Hugleiðingar beint áðrenn hálvgum tvey um dagin

Ja, so var eg her aftur. Eg havi siti og leita á telduni eftir gomlum stuttsøgum, sum eg havi skrivað. Eg fann ongar av stuttsøgunum, men eg datt um tvey onnur rit, hetta eru tvær klummir, sum eg skrivaði til tað nú kollsilgda útisetabláðið Føringurin.

 

Hetta var eitt blað, sum Øssur Winterheig og Dánjal Højgaard høvdu nøkur ár, blaðið gavst fyri nøkrum mánaðum síðan vegnað ov lágt haldaratal. Blaðið var rættuliga gott í støðum, men umboðaði í øðrum førum lágmarkið innan fyri tíðindaflutning.

 

Her kann eg nevna eitt dømið. Annika Hoydal spældi og sang til eina fernisering, og nevndi undir síni framførslu, at hon fór at geva eina fløgu út við hesum sangum, t.e. fløgan “Havið”, fløgan skuldi gevast út í tveimum útgávum, einari føroyskari og einari enskari, hon segði so í spølni, at hetta sjálvandi bert varð, um hon fekk ein útgevara. Blaðmenninir á Føringinum vóru tilstaðar, og í næsta blaðið var forsíðu yvirskriftin: Annika fær ongan útgevara.

 

Teir høvdu burtur úr einari lítlari viðmerking blást eina skandalu upp. Annika fortaldi mær seinni, at hon longu hevði fingi útgevara, tá hetta hendið, men at eftirsum øll pappírini ikki vóru undirskrivaði, kundi hon ikki úttala seg um tað.

 

Eitt líknandi ting hendi tá okkara fløga “MC-Hár – Framvegis uttan vit” kom út, vit sendu eina fløgu til blaðið, í vón um at fáa eitt ummæli. Á fløguni brúka vit rapp nøvn, júst eins og rapparir kring allan heimin gera, hetta hevur einki við anonymitet at gera, men eina rúgvu við image. Í næsta blaðið var grein, har alt snaraði rundan um tað, at vit ikki tordu at standa við fløguna og goymdu okkum aftanfyri dulnevni, og fyri at gera alt ordiliga perfekt, settu teir eina gamla mynd, sum teir høvdu av bólkinum í blaðið, og skrivaðu, at teir á hendan hátt avdukaðu okkara identitet. Tað sum gjørdi tað ekstra láturligt, var at sama mynd er á fløguhúsanum.

 

Ja, men nokk um tað negativa, blaðið var eitt tað føroyska blaðið sum hevði mest mentanartilfar, nógv bókaummæli og fløguummaæli, og so vóru eisini fleiri onnur góð ting. M.a. skrivaði eg hetta:

 

Á netinum

Eg sat, sum so mangan áður, á ein ‘talkara’ á internetinum, ein vinkona mín í Texas hevði e-mailað og sagt at hon vildi tosa við meg. Eg havi ongantíð hitt hana, ja, faktiskt havi eg ongantíð tosa við hana. Altso ikki munnliga.

 

Eg hitti hana eina ferð á einum øðrum ‘talkara’, vit tosaðu eina løtu, ella rættari vit skrivaðu eina løtu, og skiftu so um e-mail bústaðir, síðan hava vit e-mailað regluliga til hvønn annan, onkuntíð møtast vit á onkrum ‘talkara’, men tað er sjáldan, eftirsum tíðarmunurin er átta tímar.

 

Tað er nokkso stuttligt at hugsa sær at tú kann sita í Keypmannahavn klokkan 17.00  og skriva til eina gentu í Texas og hon fær brævið nøkur sekund eftir, men hjá henni er klokkan bert 9.00.

 

Hon hevði biðið, meg møtt sær, tí hon hevði fingið ein nýggjan sjeik, hon vildi gjarna fortelja, um hvussu tað gekst og vildi tí tosa ‘andlit til andlit’ á einum talkara. Fyri tey, sum ikki vita hvat ein ‘talkari’ er, so er tað eitt stað á internetinum, har tú kann hitta fólk og samrøða við tey í skrivligum formi.

 

Eg havi eftir hondini hitt nógv fólk har, t.d. hitti eg tvær amerikanskar gentur, ið kallaðu seg Sphere & Cube. Tær bjóðaðu mær cyber-sex, men eg hevði ikki tíð og endaði tí við at fornerma tær.

 

Eg hitti tær aftur seinni, men tá bóðu tær meg, sleppa mær har, sum pipari grør, ella skuldu tær koma eftir mær. Cyber-sex er annars nógv uppi í tíðini, á teimum flestu talkararunum kanst tú gera tær eitt privat  rúm, ið tú kann læsa og ósæddur tosa fúlt við onkran eina løtu. Ymsar eru lystirnar, men tað er íhvørtfall bíligari enn telefonsex.

 

Á einum triðjum ‘talkara’, hitti eg eina ferð ein mann, sum æt Jeff. Hann royndi at berjast móti tí, hann kallaði tíðindarflutnings monopolinum í USA, hann skipaði fyri fyrilestrum og filmsýningum av Chomsky filmum.

 

Norm Chomsky er ein tíðindamaður, ið hevur gjørt sendingar um hvussu tíðindaflutningurin í verðini er stýrdur av sterkum politiskum og fíggjarligum kreftum(nøkurlunda sum Dimmalætting og Sosialurin eru stýrd av Sambandsflokkum og Javnaðarflokkinum og Oyggjatíðindi av brøðrunum Klein).

 

Chomsky vil vera við, at tíðindamenn tilvitandi lata vera við at skriva um nøkur mál og hervið stiðja brot á mannarættindini.

 

Eg hitti Jeff, fyrstu ferð eg var innið á tí talkaranum, sum eitur the Globe, hetta er ein stórur talkari, við nógvum ymiskum rúmun. Eg kom inn í eitt rúm, har ein heilablástur andaliga víðgongdur Amerikanskur bygdamaður helt prædiku um fosturtøku, eg byrjaði sjálvandi at brúka meg, eg spilti hann og restina av USA út.

 

Tað er eitt av mínum yndis frítíðarítrivum. Men henda dagin gekk ikki so væl, áðrenn eg visti av, vóru øll uttan tveir menn, rýmd úr hesum rúminum, tað var Jeff og ein úr Australia, vit sótu so nakrar tímar og tosaðu um politik, eg lætst at vera eitt sindur reyðari, enn eg eri, so vit hugnaðu okkum óført.

 

Men fyri at venda aftur til vinkonu mína í Texas, so varð hon seinka, og eg sat tí eina løtu og bíðaði. Fyri at stytta mær stundir, tosaði eg við nøkur fólk. tá kom ein, ið kallaði seg Mags knappiliga inn í rúmið. Tá hon sá mítt navn og teldunavnið RUC.mac.08, spurdi hon, um eg var Niels Dam, ið las International Cultural Studies á RUC?

Hetta var ein vinkona mín av RUC sum var útveksla til Íslands, knappiliga sá eg hvussu ræðandi lítil verðin er vorðin. Nú brúki eg altíð dulnevnið á talkarum.

Hetta var í einum av teimum fyrstu bløðunum, undirstrikaninar eru setningar sum Dánjal Højgaard hevði umskrivað uttan at sagt mær frá tí, hetta er tann upprunaliga klumman, onkur av tingunum vóru rættingar av villum, og gjørdu tekstin betri, men nógv var málreinsan, sum drap mín stíl og gjørdi heildarmyndina verri.

 

Eg skrivaði ikki aftur til teir leingi, súrður sum eg var um Dánjalsa frekleika. Men mær dámdi nú nokkso væl Øssur frá tí tíðini vit vóru í Nærvarpinum saman, so eg datt útí aftur og skrivaði hetta til teir:

Summar

Við mínum tungu HH posum hoppi eg upp um lortabunka eftir lortabunka, meðan eg hugsi um slalom.

 

Heima aftur hoyri eg, at uppiábúgvin hjá mær, hevur latið vindeyguni upp í hitanum, ikki bert eitt vindeyga, men øll, og harði larmurin av hennara anskræmiliga kontry tónleiki, floymir inn gjøgnum míni vindeygu, og eg verið tvangsinnlagdur at lurta eftir Gluntan. Eg havi ofta hugsa, hví tað altíð eru tey við tí ringasta smakinum, sum spæla harðasta tónleikin. Bygdafólk. Hugsa tær at flyta til ein stórbý og gerðast granni við ein, ið dámar Gluntan.

 

Eg meini so við, eg haldi eg eri rættiliga tolerantur, men kontri er ringt, og norskt kontri tað er verri. Um tónarnir endiliga skulu vera orskir, so hví ikki njóta Aqua, teirra norska innslag er stak snotiligt, og so hava tey eisini humor. Gluntan, har er einki gott at siga um tað. Ljóðdálking, og so eru teir ljótir omaná tað heila.

 

Summarið her er hitið, hitið so heitur at hundalortar torna, og eg sveitti sum eitt svín, má lata vindeyguni upp, og harvið vera plágaður av kontri. Mjólkin er súr, fólk eru heit og skeldast, roykurin av bilum, og larmurin tykist enn meira týðiligur.

 

Men so eru tað eisini tær. Tær eru dagsins hæddarpunkt hvønn summardag, í sínum stuttu kjólum og sólbrendu lørðum. Ein vinmaður segði mær, at um veturin vóru tær innilæstar í einum pakkhúsið á Nørrebro, so um summari sluppu tær út. Hesin floymurin av vøkrum gentum á súkklum, onga aðra staðnis í heiminum sært tú nakað líknandi, hetta eru havfrúnnar, tann veruliga attraktiónin. Danskar hálvnaknar gentur á súkklu. Stuttar kjólar og toppar, sum ikki røkka niður um nalvan. Nakrar hava ring í nalvanum, tað er rættiliga eggjandi haldi eg.

 

Hevði ein vinmann, sum kom ov seint til arbeiðis ein dagin, tí hann hevði súkkla beint aftan fyri eina av teimum, og hevði gloymt at dreyga, og var endaður heilt úti á Sundbyvesterplads. Hetta eru sirenurnar, ístaðin fyri sang brúka hesar eina perfekta reyv, sum lokkar og dregur og fær ein hvønn mann at smelta ella súkkla í blindum.
Danska  summarið er hiti, hundalortar, súr mjólk og hálvnaknar gentur við vælskaptum reyvum, súkklandi runt á gøtunum. Eg gleði meg longu.

 

Hatta dámar mær nokkso væl, eg haldi, at tað fangar nokkso nógv hvat, ið summari er fyri meg.

Hugleiðingar beint áðrenn klokkan seks um kvøldið

Eg havi húsið fult av børnum, her eru ikki minnið enn trý børn, Magnus og so tvey vinfólk hjá honum, tey larma øðiliga illa, vanliga generar tað meg ikki, men eg havi høvuðpínu í dag, eg havi havt hálsbruna alla vikuna, og fepur, so høvuðpínan er næstan vorðin gerandisdagur, men tá trý børn so byrja at rópa og skrála, so leggur man knappiliga til merkis til hana aftur.

 

Eg ætlaði at siga okkurt um hasar  barnasøgurnar, nú tá báðar eru skrivaðar, haldi eg at tær supplera hvør annan rættuliga væl, eg haldi at tað er týdningarmikið at  lesa tær, sum tær eru í hesari bók. Eg meini fyrst “ovkey” so “stílur”, sjálvt um reint kronologisk snúgva tær seg um hendingar í umvendari raðfylgju. “stílur” fyrigongur í mínum hugaheimi dagin fyri “ovkey”, og tað er sjálvandi Elisabeth, sum hevur fortalt David og Jan um Ninu og Jákup. Ein annar møguleiki er sjálvandi, at hetta er nakrar dagar seinnið, David hevur fingið bank fyri sjeytalið sum hann fekk í donskum stíli, hann vil hava hevnd, og brúkar soleiðis tað vitanina um Jákup og Ninu, sum hann hevur fingið frá Elisabeth, til at hevna seg inn á Ninu, og eisini fáa happa Jákup samstundis. Hetta er eitt sindur kulari haldi eg, men eg veit ikki.

 

Eg eri bjóðaur til fernisering í morgin, tað eru Anker Mortensen, Tóroddur Poulsen og Bjarne Werner Sørensen, sum hava framsýning okkurt stað, sum eitur Rampen. Tað er ovkey, mær dámar eitt sindur sovorðið, at ganga runt og hyggja at kunsti og spæla, at man veit nakað um tað. Málningalist er ikki rættuliga mín sterkasta síða, men eg haldi tað vera stuttligt at hyggja at, og eg veit um mær dámar tað ella ikki. Eg haldi eisini, at málningalistin kann hava eina meditativa funktión.

 

Eg kenni meg rættuliga einsamallan fyri tíðina, Tróndur, Torkil, Petur og Jógvan eru byrjaðir at spæla popp saman við Maluni, og sjálvt um vit enn tosa saman nokkso ofta, síggjast vit ikki so nógv meira. Bólkaarbeiðið í skúlanum hevur verið rættuliga nógv individuelt hetta semestrið, eg eri í einum trýmannabólki, og vit hava býtt uppgávurnar millum okkum, og sita fyri tað mesta einsamallir og arbeiða. Eg síggi heldur ikki so nógv av hinum vinfólkunum hjá mær. Eg havi tað soleiðis sæð fínt, Magnus heldur meg eisini við selskap. Tað at eg brúkti nokkso nógva tíð uppá at vera saman við damuni, uttan veruliga at tíma tað, gjørdi at lagið bleiv nokkso ringt. Eg kundi tí brúkt vinir, men teir eru ikki her beint nú.

 

Eg vil ikki siga, at eg eri líka lukkuligur sum ofta fyrr, men tað verður nokk betur.

 

Eg síggi tó eitt sindur til Niels Arge Galan, hann er ein deiligur drongur. Hann býr beint her tað er rættuliga feitt. Vit vóru rættuliga væl fyri nøkrum árum síðan, og tað vinarlagið er við at koma í lag aftur. Harafturat flytur Tróndur inn aftur á kollegiið seinast í hesari vikuni. Hann havi eg einki sæð til seinastu longu tíðina. Tað man nokk fara og broyta seg. Ein trupuleiki er, at eg havi bundið meg til rættuliga nógv projektir, og eg tími øll, men tað er eitt sindur stressandi.

 

Eg sakni eisini at hava eina damu, sum eg elski og sum elskar meg.

Hugleiðingar fimm minuttir yvir ellivu á kvøldi.

Ja, eg havi einki skrivað seinastu tíðina. Eg havi verið upptikin, mín sálargrannskan hevur ligið í brøvum til Barbaru. Eg fari heldur ikki at skriva nakað serligt í kvøld, men eg vildi bara siga, at í dag var Deadline í sambandi við hasar barnasøgurnar. Eg skrivaði enn eina ígjár, hana vildi eg deila við tykkum:

 

Stílur

Klokkan ringdi inn til fyrsta tíma eftir døgura. Eg og Elisabeth tóku taskurnar og fóru inn. Flokksstovan var næstan tóm. Pætur, sum var lærarin í rokning, sat á pultinum og bíðaði tolin. Allar genturnar dámdu hann ordiliga væl. Hann var nokkso ungur, og so sá hann eisini gott út. Hann hevði spælt við HB í fyrstu deild inntil fyri tveimum árum síðan. So dreingirnir dámdu hann eisini. Eg fann roknibókina fram. Eg hevði gjørt skúlting saman við Elisabeth í gjár. Hon dugdi væl í rokning, meðan eg dugdi væl føroyskt, so vit hjálptu hvørji aðrari.

 

Meðan øll spakuliga komu inn í stovuna, fyrst genturnar, so dreingirnir, sat Pætur har og smíltist. Teir seinastu, ið komu inn vóru sum vanligt David og Jan. Pætur stóð skrivaði okkurt á talvuna, og sá tí ikki, at Jan slóg Jákup, tá hann gekk framvið honum. Tað var eitt hart slag og Jákup rodnaði av pínu, men segði einki.

 

Eg hataði David og Jan. Jákup var ordiliga fittur. Hann tyktist eisini at dáma meg nokkso væl. Men David og Jan gjørdu honum altíð fortreð. Teir argaðu hann hvønn dag, og ofta bukaðu teir hann av. Eg hevði hug at gera okkurt. Men visti ikki hvat, og um eg gjørdi nakað, so fekk eg ongantíð frið fyri teimum.

 

Elisabeth var forelska í David. Hon hevði eisini tungumussast við honum niðri í súkkluskúrinum. Hon skilti slett ikki, hví eg var forelska í Jákup. Elisabeth royndi at fáa meg at dáma Jan. Tí so kundu vit fýra fylgjast. Men Jan var nakað av tí mest tápuliga, sum fanst, hann segði sjáldan naka, men gekk runt og slóg fólk. Men hann dugdi væl at sparka fótbólt og fylgdist altíð við David, so tey flestu dámdu hann.

 

Pætur byrjaði at rokna nøkur stykki út á talvuni.

 

Tá klokkan ringdi út til fríkorter runnu allir dreingirnir út fyri at fanga fótbóltsvøllin. Meðan  genturnar spakuliga reistu seg, og fóru út í sólina. Eg sat har bara, hugsaði eitt sindur, um hvat eg skuldi gera, fyri at fáa David og Jan at lata Jákup verða.

 

“Nina” tað var Elisabeth, sum stóð úti við hurðina og bíðaði eftir mær. Eg reisti meg og fór út við henni. Í úthurðini møttu vit David og Jan. Teir høvdu ikki fingið vøllin, ein annar flokkur var komin áðrenn.

 

“Hava tit hug at koma oman í holuna aftan á skúlatíð?” spurdi David.

 

“Hvør kemur?” spurdi Elisabeth.

 

“Bara vit fýra!” svaraði Jan.

 

“Eg tími ikki!” segði eg.

 

“Nina er forelska!” segði Elisabeth.

 

David flenti: “Forelska, í hvørjum, Pæturi?”

 

Eg varð í øðini inn á Elisabeth. Hon stóð har og stórsmíltist at Davidi. Jan sá út, sum um hann var illa við, og David bara flenti.

 

“Nei, ikki Pætur tað er…” Eg avbreyt hana, áðrenn hon fekk sagt meira. “Tað rakar ikki tykkum, hann er í øllum førðum nógv fittari enn tit trý tilsamans!”. Eg vendi mær og fór inn aftur í stovuna. Elisabeth bleiv standandi. Eg hoyrdi tey flenna. Eg hataði hana ordiliga nógv. Eg hataði David enn meira, fyri at hava stolið mína vinkonu. Eg visti ikki heilt hvussu, men eg skuldi nokk fáa hevnt meg.

 

Seinasti tími var danskt. Vit skuldu lata stíl inn, og Davidsa stílur lá á borðinum. Eg hugdi rundan um meg. Eingin var har innið. Eg fór yvir til borðið og tók tí aftastu síðuna, krúllaði hana saman og smitaði hana í skrell. Eg fór út aftur, tey stóðu ikki longur í hurðini. Úti í garðinum prátaði eg við Barbaru inntil klokkan ringdi.

 

Eg var ein av teimum seinastu inn. Eg hevði ilt í búkinum av ræðslu. Um David fann út av, hvat eg hevði gjørt, fekk eg ongantíð frið aftur. Danskt lærarindan hjá okkum var ræðuliga strong; ein stílur uttan enda fekk ikki meira enn eitt sjey tal. David mátti ikki fáa sjey. Tað var alt ov lítið fyri hansara foreldur. Tey kravdu nógv av Davidi. Ein dagin var hann komin í skúla við einum stórum bláðum merki á arminum. Hann segði, at hann var dottin. Men dagin áðrenn hevði hann fingið sjey í rokning, og onkur segði, at pápi hansara hevði sligið hann.

 

Eg byrjaði so smátt at angra tað. Eg vildi helst ikki hava, at pápi hansara bukaði hann, men eg hevði verið so ill. Nú visti eg ikki hvat eg skuldi gera. Eg kundi ikki siga honum, at ein síða manglaði, so visti hann tað var eg, so fekk eg bank. Men um eg einki segði, so fekk hann kanska bank.

 

Lærarindan byrjaði at savna stílarnar inn, David sat og smíltist til Elisabeth. Hann gav lærarindunni plastikhúsan, uttan at kanna hvat var í honum. Nú var ov seint. Eg hevði næstan kvalma, sveittin vætti pannuna – eg hugsaði hvat fór at henda, um hann fekk at vita, at tað var eg, sum hevði tikið síðuna.

 

Hetta varð tann longsti tímin eg nakrantíð hevði upplivað. Men so ringdi klokkan. Eg pakkaði taskuna. Eg tordi ikki at hyggja at Davidi, hendurnar ristu, meðan eg knappaði taskuna, Elisabeth og Jan stóðu yviri við borðið hjá Davidi. Hon hugdi ikki at mær og fór, uttan at siga farvæl, avstað saman við teimum. Eg hataði hana. Men eg hataði eisini meg.

 

Ja, hatta var hon, tími ikki at siga so nógv meira um hana nú, kanska eg viðmerki hana seinni, men ikki beint nú. Eg eri troyttur og eri enn eitt sindur sjúkur, tað er einki serligt.

 

Annars havi eg eina viðmerking til báðar søgurnar, tær eru betri enn eg helt tær vera, mær dámar tær faktiskt heilt væl.

 

Faktiskt hugsi eg um at gera eitt stuttsøgusavn, tað skal so ikki verða eitt savn til børn, men meira sovorðið hugnaligt sum hetta:

 

Sunnumorgun

Í morgun bukaði sólin á gluggan, og eg vaknaði av alduskvatlinum, so heimligt og føroyskt, hugsaði eg og sløkti sjónvarpið. Eg bað hana fara heim til seg sjálva, og skumpaði eitt sindur undir hana. Men hon tímdi ikki at vakna. Eg lat meg í klæðini, tey lógu á gólvinum fløkt saman við hennara klæðum. Hennara lilla bummullstrussir, og svarti silkibrósthaldari. Eg hati tá konufólk hava undirklæði sum ikki matja! Eg meini so við eitt leygarkvøld, og tú fert í býin, so veist tú, at møguleikin fyri at onkur annar fer at lata teg úr undirklæðunum, er rættiliga sannlíkur, so kanst tú for fanin finna klæði, sum matja. So eisini lilla bummull! Silki er fínt, latex er fínt, onkuntíð kann bummull aksepterast, men lilla! Eg haldi ikki.

 

Eg hugdi at henni, hon var nokkso pen, ella soleiðis tú veitst. Eg hugsaði, um eg kanska skuldi, roynt eftir einum morgunmoggi, eg føldi gamla røra seg, jú hvat fanin, hon var sku ovkey, so hví ikki, eg smoygdi mær aftur úr klæðunum. flutti dýnuna, hennara piersaði nalvi rópti “kom oman her!”, eg føldi hvussu bróstini harðnaðu, tá tungan rørdi tey.

 

Eg vaknaði, av hurðini, ið klamsaði, hon var vekk, hvussu mundi hon eita?

 

Eg skrivaði hetta eina fer eitt sindur síðan, eitt sindur stuttligt haldi eg, men eg havi ikki vist hvat eg skuldi brúka tað til, nú er tað sloppið framat her. Hví ikki, her eri eg jú einaræðisharri. Hugna tær, til eg tími meira.

Hugleiðingar einar tveir minuttir yvir tíggju á kvøldi

Rætt skal vera rætt, hasin filmurin ígjár, var ikki betur enn hin, hann var ræðuligur, heilt, heilt, heilt ófatiliga vánaligur illa spældur, illa skrivaður og ringur sum heild. Ná, men eg havi brúkt nokk tíð uppá ringar filmar.

 

Hetta hevur annars verið ein hendingaríkur dagur, ella í øllum førðum eitt sindur. Tað er blivið liðugt millum meg og damuna. Eg havi ætla tað leingi, men havi ikki heilt fingið tikið meg saman. Men í dag segði hon mær, at hon var ótrúgv í gjár. Tað haldi eg gott, at hon kundi hildið fyri seg sjálva. Men tað gav mær sjálvandi eina góða orsøk til at droppa hana, tað lætnaði at fáa tað gjørt.

 

Annars segði eg henni, at eg helt tað vera djúpt egoistiskt at fortelja mær, at hon hevði verið ótrúgv, tað haldi eg veruliga. Eg havi ongantíð fortalt nakrari gentu, at eg havi verið henni ótrúgvur. Einasta orsøkin, at man sigur tað, er fyri at lætta sína egnu samvitsku og sjálvur fáa tað betur, meðan hin parturin far tað verri. Eg haldi tað vera djúpt ómenniskjasligt, og tekin uppá bíttleika og sjálvgóðsku í orðsins ringasta týdningi.

 

Nú eri eg altso einligur aftur, tað er á sín hátt gott. Mær leingist eftir at hava onkran at deila lívið við, men tað skal vera ein deilig dama við góðum heila og fríum lyndi. Tær eru bara ólukksáliga ringar at finna. Hendan sum eg nú hevði passaði ikki heilt til summi av hesum krøvum.

 

Men eg lovaði tær ein hendingaríkan dag, ella eitt sindur í øllum førum. So eg noyðist at peika á okkurt annað við hesum degnum, og har kann eg siga, at eg endiliga havi skrivað eina av hasum barnasøgunum, sum Petur hevði biðið meg skrivað. Hon er, men hon er ikki serliga góð, men her er hon:

 

Ovkey

 

Tú ert pill bíttur!

 

Tað sáraði eitt sindur, eg plagdi ikki at leggja so nógv í tað, um onkur segði sovorðið við meg. Men hetta var Nina. Eg var púrað forelskaður í henni, og hon visti tað væl. Eg hevði enntá mussa hana, altso ikki soleiðis ordiliga, men á klassabílætinum frá í fjør.

 

Hon var í einum reyðum kjóla á tí bílætinum. Hon smíltist og sá ordiliga fitt út. Eg hevði sitið so ofta og hugt at henni um kvøldarnar. Eina ferð hevði eg eisini ringt til hana. Tað varaði í allar ævir áðrenn tónin kom, og so ein long løta afturat, og so ein tóni, og ein long løta – knappiliga tók onkur hana, men so tordi eg ikki meira, eg knallaði hornið á. Men nú stóð  hon har, við tárunum rennandi niður eftir kjálkunum.

 

Eg visti ikki hvat var verri, tað at hon græt, ella at hon helt meg vera pill bíttan. Eg hevði hug at troysta hana, klemma hana. Men eg visti, at bæði David og Jan stóu og hugdu, so eg flenti bara og lat hana standa har.

 

Alt byrjaði í morgum, tá eg kom í skúla. David hevði fingið at vita frá onkrum, at eg var forelskaður í Ninu. Hann stóð har og bíðaði, tá eg kom inn í skúlagarðin.

 

Tá hann sá meg komu hann og Jan ímóti mær. Eg visti longu tá, at hetta ikki fór at verða ein góður dagur. David fann altíð eitt offur, og ofta var tað meg. Hann tók í kragan á mær og segði, “Tú ert forelskaður í Ninu, nær skulu tit giftast?”.

 

Jan stóð har við sínum reyða hárið og frøknum, hann knallaði nevan í búkin á mær: “Hava tit mogga?”

 

Eg knekkaði saman og við greytuttari rødd, segði eg: “Eg veit ikki hvat tit tosa um?”

 

“Náh, sigur tú, at tú ikki er forelskaður í henni” spurdi David

 

“Eg ani ikki, hvat tit tosa um, eg eri ikki forelskaður í nakrari gentu!”

 

“Tú ert kanska bøssi?” flenti Jan og slóg meg  aftur.

 

Klokkan ringdi inn til fyrsta tíma. Teir báðir fóru og lótu meg standa eftir. Eg bardist við tárini.

 

Tá eg kom inn í flokksstovuna, flenti allur flokkurin, á talvuni stóð við stórum kritstavum:

 

JÁKUP + NINA

 

Eg setti meg á mítt pláss, meðan lærarin viskaði talvuna. Nina sat og skeitti yvir at mær. Eg hugdi beint niður í borðið.

 

Tá klokkan ringdi til fríkorter, bíðaði eg til øll vóru farin út, áðrenn eg reisti meg. Beint uttanfyri hurðina stóðu teir og bíðaðu. Eg hevði bestan hug at lata verða við at fara út, men so sóu teir, at eg var bangin, so fóru teir at vera eftir mær restina av lívinum. So eg royndi at síggja harður út, og gekk spakuliga framvið teimum, David tók fast í armin á mær. Hann teskaði: “So tú sigur, at tú ikki er forelskaður, prógva tað!”

 

“Eg eri ikki forelskaður, hvussu skal eg prógva tað? Eg eri bara ikki forelskaður” Eg royndi at ljóða líkaglaður.

 

“Um tú ikki er forelskaðurm, so torir tú at hála joggingbuksurnar hjá henni niður!” segði David.

 

Jan slóð nevan í búkin á mær. Eg bukkaði saman, men reisti meg skjótt aftur. Eg visti, at um teir sóu, at eg var bangin, so fóru teir at arga meg restina av lívinum. Eg royndi at síggja líkaglaður út: “Sjálvandi tori eg tað!”. Eg vildi ikki, men Nina fór íhvørtfall ikki at dáma meg, um eg fekk bank alla tíðina, so eg noyddist at gera okkurt. Eg hopaði, at klokkan fór at ringja inn, at ein lærari kom út úr lærarastovuni, okkurt.

 

Men har var eingin hjálp, David skumpaði meg yvir móti Ninu, sum stóð við rygginum móti okkum. Hon stóð og tosaði við Elisabeth, eg vildi ikki gera tað, men um eg ikki gjørdi tað, so fóru teir at banka meg og arga meg í allar ævir.

 

Jan skumpaði meg í ryggin: “Prógva tað!”

 

Eg fór spakuliga yvir handan vegin. Eg var beint aftanfyri hana nú. Eg rætti hendurnar fram – hálaði niður. Hon var í ljósareyðum undirbuksum. Øll hugdu, og so froystu tey út úr. Hon hálaði buksurnar upp aftur og vendi sær, hon var blóðreyð um andlitið. Tá hon sá, at tað var eg, sá hon enn keddari út. Hon langaði mær ein undir vangan. Og rópti: “Tú ert pill bíttur!”.

 

David og Jan flentu, Elisabeth flenti, øll flentu og eg flenti. Tann einasta sum ikki flenti var Nina, hon var reyð um alt andlitið, tárini runnu eftir kjálkunum. Hon rann út í garðin. Hon var enn ordiliga pen, men hon var nokk ikki forelska í mær, ikki meir í øllum førum.

 

Jan slóð ein neva í búkin á mær harðari enn hinir fyrru, og eg knekkaði saman, kikkaði eftir andanum, eg kláraði næstan ikki at halda tárunum aftur. Men eg gjørdi tað. David klappaði mær á ryggin og segði: “tú ert ovkey”.

 

Eg var ovkey og fór nokk ikki at blíva argaður aftur, í øllum førum ikki í dag.

 

 

Ja, eg haldi ikki, at hetta er tað besta, eg havi skrivað, men nokk heldur ikki tað versta. Søgan er sjálvandi djúpt fiktiv, men nakrar av hendingunum eru bygdar á veruligar hendingar, harafturat eru nøvnini David og Jan nøvn á tveimum av teimum, sum argaðu meg, tá eg var barn. Temaði er eitt sindur hetta við, at man ofrar ein annan fyri sjálvur at sleppa undan. Hetta havi eg sjálvandi gjørt ofta.

 

Tá tú altíð plagar at vera argaður, er tað altíð ein lætti, tá ein annar verður argaður ístaðin fyri, og tí luttekur man glaðbeintur í slíkari happing.

 

Nøkur onnur ting eru hend í dag, men einki sum eg tími at keða tykkum við. Nú fari eg at skriva um revsing.

 

Jú, eg gloymdi eitt, eg hoyrdi ídag at Regin Dahl hevði fingið mentunnarvirðisløn Føroya Løgtings. Hann hevur fingið 150.000 krónur, og eg hoyrdi tíðanverri ikki grundgevingina. Men eg haldi tað vera eitt sindur løgið. Hetta fylgir væl hesum Regin Dahl dyrkannar trendinum, sum hevur verið hesi seinnu árini. Regin Dahl er fyri mær ein miðalhampa yrkjari, ein rættuliga vánaligur sangari, sum tó hevur sína sjarmu og sjálvandi ein ovkey lagsmiður. Har er einki serligt við honum uttan kvantiteturin. Men mentanarelitan hevur valt hann til nýggjan Gud. Sum um tað ikki var nokk við Janusi Djurhuusi. Tí er tað sjálvandi eisini í hesum andanum, at honum verður latin hendan virðisløn.

 

Janus Djurhuus er veruliga ein løgin stødd í føroyskari mentan. Tað finnast næstan ikki fólk, sum síggja nakran føroyskan yrkjara, sum størri enn Janus, hetta er fyri mær djúpt láturligt. Serliga tað, at tað eru hansara lummafilosofiksu namedropping gudatvætl yrkingar sum fáa pissi hjá føroyskum mentunnarelitistum at kóka, er løgið. Janus var fyri meg ovkey, men ikki nær so góður sum Poul F, ella Hans Andrias fyri at nevna ein annan. Diskussiónin um Janus móti Hans Andriasi, byggir mest á, at Hans Andrias skrivaði um summarfuglar, meðan Janus skrivaði sítt lummafilosofiksa namedropping gudatvætl, tí skuldi Janus knappiliga verðið meira seriøsur og hámentaður og betri. Hetta er láturligt, fyri at endurgeva góða vin mín Petur Pólsson Jensen (sum eg elski) so kann man ikki døma góðskuna eftir evnavalið. I rest my case.

 

Annars haldi eg hugskotið við eini sovorðnari virðisløn er gott, og eg gleði meg til at fáa hana (um tú, lesarin hatar meg nú, so skilji eg teg væl – men tað er tær okkurt er galið við, ikki mær, Eg haldi veruliga, at eg eri øðiliga góður, men í hesum førinum var tað skemt. Eg rokni ongantíð við, at umheimurin fer at meta míni ting so høgt, sum eg sjálvur geri. Men her haldi eg tað vera heimin, sum fer skeivur. Annars hevði eg nokk valt at gjørt okkurt annarleiðis). 150.000 krónur høvdu vermt væl. Eg hevði fyrst givið míni bæði yrkingasøvn út, so givið eina MC-Hár maxisingul út, og so hugna mær fyri restina.

 

Eg elski mín kunst. Ger tað meg til ein ringan persón?

 

Eg kundi hugsað mær at gjørt eitt útgávufelag, eg havi tosað við Tórur Jóansson um tað. Men eg ætli mær fyri alt í verðini ikki at gerast ein nýggjur Árni Dahl. Eg rokni faktiskt við, at Árni ikki sjálvur veit, hvat hann hevur gjørt galið, hansara sjúkligi sensurur av permum, nøvnum og máli í yrkingasøvnum hevur skelkað meg. Mær dámar veruliga ikki Árna Dahl. Sjálvandi hjálpur tað ikki, at hann hevur sent tvey yrkingasøvn aftur í høvdið á mær. Men eg haldi, at hansara sensurur av nøkrum útgávum, sum teir raktu yrkjararnir hava sagt mær frá, er øgiliga skelkandi. Men maðurin eigur útgávufelagið, so hann hevur rætt til at gera tað, sum hann hevur hug til. Men eg haldi, at tað er ræðuligt, at hann brúkar felagið til at fáa ta maktina, sum hann ikki hevur í og við, at hann ikki sjálvur dugur at skriva.

Hugleiðingar klokkan hálvgum tólv um kvøldið

Eg havi bara eina stutta rættleiðing. Eg haldi faktiskt, at Jean Claude Van Damme er verri enn Steven Segal, rætt skal vera rætt.

 

Annars haldi eg hendan filmin, altso Glimmerman vera eitt fornermilsi móti hyggjaranum, ræðuligt! ræðuligt! ræðuligt!

 

Annars ikki nógv, bert ein stutt viðmerking einki annað.

 

Eg haldi eg fari at gera skúlating nú, tað er nokk uppá sítt pláss, men nú kemur ein filmur sum John Travolta hevur gjørt, hann dámar mær rættuliga væl, sum sjónleikara í minsta lagi – Hov tað var eftir øllum at døma ikki John men Joey Travolta, hvør hann er ani eg ikki, men eg haldi, at eg fari at hyggja eina løtu.

 

Nú havi eg sitið og hugt eina løtu, eg havi sæð onkur kul ting, ikki heilt ófatiliga góð, men nakað væl betur enn hin filmurin. Men tað sigur sjálvandi ikki øgiliga nógv.

Hugleiðingar eina løtu eftir tíggju á kvøldi

Løgið sum summi ting eru. Í summar lurtaði eg nokkso nógv eftir Leonard Cohen “First we take Manhattan then we take Berlin” ein frálíkur sangur haldi eg. Nú men, dagin eftir, at eg fann fløguna fram, so var tann sangurin spældur í Útvarpi Føroya. Soleiðis er tað sera  ofta, tá eg lurti eftir fløgum, bæði í føroyskum og útlendskum útvarpi, bæði við vanligum nýggjum og gomlum óvanligum fløgum. Ofta hugsi eg um filmar, og so knappiliga eru teir á onkrari støð. Í gjár varð eg liðugur við at lesa Bukowskisa Hollywood roman, hon handlar um filmin Barfly. Bukowski sigur í hennið, at langt eftir, at allir hinir filmarnir frá tí árinum eru gloymdir, fer hansara filmur at verða vístur í undurgrunds filmhølum og á sjónvarpsstøðum kring heimin. Ja, tú hevur nokk longu gitt hetta, men filmurin er á Norge2 í kvøld, stuttligt ha?.

 

Eg veit, at hetta aftur eri eg, sum royni at fáa heimin at snara um meg. Ikki tí eg haldi, at tað er so, men tað er eitt sindur stuttligt, at sovorðin ting henda. Eg havi ikki nakað meining um, hví tað er so. Kanska er tað tilfeldigt, ella kanska er Gud ein skemtari, ella hava vit eina kollektiva bevístheit, líka veit eg haldi bara tað er stuttligt.

 

Náh, men Barfly er altso í sjónvarpinum. Hetta er ein av mínum yndisfilmum, men ístaðin fyri at hyggja at honum, siti eg her og hyggi at einum ræðuligum filmi við ongum minni enn heimsins vánaligasta sjónleikara Steven Segal. Ja, hesin filmurin er serliga vánaligur, tí filmsstjórin er hesin sami vánaligi Steven Segal. Filmurin eitur Glimmerman, og hann er veruliga ræðuligur, so tit skilja nokk, hví eg ikki havi tíð at skriva beint nú.

 

Eg haldi annars, at størsti trupuleikin við filmslistini er tann vánaligi dialogurin. Tað finnast veruliga ikki serliga nógvir góðir dialogskrivarar í Hollywood. Tað syndarliga er júst, sum Bukowski sigur, at fólk hava sæð so nógv lort at tey gloyma at síggja lort sum lort.

Hugleiðingar beint eftir hálvgum tólv um kvøldið

Nú er fríggjakvøld og eg siti her og hyggi at Miss Universe. Aftur í ár eru tíggju av teimum ljótastu komnar víðari, og enn meira tragiskt er, at tær fimm, sum eru eftir nú, eru fýra ljótar og ein pen, tann úr Trinidad og Tobago er hyper deilig, hon skal bara vinna, haldi eg. Tann úr USA er nokk komin við av plikt, hon er als ikki pen, men soleiðis er tað.

 

Eg havi einki serligt skrivað seinastu tíðaina, havi so forbannað nógv at gera, nú ljóði eg sum pápi mín, tá hann er verst. Men eg havi blandað meg upp í nokkso nógv. Eg skal skriva eitt projekt um revsing, sum skal avleverast um ein góðan mánað. Eg skal taka eitt kursus í teoretiskari heimspeki, arbeiða hálvan annan dag um vikuna í Netto, brúka so nógva tíð sum møguligt saman við Magnus, umseta Bukowski til føroyskt, og skriva yrkingar til Kynverjar, umseta eina formel 1 heimasíðu til føroyskt(sum eg havi lovað), skriva hetta, halda samskiftið við míni vinfólk (sum eg gjarna vil og havi lovað), gera Nærvarp, skriva tvær barnasøgur (sum eg havi lovað). Nú bleiv Miss Trinidad og Tobago akkurát Miss Universe, hon líkist eitt sindur Janet Jackson. Ná, men eg havi eitt sindur at takast við, so eg veit ikki heilt, hvussu eg skal makta alt. Men tað man nokk fara at ganga.

 

Eg havi hugt at boksing í kvøld, Super Brian bankaði enn einaferð ein mann. Hesaferð var tað eftir øllum at døma onkur heilt vilt kendur. Hann æt nokk Leonard Butler ella okkurt sovorðið. Men hann bleiv sligin út í fyrsta umgangi. Brian virkar fyri mær nokkso góður, nú havi eg ikki so nógv skil uppá boksning, men hann bankar sku´ allar, sum hann møtur, tað virkar fyri mær sum eitt gott tekin.

 

Annars so fari eg at senda hetta til Barbaru, eg havi ikki skriva síðan eg kom niður aftur úr Føroyum aftaná Jassfestivalin, so nú skrivið eg eitt lítið bræv, og so viðleggi eg hetta, og so eisini ein seðil um Crazy Christmas Cabaret í ár. Eg og Barbara fara nemmiliga at hyggja eftir tí seinast í hesum mánaðinum, tá hon kemur til Keypmannahavnar. Eg havi keypt atgongumerki í dag. Ná, men eg roknið við, at hon fer at hata hetta, tá eg vísti henni hatta, sum eg hevði skriva til hasa gentuna, sum eg var forelskaður um jóltíðir í fjør, segði hon at tað var egoistiskt, og at eg bara hugsaði um meg sjálvan. Hon hevði sjálvandi rætt, og hetta projektið er jú eisini rein sjálvdyrkan. Eg haldi meg og mítt lív og mínar meiningar vera áhugaverdar nokk til at deila við tykkum. Ikki tí eg nakrantíð fari at tora at útgeva hetta, men kanska posthumt, tá eg verði heimskendur. So fer Magnus ella kanska hansara børn at útgeva hetta. Ikki tí tað ger nakað. Eg vóni bara tey fara at tjena væl uppá tað.

 

Eg las annars Bukowski í gjár, hann vildi verða við, at so nógvir lorta filmar vóru gjørdir, at fólk heilt gloyma, at tað er lortur, og bara hyggja og halda, at tað í veruleikanum er gott. Nokkso rætt haldi eg. Mær dámar væl Bukowski, hann er so erligur og líkatil, eitt sindur sum Jóanes Nielsen.

 

Náh, men nú fari eg at gevast eina løtu.

Sonur Satan

Umseting av Son of Satan úr Septuagenerian Stew hjá Charles Bukowski.

 

Eg var ellivu og báðir vinmennirnir, Hass og Morgan, vóru tólv, og tað var summar, eingin skúli, og vit sótu í grasinum í sólini, aftan fyri garaguna hjá pápa mínum, og royktu sigarettir.

 

“Lort,” segði eg.

 

Eg sat undir einum træi. Morgan og Hass sótu og lenaðu seg upp ímóti garaguni.

 

“Hvat er galið?” spurdi Morgan.

 

“Vit mugu ordna handan fanan,” segði eg. “Hann er ein skomm fyri grannalagið!”

 

“Hvønn?” spurdi Hass

 

“Simpson,” segði eg.

 

“Ja,” segði Hass, “for nógvar frøknir. Hann irriterar meg.”

 

“Tað er ikki tað sum eg meini,” segði eg.

 

“Náh?” segði Morgan.

 

“Ja, hasin fanin sigur at hann hevur mogga við einari gentu undir okkara húsum í seinastu viku. Tað er ein fanans lygn!” segði eg.

 

“Sjálvandi er tað lygn” segði Hass

 

“Hann dugir ikki at mogga” segði Morgan.

 

“Hann dugir at lúgva,” segði eg.

 

“Eg kann ikki torga lygnarar,” segði Hass, og blásti ein ring við roykinum.

 

“Mær dámar ikki at hoyra sovorðið lort frá einum fýri við frøknum,” segði Morgan.

 

“Kanska vit burdu ordnað hann,” segði eg.

 

“Hví ikki?” spurdi Hass

 

“Kom,” segði Morgan.

 

Vit komu inn ígjøgnum portrið og har stóð hann, og kastaði ein bólt upp ímóti garaguhurðini.

 

“Hey,” segði eg, “hygg hvør spælur við seg sjálvan!”

 

Simpson loftaði bóltin og vendi sær ímóti okkum.

 

“Hey!”

 

Vit umringaðu hann.

 

“Hevur tú mogga við nógvum gentum undir nøkrum húsið seinastu tíðina?” spurdi Morgan.

 

“Nei!”

 

“Hvussu ber tað til?” spurdi Hass.

 

“Hmmm, eg veit ikki ordiliga.”

 

“Eg trúgvi ikki, at tú nakrantíð hevur mogga við nøkrum øðrum enn tær sjálvum!” segði eg.

 

“Eg fari inn nú,”  segði Simpson. “Mamma mín bað meg vaska upp.”

 

“Mamma tín hevur uppvask í kusuni,” segði Morgan.

 

Vit flentu. Vit nærkaðust honum. Knappiliga, knallaði eg nevan í búkin á honum. Hann knekkaði saman, og helt um búkin. Hann stóð soleiðis í eitt hálvt minutt, og reisti seg so.

 

“Babba kemur heim hvørja løtu,” segði hann.

 

“ovkey? Moggar pápi tín eisini við smágentum undir húsum?” spurdi eg.

 

“Nei”

 

Vit flentu.

 

Simpson segði einki.

 

“Hygg at hasum frøknunum,” segði Morgan. “Hvørja ferð hann moggar eini smágentu undir einum húsum, fær hann eina nýggja frøknu.”

 

Simpson segði einki. Hann sá bara bangnari og bangnari út.

 

“Eg havi eina systir,” segði Hass. “Hvussu kann eg vita um tú ikki eisini roynir at mogga mínari systur undir einum húsum?”

 

“Tað hevði eg ikki funnið uppá, Hass, tað lovi eg tær!”

 

“Ja?”

 

“Ja, heilt erligt!”

 

“Ovkey, men her ein ein fyri at vera heilt sikkur!”

Hass knallaði nevan í búkin á Simpson. Simpson knekkaði saman aftur. Hass bukkaði seg niður, tók ein neva av mold, og stoytti tað niður millum blusuna hjá Simpson. Simpson reisti seg, hann græt. Ein vatpikkur.

 

Góðu, lat meg sleppa!”

 

“Sleppa hvar?” spurdi eg. “Vilt tú goyma teg undir skjúrtinum hjá mammu tíni, meðan uppvaskið fossar úr kusuni á henni?”

 

“Tú hevur ongantíð mogga,” segði Morgan, “tú hevur ongan murt! Tú pissar gjøgnum oyra!”

 

“Um eg síggi, at tú bara hyggur at systir míni,” segði Hass, “fært tú so nógv bank, at tú endar sum bara ein stór frøkna!”

 

“Góðu lat meg sleppa, góðu!”

 

Eg hevði bestan hug at lata hann sleppa. Kanska hevði hann ikki mogga við nøkrum.

 

Kanska hevði hann bara fantasera. Men eg var tann ungi leiðarin. Eg kundi ikki vísa nakra samkenslu.

 

“Tú, kemur við okkum Simpson.”

 

“Nei!”

 

“Nei, meg í reyvina! Tú kemur við okkum! Gakk nú!

 

Eg fór aftur um hann, og sparkaði hann í reyvina, hart. Hann skríggjaði.

 

“HALT KJAFT!” rópti eg, “HALT KJAFT ELLA VERÐUR TAÐ VERRI FYRI TEG! GAKK NÚ!”

 

“Vit skumpaðu hann út gjøgnum portrið, yvir um grasvøllin, og inn í okkara garð.

 

“Stilla teg ordiligt” segði eg. “Hendurnar niður við síðuni!” vit fara at halda okkara egnu rættargongd!”.

 

Eg vendi mær móti Morgan og Hass og spurdi, “Allir teir, sum halda hendan mannin vera sekan í at lúgva um at hava mogga við eini smágentu undir okkara húsum, skulu nú siga ‘sekur’!”

 

“Sekur,” segði Hass.

 

“Sekur,” segði Morgan.

 

“Sekur,” segði eg.”

 

Eg vendi mær móti fanganum.

 

“Simpson, tú ert dømdur sekur!”

 

Tá runnu tárini niður eftir kjálkunum á Simpson.

 

“Eg havi einki gjørt” mutlaði hann.

 

“Tað er akkurát tað tú er sekur í” segði Hass “í at lúgva!”

 

“Men, tit lúgva alla tíðina!”

 

“Ikki um at mogga,” segði Morgan.

 

“Tað er tað tit lúgva mest um, tað er har eg lærdi tað frá!”

 

“Korporalur,” eg vendi mær móti Hass, ” pota okkurt í munnin á fanganum! Eg eri troyttur av hansara forbannaðu lygnum!”

 

“Yes sir!”

 

Hass rann yvir til snórin, hann fann eitt lummaturrklæði og eitt viskustykki. Meðan vit hildu Simpson, kroysti hann lummaturrklæðið inn í munnin á honum og bant síðan viskustykkið um munnin á honum. Tað gralaði í Simpson, og andlitið broytti lit.

 

“Heldur tú hann fær andað?” spurdi Morgan.

 

“Hann fær andað gjøgnum nøsina,” segði eg.

 

“Ja,” samtykti Hass.

 

“Hvat gera vit nú?” spurdi Morgan.

 

“Er fangin ikki sekur?” spurdi eg.

 

“Jú.”

 

“Sum dómari dømi eg hann at verða hongdur upp eftir hálsinum, til han doyr!”

 

Simpson royndi at siga okkurt, hann hugdi at okkum við bønandi eygum. Eg rann inn í garaguna og tók eitt reip. Eitt langt reip hekk á einum seymið á garaguvegginum. Eg anaði ikki hví pápi mín hevði hatta reipi. Hann brúkti tað ongantíð, ikki sum eg vistið, í øllum førðum. Men nú skuldi tað brúkast.

 

Eg fór út aftur við reipinum.

 

Simpson byrjaði at renna. Hass var í hølunum á honum. Hann feldi hann við einari flúgvandi takling. Hann vendi Simpson, og byrjaði at sláa hann í andlitið. Eg rann yvir, og knallaði reipið í andlitið á Hass. Hann steðgaði við at sláa, og gløddi at mær.

 

“Tín fani, eg skal knúsa teg sundur!”

 

“Sum dómari havi eg dømt at maðurin skal heingjast! Soleiðis skal tað vera! SLEPP FANGANUM!”

 

“Tín fani, eg smildri teg!”

 

Fyrst, heingja vit fangan, so kunnu vit berjast!”

 

“Ja, tað kann tú bannað uppá!” segði Hass.

 

“Fangin skal reisa seg!” segði eg.

Hass flutti seg og Simpson reistist. Hann bløddi nasablóð, og blóðplettar vóru á skjúrtuni. Tað var øgiliga sterkt reytt. Men Simpson tykstist uppgevandi. Hann græt ikki longur. Men eyguni vóru ræðslusligin, vemmiligt at síggja.

 

“Gev mær eina sigarett,” segði eg við Morgan.

 

Hann stappaði eina í munnin á mær.

 

“Tendra hana,” segði eg.

 

Morgan tendraði sigarettina, og eg fekk mær ein guv, so við sigarettini millum varrarnar andaði eg gjøgnum nøsina, meðan eg gjørdi eina likkju á endan á reipinum.

“Set fangan á hátúnið!” segði eg.

 

Eitt hátún var aftan fyri húsini hjá okkum, uppi yvir tí var eitt tak. Eg kastaði reipið upp um ein bjálka, og hálaði likkjuna niður framman fyri andlitið á Simpson. Eg hevði ongan hug at halda á við hesum. Eg helt at Simpson nokk hevði liðið nokk, men eg var leiðarin og eg skuldi berjast við Hass aftaná og eg átti ikki vísa nakran veikleika.

 

“Kanska skuldu vit latið vera,” segði Morgan

 

“Hesin maðurin er sekur!” skrálaði eg.

 

“Ja!” rópti Hass. “Hann skal heingjast!”

 

“Hygg, hann hevur pissa í buks,” segði Morgan

 

Og tað hevði hann, ein myrkur plettur gjørdi alsamt størri frammanfyri á buksunum hjá Simpson.

 

“Eingi nossir,” segði eg.

 

Eg koyrdi likkjuna niður um høvdið á Simpson. Eg hálaði í reipið og lyfti Simpson upp á tærnar. So tók eg hin endan av reipinum og bant tað fast í síðuna av húsunum. Eg bant reipið fast og rópti, “Kom for fanin vit rýma!”

 

Vit hugdu at Simpson hangandi har á táunum, hann snaraði runt heilt spakuliga, og hann sá longu deyður út.

 

Eg byrjaði at renna. Morgan og Hass runnu eisini. Vit runnu út til innkoyringina og Morgan rann heim til sín og Hass til sín. Eg skiliti, at eg hevði ongastaðni at fara. Hass, hugsaði eg, antin gloymdi tú bardagan, ella tímdi tú ikki álíkavæl.

 

Eg stóð á gongubreytini eina løtu, so rann eg inn aftur í garðin. Simpson snaraði enn. Spakuliga runt. Vit høvdu gloymt at bundið hendurnar. Hann royndi tí ið hondunum at taka trýstið frá hálsinum, men hendurnar gliðu. Eg rann yvir til húsini og loysti reipi og slepti tí. Simpson datt niður á hátúnið, og rullaði niður á vøllin.

 

Hann lá við andlitinum niðrið í vøllinum. Eg vendi honum við og loysti viskustykkið av munninum. Hann sá ræðuligur út. Hann sá út, sum um hann kanska fór at doyggja. Eg bukkaði meg niður yir hann.

 

“Hoyr, títt helvitis reyvarhol, ikki doyggja, eg ætlaði slettis ikki at drepa teg, veruliga. Um tú doyrt, so mást tú orsaka. Men um tú ikki doyrt og nakrantíð slatrar, so ert tú ein deyður maður! Skilur tú meg?”

 

Simpson svaraði ikki. Hann hugdi bara at mær. Hann sá ræðuligur út. Andlitið var lilla og reipið hevði skursla hálsin.

 

Eg reisti meg. Eg hugdi at honum eina løtu. Hann rørdi seg ikki. Tað sá ringt út. Eg var um at svíma. Men tók meg so saman. Eg andaði djúpt inn og fór út úr túninum. Klokkan var umleið fýra um seinnapartin. Eg byrjaði at ganga. Eg gekk oman til vegin og helt fram við at ganga. Eg hugsaði. Eg føldi, at mítt lív var av. Simpson hevði altíð verið ein einari. Ivaleyst einsamur. Hann fylgdist ongantíð við okkum. Hann var løgin á tann hátt. Kanska var tað tað, sum ørkymlaði okkum við honum. Men alíkavæl var okkurt við honum sum tyktist dámligt. Eg føldi meg, sum um eg hevði gjørt okkurt ræðuligt, og á ein annan hátt ikki. Mest av øllum føldi eg meg bara kenslutóman ein tómleiki í niðri maganum. Eg gekk og gekk. Eg gekk heilt oman til høvuðsvegin og aftur. Eg hevði ordiliga ilt av skónum.

 

Foreldur míni keyptu mær altíð bíligar skógvar. Teir sóu væl út í umleið eina viku, so byrjaði leðrið at sprotna, og seymarnir byrjaðu at stinga upp gjøgnum sálarnar. Eg helt fram við at ganga alíkavæl.

 

Tá eg kom aftur í túnið, varð næstan kvøld, eg gekk spakuliga gjøgnum túnið og aftur um húsini. Simpson var ikki har. Og reipið var horvið. Kanska var hann deyður. Kanska var hann onkra aðrastaðnis. Eg skimaðist rundan um meg.

 

Andlitið á pápa mínum, innramma í rútinum á hurðini.

 

“Kom inn her!” segði hann.

 

Eg gekk upp gjøgnum trapputrinini og framvið honum.

 

“Mamma tín er ikki komin til hús enn. Og tað er gott. Far inn á kamari. Eg ætli mær at práta við teg.”

 

Eg fór inn á kamarið og setti meg á seingjarkantin og hugdi niður á mínar bíligu skógvar.

 

Pápi mín var ein stórur maður, 1 metur og 95. Hann hevði eitt stórt høvd, og eyguni hingu undir stórum frýsuttum eygnabrúm. Varrarnar vóru tjúkkar og hann hevði stór oyru. Hann var óndur sjálvt uttan at royna.

 

“Hvar hevur tú verið?” spurdi hann.

 

“Gingið.”

 

“Gingið. Hví?”

 

“Mær dámar at ganga.”

 

“Síðan nær?”

 

“Síðan í dag.”

 

Tøgn var eina góða løtu. So tosaði hann aftur.

 

“Hvat hendið aftan fyri húsini í dag?”

 

“Er hann deyður?”

 

“Hvør?”

 

“Eg ávaraði hann um ikki at slatra. Um hann slatraði, so er hann ikki deyður.”

 

“Nei, hann er ikki deyður. Og foreldur hansara ætlaðu at ringja til løgreglunna. Eg noyddist at tosa við tey leingi fyri at fáa tey ikki at latað verðað við tí. Um tey høvdu ringt til løgreglunna, so hevði tað dripið mammu tína! Skilir tú tað?”

 

Eg svaraði ikki.

 

“Tað hevði dripið mammu tín, skilir tú tað?”

 

Eg svaraði ikki.

 

“Eg var noyddur at geva teimum pening fyri at tiga. Harafturat, noyðist eg at gjalda fyri læknarokningina. Eg fari at buka teg sundur og saman! Eg fari at lekja teg! Eg fari ikki at venja ein son, sum ikki kann liva ímillum fólk!”

 

Hann stóð har í durðinum, pinnastillur. Eg hugdi at eygunum, undir hasum frýsuttu eygnabrúnnum, at hasum stóra kroppinum.

 

“Eg vil heldur hava løgregluna,” segði eg. “Eg vil ikki hava teg. Gev mær løgregluna.”

 

Hann nærkaðist spakuliga.

 

“Løgreglan skilir ikki fólk sum teg.”

 

Eg reisti meg av songini og knýtti nevarnar.

 

“Kom so,” segði eg, “eg skal nokk berjast við teg!”

 

Hann leyp á meg við øðiligar ferð. Eitt blendandi ljós, og eitt slag so hart at eg ikki rættuliga føldi tað. Eg lá á gólvinum. Eg reistist.

 

“Tú mást heldur drepa meg,” segði eg, “tí tá eg verði nóg stórur, fari eg at drepa teg!”

 

Næsta slagið sendi meg inn undir songina. Tað tyktist sum eitt gott stað at verða. Eg hugdi at fjarðunum har uppi. So byrjaði eg at flenna, tað var ein fjálturstungin látur, men eg flenti, og eg flenti, tí eg hugsaði, at kanska hevði Simpson veruliga mogga einari lítlari gentu undir mínum húsum.

 

“Hvat fanin flennur tú at?” skrálaði pápi mín. “Tú ert uttan iva sonur Satan, tú ert ikki sonur mín!”

 

Eg sá eina stóra hond røkka inn undir songina, leitandi eftir mær. Tá hon nærkaðist, tók eg í hana við báðum hondum og beit, so fast sum eg kláraði. Eitt øðiligt skriggj, og hondin hvarv út undan songini aftur. Eg smakkaði vátt kjøt í munninum, spýtti tað út. Eg vísti tá, at hóast Simpson ikki var deyður, kundi eg ivaleyst doyggja skjótt.

 

“Tað er í lagið,” hoyrdi eg pápa mín siga róliga,” nú hevur veruliga biðið um tað, og Harra Gud, sum tú fer at fáa tað…”

 

Eg bíðaði, og meðan eg bíðaði var alt eg hoyrdi løgin ljóð. Eg hoyrdi fuglarnar, eg hoyrdi ljóðið av bilum, sum koyrdu framvið, eg hoyrdi sjálvt mítt hjarta buka og blóðið renna gjøgnum kroppin. Eg hoyrdi pápa mín anda, og eg flutti meg mitt inn undir songina og bíðaði eftir, hvat nú skuldi henda.

 

 

 

Hugleiðingar beint áðrenn klokkan eitt

 

Ja, her var eg aftur, tað tykist sum eg bara skrivi um náttina, men soleiðis er tað. Um kvøldarnar hyggi eg ofta eftir sjónvarpi. Tað eru serliga nakrar sendingar, sum mær dámar væl fyri tíðina, her er Robinson Ekspeditionen á TV3 ein av teimum, hetta er ein løgin sending, har tey senda nøkur heilt vanlig fólk út á ein oyggj, har skulu tey so royna at yvirliva, og atkvøða spakuliga hvønn annan heim. Man lærir øgiliga nógv um hesi fólkini, og følir við teimum. Hetta er nokk tað slagið av sjónvarpi, sum eg ræðist mest, eg havi jú lisið The running man hjá Stephen King. Eg roknið við at meira og meira av slíkum verður í framtíðini, men sjálvt um eg ræðist hetta eitt sindur, so elski eg at hyggja at tí – og eg sum haldi onnur vera bítt!

 

Ein onnur sending, sum mær dámar væl, er Ally (Ally McBeal), ein frálík sendirøð, har er humor og deiliga bisarir persónar. Eg haldi, at hatta lýsur so deiliga væl USA, har øll stevna øllum fyri alt, harafturat livi eg eitt sindur við í søgunum, hugnaligt haldi eg.

 

Danska sendirøðin Taxa liggur eisini á mínum lista, so er sjálvandi ítróttur, hetta við ítrótti er eitt sindur stuttligt. Eg tími slett ikki at íðka nakað sjálvur, men at hyggja í sjónvarpinum tað er ordiliga kul. Serliga Formel eitt er fantastiskt. Eg havi hugt eftir flest øllum formel eitt koyringum seinastu nógvu árini, ja, faktiskt tey seinastu tíggju árini. Eg elskaði Alain Prost, tá hann koyrdi, hansara klassisku kampar við Ayrton Senna, tað elskaði eg. Mansell dámdi mær eisini væl, lutvíst Nelson Piqouet, og so sjálvandi Martin Brundell, og Mika Hakkinen. Men so byrjaði Michael Schumacher at koyra, eg elskaði hann frá fyrstu løtu, hansara gáva var ótrúliga stór.

 

Náh, men Michael Schumacer bleiv altso maðurin, hansara kampar við Ayrton Senna, við Damon Hill, við Jaques Villenue og nú við Mika Hakkinen og David Coulthard – eg elski tað. Sunnudagin verður finalan, bert fýra stig skilja teir báðar fremstu Hakkinen og Schumacher. Eg eri so spentur, og ætli mær tíðliga heim úr býnum, so eg kann síggja tá teir senda koyringina klokkan fimm um morgunin.

 

Annars haldi eg sjónvarp upptaka eitt sindur ov nógva tíð. Eg átti at gjørt meira við skúlan, og við at yrkja, og at umseta. Eg eri farin undir at umseta Septuagenerian Stew hjá Charles Bukowski. Hevði eg havt eitt sindur betri minnið, so hevði eg skrivað eina roman um míni skúlaár í sama stýli, sum Bukopwski brúkar.

 

Eg tosaði við Finn Jensen í dag, hann hevur yvirtikið arvin eftir Páll Arge. Vit royna at fáa hann at fíggja eina maksifløgu við MC-Hár, hann ljóðaði hálvavegna positivur, eg hopi hann vil gera tað.

 

Ígjár fekk eg bræv frá Barbaru, hon er ein ótrúliga deilig genta, sum eg havi fjasast við tá eg havi verið í Føroyum seinastu árini. Hon kemur hendan vegin skjótt, tað verður stuttligt at síggja hana, hon er so ótrúliga klók, og tað dámar mær. Hon hevur eitt rættuliga serligt pláss í hjartanum hjá mær. Ja, eg elski hana, men nú búgva vit ikki í sama landið, av og á er tað kærleiki av tí ástarliga slagnum, og aðrar tíðir er tað bara kærleiki vinarkærleiki ella hvat man nú eina fer kallar slíkt.

 

Eg havi ikki ordiliga elska nakra gentu soleiðis heilt av øllum hjartanum síðan Sofie, men eg havi verið forelskaður, men ikki á sama hátt. Eg var heilt vekk í einari gentu um jóltíðir í fjør, tá skrivaði eg hetta:

 

Til tín

 

Nú skímur – dagur lakkar og eg koyri framvið tínum húsum fyri 10. ferð – í kvøld. Vóni, at tú kemur út. Ljós er í køkinum – men eg tori ikki inn. Hvussu ynkeligur kann man vera. Eg meini man hevur tross alt eitt image at pleyga. Men tað er so ringt. Eg havi hug at fara inn. Men tað er for ynkeligt. Hvat skal eg siga. Hey kann eg síggja títt kamar. Skít veri við kamarinum. Tað er teg mær dámar. Skal eg skriva tær eina yrking. Eg havi hug. Men tú hevur hoyrt meg lisið yrkingar skrivaðar til 3 ymiskar gentur, og um tú hevur lisið yrkingasavnið, so hevur tú lisið yrkingar til tvær aðrar. Tað virkar trivielt.

 

Koyri aftur framvið – nú er ljós á einum kamari, man tað vera títt?

 

Eg má av við hesar kenslurnar. Hetta hjálparsloysið, er tað ikki for ynkeligt. Koyra framvið 11 ferð og ikki tora at fara inn.

 

Stig Helmer hevði sagt: Ynk Ynk Ynk

 

Men man hevur tross alt eitt image at pleyga. Ikki vísa kenslur ov nógv – lat ongantíð eina damu vita, at tú ert ynkeliga forelskaður í henni.

 

Manst tú liggja og lesa mínar yrkingar?

 

Kanska dámar tær slett ikki meg.

 

Tað er líkamikið – nú fari eg heima at skriva eina yrking.

 

Men tá eg seti meg niður á kamarinum, virkar tað for ynkeligt. So eg skrivið hetta yrkingaagtiga, essaylíkandi brævið, ella hvat man nú kallar eitt sovorið ting sum hetta, og tað er enn meira ynkeligt.

 

Tí  the buttom line er, at mær dámar teg ynkeliga væl. og ímorgin fari eg at vera ein hetja bara eina lítla løtu, og geva tær hetta brævið og tú fert at síggja hvussu ynkeligur eg eri. og hvat so – í ovurmorgin fari eg heim til Danmarkar. Kanska ynkeligur. Men hugsandi – fyri eina ferð í mínum skjótt 25 ára langa lívið tordi eg at vera ynkeligur.

 

Man hevur tross alt eitt image at pleyga.

 

Ja, mær dámar altso væl hetta tingið, stuttligt haldi eg, hvat heldur tú? Eg haldi at sovorðið skriva við so nógvum kenslum, er so deiligt at lesa. Ikki tí eg elski eisini tað meira postmodernaða og kensluleysa ironiska, tað hevur eisini sína sjarmu.

Hugleiðing beint eftir klokkan eitt

Ja, so siti eg aftur her, eg hevði bólkafund í dag, vit skriva um brotsverk og revsing, tað er eitt projekt í praktiskari filosofi, í løtuni lesi eg á Roskilde Universitets Center, eg havi lisið altjóða mentunnarligu grundútbúgvingina, ella International Cultural Studies, og nú lesi eg heimspeki, eg havi lisið í eitt sindur meira enn trý ár nú, og eg elski tað.

 

Náh, men fundurin gekk rættiliga væl, vit byrja at síggja ein struktur í projektinum, øgiliga áhugavert evni haldi eg. Eg veit ikki heilt, hvat eg haldi á hesum økinum, tí er tað ótrúliga áhugavert at lesa um. Tað er rættiliga áhugavert at lesa teoriniina, kunnu vit yvurhøvir rættvísgera, at vit døma fólk við hevnd sum endamáli? Eg veit sum sagt ikki heilt, hvat eg haldi á økinum, men tað kemur nokk.

 

Nú er annars ein Baywatch líknandi seria í sjónvarpinum, og gita um CJ Parker ikki kom inn (fyri óinnvíðað er CJ Parker eingin minni enn barmfagra Pamela Anderson). Ná, nú kom Mitch á skíggjan, so er hatta altso Baywatch. Náh, eg haldi, at eg skifti til C+, tey vísa porno nú. Eg eri farin at dáma porno rættuliga væl, helst teir eitt sindur flottaru filmarnar við nógvum deiligum damum, eg haldi tað er stuttligt, og so kryddrar tað eisini sekslívið, helst tá man situr í sjálvdrátti.

 

Annars vænti eg, at daman kemur fram við hvørja løtu, hon er farin heim ein túr, men skuldi koma at sova her, hetta er eitt sindur løgið forhold, men tað kunnu vit tosa um seinni, stak fitt genta álíkavæl, kanska eitt sindur ov fitt til mín. Eg eri ikki altíð verðins fittast, havi ein tendens til at vera eitt sindur niðurlátandi ímóti fólki sum ikki eru líka klók sum eg. Ella kanska sum eg ikki haldi vera líka klók sum eg. Ofta eru hetta yngri fólk, t.d. er daman bara átjan meðan eg sjálvur eri fimmogtjúgu. Nógv av teimum tingunum eg havi hugsa um í áravís fer hon júst undir at hugsa um. Eg haldi soleiðis sæð ikki meg vera klókari enn hana, men eg síggi sjálvur hvussu niðurlátandi eg eri í mínum aftursvørum. So alt í alt kann man nokk siga, at eg eri ein dummur fani.

 

Eg sá annars Pipar og Salt nú ein dagin, eg havi ongantíð sæð tað fyrr, eg var fluttur niður til Danmarkar tá teir báðir byrjaðu at gera sendingarnar. Øgiliga stuttligt, og eisini nógv betur gjørt enn eg hevði roknað við. Náh, men tað eg ætlaði mær at siga var, at eg haldi meg sjálvan minna eitt sindur um Esmar Eysturoy, serliga á hasum økinum við at hyggja niður á tey ólærdu.

 

Eg eri akademikkari, og sjálvt um eg hati akademikkarar, sum altíð skulu vísa seg og reypa við, hvussu nógv teir vita. So haldi eg eisini at forbanna nógv fólk velja ikki at hugsa,  oh tað irriterar meg ræðuliga nógv, og fær meg ofta at hyggja niður á slík fólk, eisini onkuntíð uttan at eg havi hald í mínari irritatión.

 

Náh, nú skal sovast.