Eg eri kanska litaður, sum tjóðveldismaður. Men eg eri errin av at siga, at eg valdi Elsu Berg á seinasta vali. Hon er skilagóð, siðilig, dugnalig og brennur fyri okkara kommunu.
Eg havi fylgt væl við síðan kommunuvalið, og kann staðfesta, at tað lýsir úr boblujakkamonnum í andstøðu og samgongu, at teir hava havt sera trupult við at góðtaka, at ein ung kvinna er borgarstjóri.
Eg havi ikki í nýggjari tíð, sæð so nógvan “toxic maskulinity”, sum eg havi sæð, síðan Elsa Berg bleiv borgarstjóri.
Sjálvt teir báðir dámligu menninir í hasum selskapinum, ið eg kenni væl frammanundan, hava runnið runt, sum um tað var 1950’ini.
Tað virkar, sum um yvirskipaða málið er at fáa borgarstjóran at virka veikan, so er tað eitt sindur líkamikið, um tað seinkar og dýrkar mál, ella um teir faktiskt í botn og grund eru samdir við borgarstjóranum í málinum. Hetta er ikki bara ódámligt, hetta er at svíkja tað ábyrgd, ið veljarin hevur givið tær.
Hevði hetta verið ein fyritøka, hevði man ivaleyst gjørt hetta til eitt HR mál.
Eg haldi, at í øllum hesum hevur Elsa Berg verið siðilig, kanska í so siðilig.
So eg kenni ikki ordiliga tað aftur, tá onkur politiskur andstøðing á Facebook sigur, at hon hevur klandrast illa.
Fleiri mál eru beinleiðis órógvaði og koyrd av sporinum av hesum boblujakkamonnum.
Eg skal viðganga, at tað virkar nokkso rokaligt nú, og at bæði Elsa og umsitingin kundu havt avgreitt nøkur mál betri. Men soleiðis er tað altíð í býráðnum, eisini í seinastu setu.
Tá vóru fleiri mál frammi um manglandi útbjóðingar, og enntá megnaði formaðurin í Havnarnevndini, at keypa frá eini fyritøku, ið síðan brúkti helvtina av peninginum frá kommununi, til at keypa aftur frá fyritøkuni hjá formanninum í Havnarnevndini, uttan at nakað varð gjørt við gegnistrupuleikan.
Júst hetta nýggja málið í Kollafirði vísir ein borgarstjóra, ið faktiskt tekur ábyrgd og steðgar einum máli, ið at síggja til líkist í gegnisspurninginum.
Hesin sami nú fyrrverandi formaður í Havnarnevndini er nú ein av “oddvitinum” í arbeiðinum at gera borgarstjóranum mest møguligar ónáðir.
Tað tykist greitt, at har eru nógvir hanar, ið hava torført við at góðtaka, at tað ikki er ein hani, ið situr ovast á vaglinum. Hetta nívur so illa, at sjálvt barnsliga klandri um hvør hani skuldi sita ovast, ið kleiv Javnaðarflokkin í tvey í valstríðnum seinast, er gloymt.
Í einum heimi, har incel mentanin herjar fram, og tankin um javnrætt ikki longur kann verða tikin fyri givið, mugu vit menn vera betri fyrimyndir fyri okkara børn.
Eg haldi, at tað er uppá tíðina, at vit vaksnu menn, ið hava fingið við, at kvinnur eru minst líka egnaðar til hægstu sessirnar í politikki, rópa á hesar boblujakkaklæddu og spyrja, hevur mamma tykkara ikki lært tykkum at virða kvinnur?