Russ Taff rørdi við hjørtu á Vágsbøi

Tað var ein hjartanemandi og vøkur konsert, ið amerikanski gospelsangarin Russ Taff helt á Vágsbøi leygardag seinnapart.

 

Russ Taff var stóra kristiliga navnið á ársins Summarfestivalskrá. Eins og undanfarin ár hevði Summarfestivalurin eitt sindur av lovsangi á festivalskránni, og við fløguni Faroe Islands í skjáttuni, var neyvan nakar ivi um, at Russ Taff var mest upplagda boðið.

 

Næstan føroyingur

Russ Taff hevur seinastu árini verið so nógv í Føroyum, at man næstan ikki longur sær hann, sum eitt útlendskt tónleikanavn, og við einum bólki, mannaðum av ikki færri enn 12 føroyingum, og einari útgávu skrivaða og gjørda av føroyingum í Føroyum, er Russ Taff kanska enntá meira at rokna sum føroyingur í hesum høpi. Russ Taff legði heldur ikki skjól á, hvussu væl honum dámar í Føroyum:

 

– Tit er undurfull fólk her í Føroyum, eg fari kanska at flyta higar!, segði hann við mannfjøldina á Vágsbøi, og at døma eftir lógvabrestunum verður hann vælkomin.

 

Mannfjøldin var annars ikki av teimum heilt stóru frammanfyri pallin, ivaleyst spældi ráliga veðrið og mjørkin sín leiklut í, at tað mest vóru Russ Taff fjepparar og lovsongsfjepparar, ið leitaðu sær á konsertina. Bakandi sól hevði ivaleyst lokka fleiri oman á konsertina.

 

Ógvislig ljóðmynd

Sum sagt vóru ikki færri enn 12 tónleikarar og sangarar við í bólkinum. Jón Svein Heinesen og Divaz tóku sær av kórinum, meðan Kim og Finnur Hansen spældu tangentar, blásarar vóru Ólavur Olsen og Hans Petur í Brekkunum, Hans Poulsen spældi gittar, Óli Poulsen spældi bass og gittar, Kristoffur Mørkøre spældi slagverk, bass og gittar, Jákup Zachariassen spældi steelgittar og Jósvá Debess spældi trummur. Samanlagt ein ljóðmynd, ið var ógvislig og pompøs og øll tyktust at spæla sín leiklut væl. Hetta hóskaði væl sum grundvøllur til Russ Taff, tí maðurin hevur veruliga eina stóra rødd. Hann syngur so sannførandi, at tú trýrt hvørjum orði, og fyri ein lovsangara er hetta ein frálíkur eginleiki.

 

 

Fín løg

T.d. í vakra lagnum I Cry, var tað ein sonn frægd at hoyra hann syngja sín boðskap út til síni samsintu, ið hjartaliga sungu við. og okkum, ið bara vóru komin framvið at hoyra tónleik.

Fleiri løg av “Faroe Islands” útgávuni vóru á skránni. Her havi eg hug til at nevna lagið “Heaven”, ið Óli Poulsen og Jákup Zachariassen hava skrivað, hetta er eitt fínt lag. Kórrøddirnar eru eitt sindur klisjé kendar, men tað er ikki óvanligt í gospelhøpi.

 

 

Rock´n´Roll gospel

Besta løtan var tó, tá Russ Taff sang sína útgávu av gamla gospelsanginum, “Aint´ No Grave Gonna Hold This Body Down”. Hetta lagið, ið hann plagdi at hoyra í kirkjuni sum smádrongur, varð servera sum eitt slag av Rock n´Roll Gospel, pumpandi og við einum feitum nærum ágangandi stemningi.

Konsertin var tónlistarliga frálík, og hóast fjøldin ikki var tann størsta, so rørdi Russ Taff tey flestu av okkum.

Lena – Letters from the Faroes

At Lena Anderssen hevur eitt serligt pláss í hjartanum hjá nógvum føroyingum kom til sjóndar á Planet Awards í fjør: Hóast nýggja fløgan enn var spildur nýggj, og ikki var tráspæld í útvarpinum, so vann hon heiðurin, sum besta føroyska fløga í 2011, frammanfyri útgávum hjá Guðrið Hansdóttir, Budam, Swangah Dangah og Benjamin Petersen. Men blandið av inniligheit, behagiligheit og serligheit, sum Lena og Niclas hava skapt gjøgnum árini, og sum er vorðið reindyrkað á teimum báðum nýggjastu útgávunum er lætt at elska.

 

Lena og Niclas hava ferðast nógv kring heimin við sínum tónleiki, og hava spælt eitt ótal av konsertum, seinnu árini. Tey havt eina sera professionella tilgongd til tónleikin, og hevur hetta verið við til at skapt útrykkið, sum tað er nú. Her tekur nýggja fløgan tráin upp eftir Let Your Scars Dance. Tað øgiliga pena og poleraða, ið eyðkendi tey áður er nú vorðið skitnari og hevur meira kant.

 

Eg vil tó ikki kalla hetta skitið, men tað er bara ikki líka polera sum tær heldur typisku Óla Poulsen framleiðslurnar, ið tær fyrstu fløgurnar vóru. Lena er ikki longur poleraður popprokkur, men ein innilig singer/songwriter, við søgum at siga og einari rødd, ið rúmar so øgiliga nógv.

 

Lagagóðskan er farin munandi fram, síðan tær fyrstu útgávurnar. har tað ofta kundi tykjast langt millum snapsarnar. Samanumtikið eru flestu løgini á Letters from the Faroes góð. Eg kann eftir nógvar gjøgnumlurtingar ikki seta fingurin á eitt einasta lag, ið ikki er gott. Fleiri av teimum eru enntá sera góð, og kennast viðkomandi, tá tú lurtar eftir teimum.

 

Eg havi míni ivamál, um nakað av løgunum verður eitt risahitt, ella um nakað av teimum megnar at vera jarnbrotið, ið letur dyrnar til altjóða gjøgnumbrotið upp. Eg eri enntá í iva, um nakað av løgunum fer at vera eitt stórhitt í Føroyum.

 

Tó so eru fleiri løg, ið fanga,  serliga tey lívligu No Emergencies og Dream Chaser við run, run, run niðurlagnum, ið verður spælt nógv í útvarpinum fyri tíðina, umframt Departure Blues, har gruvandi botnurin ger, at tú fært ikki latið vera við at trampa og vagga við. ótilvitað heilt til lokkandi gittarin lyftur teg upp úr gerandismeldrinum – tað er nakað so vakurt..

 

Men manglandi poppoyrahangarakvaliteturin eigur ikki at taka nakað frá fløguni, ið veruliga tykist gjøgnumhugsa líka frá introkenda lagnum Mr. Kay til outroina Mr. Kay is coming home. Øll løgini hava kvalitetir og útgávan er veruliga behagiligt kennskap.

 

Hóast instrumenteringin av løgunum tykist sera beint málrætta at hóska til hvørt lagið í sær, so skapar ljóðblandið ein reyðan trá, har røddin ber hvørt lagið, og tónleikurin stuðlar uppundir hana..

 

Lena og Niclas tykjast at hava funnið sítt sound, ið er teirra, og sum fær tað besta burturúr rámaterialinum, har fínu løgini, frálíku tekstirnir og serliga vakra røddin koma fram. Lena og Niclas hava langt síðan skilt styrkina í røddini hjá Lenu, sum bæði er egin og vøkur, og tey brúka hana hareftir. Tað tykist sum, um tey hava arbeit nógv við útrykki og úttalu, og  skapar hetta eitt heilt serligt ljóð, ið gevur løgunum ein egnan dám.

 

Hetta er stutt sagt ein ordiliga góð útgáva.