíl við Tarira, har tú fært gásarhold av vælveru, hvørja ferð tey lata munnin upp. Tí hevði verið ynskiligt, at skráin var eitt sindur meira áhugaverd, enn hon var. Stóra plussið við United Voices vóru mannligu solistarnir. Jónsvein Heinesen royndi seg í einum gospellagi hjá Regini Guttesen, og hesin maður hevur eina frálíka rødd við júst tí neyðuga kantinum fyri at verða ein góður solistur. Hann royndi eisini í besta gospelkór stili at seta lív í fólk. Men tann stóra sanggleðin, ið vanliga strálar úr amerikanskum kórum innan hesa tónleikagrein, var ikki at finna her, og uttan hana virkar gospel nokkso løgið.

 

Heine og Elvis
Heine Lützen var solistur í tveimum seinastu løgunum, ið hann eisini sjálvur hevði skrivað. Tað fyrra av hesum var eitt enskmælt lag, ið ikki var serliga spennandi. Men tá tey endaðu við klassikaranum “Tíðirnar Skifta”, kom fyrstu ferð eitt sindur av flog undir framførsluna. Heine hevur ein lítlan Elvis í búkinum, og á onkran hátt sat eg við eini kenslu av, at um hann bara lat Elvis sleppa, hevði framførslan veruliga farið á flog.
Alt í alt var upplivingin tó eitt sindur sum rugbreyð við livradeiggi, fínasta slag, men ikki so nógv meira enn tað.

Ringt at seta í bás
Næstur á pallin var Benjamin Petersen. Núverandi Deja Vu og fyrrverandi Brandur Enni og All That Rain gittarleikarin er ein framúrskarandi gittarleikari, ið smitar vanahugsan á bláman, tá hann fer á pall. Manningin við Mikael Blak á bassi, Brandi Jacobsen á trummum, Gunnar Guttesen á tangentum og Tróndi Olsen á trompet, bar boð um, at her fór ivaleyst at vera talan um jass. Men tónleiklurin lat seg ikki so lætt seta í bás, og gjørdist størsta upplivingin fyri meg eitt lag, sum nokk best kann lýsast sum popputur tung málmur. Instrumentali tónleikurin riggaði væl og gjørdist ongantíð keðiligur.

Spældu á hjartastreingir
Aldubáran átti ein høvuðsleiklut á konsertini hóskvøldið, umframt framførslu undir egnum navnið, spældi bólkurin undir hjá Hanusi og fór eisini á pall við Sebastian í einum lagi.

At Aldubáran altíð borgar fyri góðsku er alment kent. Hetta eru okkara bestu klassisku tónleikarar, og tað er við bivandi hjarta, at eg fari undir at skriva um tey. Hóast tey eru ómetaliga dugnalig, so er smakkurin ikki altíð nummar eitt, og klassisku tónleikapettini, ið vóru á skránni hóskvøldið vóru ikki tey mest spennandi.

Eisini tyktist innlivingin at halta eitt sindur, og hóast stykkini ikki vóru so long, tyktist løtan long. Hetta broyttist tó fullkomiliga, tá Hanus trein á pallin. Við tveimum Jacob Sande tulkingum og tveimum løgum av Boquet, vístu Hanus og Aldubáran, hvat innligt merkir, og tá eykalagið: “Á kundi á tíðarhavi” ljómaði í salinum, varð løtan fullkomin, og sum Poul F. sigur í hesi vøkru yrking, so var hetta “Løtan hin signaða ríka”, og væl vitandi um, at lagið var so stutt, ynskti eg, at tíðin skuldi leggja saman sínar veingir bert hesa stund.

Rørandi løta við Sebastiani

Eftir ein steðg var høvuðsnavnið, navnframi danski trubadurin Sebastian á skránni. Hesin úrmælingur hevur seinastu 30 árini givið 30 útgávur út, umframt at hann hevur skrivað tónleik til eitt ótal av sjónleikum, sangleikum, filmum og øllum møguligum øðrum. Tað man tí vera ómetaliga torført hjá Sebastian, at gera eina spæliskrá uttan at skuffa onkran, ið vil hoyra okkurt ávíst lag. Men skráin hetta kvøldið var góð. Sum hann sjálvur segði, so var okkurt gamalt á skránni og okkurt nýtt. Ja, okkurt var enntá rættiliga spildurnýtt. Her var serliga spennandi at hoyra løg úr einum spildurnýggjum leiki, ið Sebastian hevur skrivað til næmingar á donskum skúlum at framføra.
Sebastian vísti eins og Hanus stóra inniligheit, og við síni trilvandi rødd segði hann okkum lítlar søgur millum løgini, og tú kundi ikki latað vera við, at hugsa hvussu henda røddin, kundi megna at syngja so inniligt og rørandi. Mest rørandi løtan var framførslan av “Du er ikke alene”, ið hann ognaði vinmanni sínum Peter Thorup, ið andaðist her fyri.

 

Sebastian endaði framførsluna við at bjóða Aldubáruni á pallin við sær. Tey høvdu bert vant saman eina lítla løtu sama seinnapart, men Aldubáran vísti, hvussu væl tey hóska til at arbeiða saman við trubadurum. Hóast, tað ikki var heilt líka inniligt sum við Hanusi, so var løtan dýrabær og dekan ov ódrúgv.

Danir í øðini eftir hálvfinaluna

90% av lesarunum á eb.dk meta at atkvøðuskipanin í Eurovision má broytast, eftir at Eysturevropa domineraði úrslitini í hálvfinaluni.

Tað gjørdust tey eysturevropeisku londini, ið vórðu sigursharrar í Eurovision ella Melodi Grand Prix hálvfinaluni í gjárkvøldið. Níggju av teimum tíggju londunum, ið sungu seg í finaluna vóru úr Eysturevropa. Turkaland var einasta landið, ið kom víðari úr hálvfinaluni, ið ikki var úr Eysturevropa.  Í Danmark eru fólk í øðini, eb.dk skrivar um eina eysturevropeiska Melodi Grand Prix Mafiu. Eirikkur Hauksson, ið luttók fyri Ísland er sera bersøgin. Hann sigur við eb.dk, at hann er glaður, at signalið var somikið greitt.

– Eurovison er bert fyri Eysturevropa, og eg ætli mær hvørki at luttaka ella hyggja at kappingini aftur. Hauksson verður mettur, sum ein av fremstu Eurovision serfrøðingunum og hevur luttikið í finaluni 4 ferðir.

Danska íkastið til finaluna DQ, hevði eina heldur lunkaða framførslu, og var neyvan serliga tryggur í finaluni óansæð, og í mun til sín íslendska kollega, er hann meira varðin við ikki at siga ov nógv.

Á heimasíðuni eb.dk kunnu lesararnir atkvøða um ymiskt, og meirilutin er sera misnøgdur við úrslitið. Í morgun áðrenn prentbyrjan hjá okkum, hildu:

71% at danska lagið átti at verið komið víðari

90% at atkvøðuskipanin má broytast

68% at úrslitið í hálvfinaluni var orsakað av beinleiðis snýti

Meðan einans 17% ætla sær at hyggja at finaluni leygardagin, og einans 26% fara at fylgja við komandi ár. Fyri Eurovision eru hesi tøl einki minnið enn ein gøla, og væntast kann tí, at okkurt verður gjørt, áðrenn Eurovision verður hildið aftur.

Tey londini ið komu í finaluna eru: Bulgaria, Hvítarussland, Georgia, Serbia, Makedonia, Ungarn, Slovenia, Letland, Moldova og Turkaland  Í finaluni skulu hesi løg kappast við tey 14, ið frammanundan eru í finaluni, tey seks eysturevropeisku londini: Bosnia og Hersegovina, Litava, Ukraina, Russland, Rumenia og Armenia. Sostatt vera 16 av 24 løgum úr Eysturevropa. Umframt hesi vera Spania, Írland, Finland, Grikkaland, Svøríki, Frakland, Týskland og Ongland í finaluni leygardagin.

Sjónvarp Føroya sendur finaluna beinleiðis kl. 20.