Shakin’ in Deep Trouble

Ein annars góð konsert við Shakin’ Stevens endaði pínliga, tá ein eitt sindur ov gamal Shakin’ Stevens ikki rakti ein einasta reinan tóna í sínum nýggja hitti “Trouble”.

Summarfestivalurin

Áskoðararnir vóru sera nógvir á Vágsbøi framman fyri stóra pallin, tá Shakin’ Stevens sendi Kára Sólstein á pallin at siga fólki, at tey ikki sloppu at taka myndir av sínari hetju. Fólk flentu bara, hildu Kára vera stuttligan, og hann mátti endurtaka og hótta við, at myndatólini vórðu tikin frá fólki, um tey tóku myndir.

 

Hóast boðini tyktust eitt sindur fjákut og sjálvhátíðarlig, so var hetta longu gloymt, tá fyrstu tónarnir frá tí væl smurdu rokk’n roll maskinuni brakaðu úr hátalarunum. Bólkurin spældi øgiliga væl, allir í svørtum klædningum og 100% kekkaðir. Tá Shakin’ kom á pallin, fór alt á kók. Fjøldin var tendrað og tyst eftir Shakin’. Hann var væl fyri, og sang væl og dansaði, sum bert Shakin’ Stevens dugir.

 

Fremsti partur av áhoyrarunum var fyrst og fremst konufólk 40 ár og eldri, og hetta var akkurát nakað fyri tær, sum ein teirra fortaldi mær aftan á konsertina.

 

Løg, sum “Mary Mary”, “Oh Julie”, “You drive me crazy” og hansara fyrsta nummar 1 á hitlistanum í Bretlandi “Hot Dog”, fingu alt at kóka. Her vóru óteljandi kend løg, framførd meistarliga, og við nógvari orku. Shakin’ Stevens svingaði og dansaði, sum ein ungur maður. Men aftan á eina løtu, byrjaði orkan at minka. Bólkurin spældi enn væl, men røddin rakti verri og verri røttu tónarnar. Í einum lagi hvarv Shakin’ av pallinum, meðan bólkurin spældi víðari eina løtu, um hann fór út at fáa sær ilt, ella okkurt annað at styrkja seg við, er ikki til at vita.

 

Hann megnaði ígjøgnum skránna, uttan at tað gjørdist heilt pínligt, men tá hann kom út at spæla eykaløg gekk verri. Fyrst spældi hann “This Ole House” og tað gekk rímiligt, eingin ivi var um, at hetta  var løtan fólk bíðaði eftir, og fólk brølaði við, men Shakin’ ljóðaði slitin. Annað eykalag var nýggja hittið hjá Shakin’ hansara tolking av ”Trouble” hjá Pink, og nú stóð illa til, tað er ivasamt um Shaky rakti ein reinan tóna í lagnum, og kórrøddirnar vóru líka falskar. Tað var heilt øgiliga pínligt, og enn verri var, at hann ikki bara gavst, hann spældi enn eitt lag, sum hann kláraði eitt sindur frægari, men slettis ikki væl.

 

Konsertin var góð fyrstu longu løtuna, og gjørdist ikki ordiliga ring fyrr enn í eykaløgunum, men keðiligi endin oyðilegði nógv fyri heildarupplivingina.

Science Fiction vóru herligir

Summarfestivalurin

 

Jákup Marner Anthoniussen hevur verið frálíka sangrøddin í bólkum sum Blátt og Les Iles Feroes, men áðrenn hetta, var hann við í Science Fiction. Leygardag seinnapart, eitt sindur seinkaðir orsakað av streymsliti á stóra pallinum, fóru Science Fiction aftur á pallin- Eitt sindur eldri og við onkrari útskifting, men still going strong. Framførslan gjørdist ein av betru framførslunum á ársins Summar Festivali.

 

Konsertin var ein ferð ígjøgnum tilfar hjá Science Fiction, Blátt og  Les Iles Feroes, við eini góðari grund av gomlum kendum, kryddraðari við spennandi nýggjum løgum, sum vístu, at hetta eru menn, sum enn duga at skapa góðan tónleik.

 

Konsertin byrjaði eitt sindur haltandi, fyrsta lagið var rættuliga ringt, og fyrsti tankin hjá mær var, at Jákup Marner Anthonuissen var versnaður nógv sum sangari. Hetta var tó bert í fyrsta lagnum, longu í næsta lagi var røddin heit, og hann sang aftur sum fyrsta dagin. Hann er vælsignaður við eini ótrúligari songrødd, og hon slapp ordiliga til sín rætt.

 

Nýggju løgini ljóðaðu av Science Fiction, men alíkavæl slettis ikki. Tey vóru nógv meira modernaði og ljóðaðu av 2005, við frekari og meira eksperimenterandi melodilinjum, sum tó enn vóru sera fangandi. Okkurt av teimum nýggju løgunum, kundi verið betur, serliga “Still standing around” sum hevði fleiri góð elementir, men sum lag virkaði tað rættuliga leitandi.

 

Í lagnum “Don’t turn the blind eye” varð ein grunnleggjandi trupulleiki hjá bólkinum sera týðiligur: Teir ensku tekstirnir eru ikki serliga væl skrivaðir, teir tykjast eitt sindur pínligir, og hava als ikki sama vakra flótandi mál sum føroysku tekstirnir. Tí er tað synd, at teir ikki halda seg til føroyskt.

 

Nýggja lagið um Romeo og Juliett, hevur alstórt hittpotentiali, á hesum lagnum sang Tóra við Keldu við. Hon syngur sera væl, og røddin riggar væl saman við tí hjá Jákup Marner.

 

Hon tyktist tó eitt sindur illa við, av at verða á pallinum framman fyri so nógvum fólki, og serliga í teimum pettunum, tá hon ikki sang, visti hon ikki, hvat hon skuldi gera ella kanska ikki gera.

 

Hon var eisini við á gamla lagnum “Like a slave” og á Blátt klassikaranum “Til allar vinir” og “Tú brennir so í mær”, og her var syngið við faktorurin høgur.

 

Sum heild var konsertin sera góð, og endin var eitt brak, við tittullagnum á fyrra bandinum “The Runaways” og einum “Í skúri/Hesir brimbardu klettar” lagatyssi. Sum fólk dámdu so væl, at tað var spælt umaftur sum eykalag.

Festligur Lawetzpoppur

Lawetz spældu rættuliga tíðliga fríggjakvøldið, men alíkavæl var rættuliga nógv fólk savnað í 1000 fermetrar stóra flaggsteltinum. Tó ikki nóg nógv fólk til at ljóðmyndin gjørdist nøkurlunda góð. Teltið hevði ein keðiligan eftirklang, sum fekk flestu bólkarnar, sum spældu har, at ljóða óneyðuga illa, tó betraðist ljóðið alt fleiri fólk vóru í teltinum.

 

Summarfestivalurin

Glaði og festligi poppurin hjá Lawetz legði upp til, at tónleikurin var hart frá, og hetta fekk ljóðið at versna enn meira. Ljóðmaðurin Alexander Gaard, sum telist millum bestu ljóðmenn í landinum, stríddist fyri at fáa tað at ljóða væl, men til fánýtis. Ringa ljóðgóðskan og tað rættuliga ósjarmerandi umhørvið í teltinum var ein vána karmur fyri ein av teimum mest spennandi føroysku bólkunum. Men bólkurin kom væl frá uppgávuni.

 

Spæligleði og góð løg eyðkendu framførsluna. Tónleikurin var eitt sindur 80’ara kendur poppur á ein modernaðan hátt, við tveimum blásarum, tveimum gittarum, bassi, trummum, sangi og kóri, var ljóðmyndinn bæði festlig og stór. Tilfari var nýtt tilfar, og tilfar vit kenna frá Prix Føroyar undankappingunum í ár og fyrra árið.

 

Serliga vóru tað løginiCompletely og xx ,sum bæði hava verið á 15 teimum bestu, ið fingu lív í áhoyrararnar. Lawetz eru tíanverri ikki so virknir á konsertpallinum, og tað var tí eitt kærkomið høvi at hoyra teir. Hetta vóru áhoyrararnir kanska greiðir yvir, tí teir vildu illa sleppa bólkinum av pallinum aftur, og “umaftur” rópini rungaðu í teltinum, men Lawetz høvdu ikki nakað eykalag at spæla, so tað varð av ongum.

Brian McFadden – ein fitt konsert

Heilt nógv fólk var við stóra pallin á Summar Festivalinum, tá høvuðsnavnið Brian McFadden helt ein rættuliga fitta og avslappaða konsert. Bólkurin spældi øðiliga væl, og Brian sjálvur tyktist sera náttúrligur á pallinum, prátaði og hugnaði sær við áskoðarunum millum løgini.

 

Umframt síni egnu løg, spældi Brian Mustang Sally úr Commitments, og tað var ein vælkomin broyting frá teimum nógvu friðarligu løgunum. Konsertin var góð, uttan tó veruliga at gerast fantastisk.

Lunkaðir svenskir leðurbúffar

Europe vóru høvuðsnavn á ársins G! Festivali, tað sást á nógvu fólkunum, sum vóru stúvaði saman í sandinum fyri at hoyra gomlu svensku rokkstjørnurnar. Men tað var bert í hendinga løgum, at Europe fingu ordiliga fatur í fólkinum

Meðan áhoyrarnir bíðaðu eftir hittunum: Supersticious, Cherokee, Carrie og Final Countdown, stóðu fimm eldri rokktónleikarar og spældu nýtt og gott gamalt. Teir spældu væl og sangarin sang væl, men í mun til Nephew, sum júst høvdu verið á sama palli, bliknaðu Europe.

Joey Tempest var eitt lívsstykki á pallinum. Hann svingaði við mikrofonstativinum og kastaði mikrofonina upp í luftina. Hann var sprenfullur av glamrokkattitúdu.

Tað var ikki so galið, konsertin var handverksliga væl úr hondum greidd, og tá teir spældu síni kendastu løg, sungu og livdu fólk við. Men í stórar partar av konsertini stóðu fólk og prátaðu sínamillum. Tað fangaði sjáldan ordiliga. 

Tá Carrie bleiv spældur, vóru nógvir tendrar á lofti, og fólk sungu við, men tað tyktist eitt sindur hálvhjartað av Europe, tónleikararnir tyktust ikki ordiliga tendaðir.

Nýggir sangir

Europe spældi nokkso nógv av nýggju fløguni. Hero, sum er á 15 teimum bestu í løtuni, er eitt sera 80’ara kent lag, og tað fall í rættuliga góða jørð. Okkurt av hinum løgunum, sum t.d. “Cause you gotta have faith” og tann ordiliga tungi “Wake up call” bera boð um, at bólkurin ikki heilt er útbrendur. Men konsertin sum heild, bar boð um mettar tónleikarar, tað tyktist eitt sindur lunkað.  

Pínligt

Europe gjørdust veruliga pínligir, tá teir takkaðu fyri seg og fóru av pallinum, uttan at hava spælt “Final Countdown”. Hetta er ein óskikkur, sum nógvir tónleikarar hava tikið til síns, mest sum fyri at tryggja sær at sleppa at spæla eykaløg, verða hittini goymd. Men tað vóru ikki serliga nógv, sum róptu eftir eykaløgum hetta kvøldið. Tað forðaði tó ikki Europe í at koma út aftur og spæla tvey løg, og enda við “Final Countdown”. Hetta er ein rokkklassikari og øll sungu við, hetta bøtti eitt sindur um heildarupplivingina.

Høgni Lisberg skuffaði aftur

Niels Uni Dam

‘Hóast eg teljist millum størstu Høgna Lisberg fjeppararnar, havi eg trupult við at finna jalig lýsingarorð um konsertina hjá Høgna á spæliplássinum leygardagin. Jú, jú gamaní, løgini eru góð. Høgni eigur eina samling av ordiliga góðum og væl skrivaðum løgum, men konsertin gjørdist ein keðilig uppliving, við nøkrum fáum undantøkum.

Hetta er aðru ferð eg hoyri Høgna í nakrar mánaðar, og niðurstøðan hjá mær er tann sama, Høgni er ikki trupulleikin, stóri trupulleikarnir eru gittar- og ljómborðleikararnir, ið ikki duga at lyfta løgini við sínum spæli. Serliga er valið av ljóðum hjá hesum báðum royndu tónleikarum ringt. Tey friðarligu løgini riggaðu slettis ikki, og tá Høgni í stóran mun hevur friðarlig løg, so var hetta óheppið.

Eg royndi veruliga at lurta, men alt ov ofta gjørdist tónleikurin til bakgrundstónleik, og eg varð fangaður av samrøðum við fólk. Undantøkini vóru tey meira rokkkendu løgini. Tá ljóðaði tað sum ein bólkur, og eg varð fangaður eina løtu.

Frásøgumaðurin fekk Høgna róptan út at spæla eykalag, og tolkingin av “All along the Watchtower” hjá Bob Dylan var hampulig, men Høgnasa partur lá ikki eftir á, hann sang lagið hjartaliga og við stórari innliving.

Framúr føroyskir lagsmiðir G!

Tveir av bestu føroysku lagasmiðunum verða millum nøvnini á G! Festivalinum. Herfyri spældu teir konsert fyri einum fullsettum Gimle í Roskilde. Høgni Lisberg var sera skuffandi, meðan framførslan hjá Teitur var framúrskarandi.

Niels Uni Dam

Teir nógvu áhoyrararnir, sum høvdu leita sær í best umtókta spælistaðið í Roskilde hetta kvøldið, upplivdu tveir av okkara bestu tónasmiðjum. Báðir spældu teir nýtt og gott gamalt, og hjá báðum vóru nøkur av teimum nýggju løgunum ordiliga góð.

Vánaligt ljóð

Konsertin var annars merkt av øðiliga ymiskum ljóðumstøðum. Ljóðið hjá Høgna Lisberg var út av lagi vánaligt, meðan Teitur hevði egnan ljóðmann við, og har ljóðaði øðiliga væl. Tað er Jónas Bloch Danielsen, sum er ljóðmaður hjá Teitur. Saman hava teir ferðast kring allan heim seinastu árini og framført nógvar hundra konsertir úr smáum klubbum til stórar festivalar. Tað hoyrdist eisini aftur, ljóðið var heilt ómetaliga gott og tolkaði ymsu hugløgini í tónleikinum. 

Hjá Høgna Lisberg, sum legði fyri, var upplivingin heilt ørðvísi. Ein ljóðmaður hjá spælistaðnum Gimle ljóðblandaði. Ljóðið var hvast, og balansan millum ljóðførini var út av lagið vánalig. 

Ringar umstøður at ljóðblanda

Men rætt skal vera rætt, ljóðmaðurin hevði ikki bestu umstøður at arbeiða undir. Høgni Lisberg hevði tveir mans við sær Allan Tausen á gittar og Hans Poulsen á ymiskum tangentljóðførum. Men løgini vóru slett ikki løgd til rættis til hesa manning, mangulin á bassi var øðiliga tíðiligur, eisini høvdu trummir óiva hjálpt. Har hekk slettis ikki saman, sum áhoyrarari ynskti eg, at Høgni bað hinar báðar fara av pallinum, tí Høgni við kassagittara hevði verið munandi betur. Ikki tí  – ljóðblandi av røddini hjá Høgna var eisini ring, hon ljóðaði sum restin hvøss.

Fyri at gera ljóðblandingsuppgávuna enn torførari hevði Allan Tausen hvøss gittarljóð, sum fóru gjøgnum merg og bein. Tá ljóðmaðurin so valdi at hava henda gittar hart frá í ljóðblandinum, varð ótrúliga lítið skil á. Heldur ikki Hans Poulsen kom serliga væl frá uppgávuni, hansara spæl riggaði øðiliga illa inn í heildina. Hann tyktist slettis ikki at taka hædd fyri, at eingin botnur var, og tí hekk tað bara ikki saman.

Men hóast framførslan var út av lagi, so var Høgni sjálvur og summi av løgunum góð. Fyrsta lagið hjá Høgna var ”Caught” og megnaði ongantíð at sannføra. Men tá frálíka lagið ”When you get home” var ðspæl, lýsti tað við síni góðsku ígjøgnum ringa ljóðið. 

Nýggj løg av ymiskari góðsku

Høgni spældi fleiri nýggj løg, tað fyrsta ”The beauty of it all” breyt nógv við stílin hjá Høgna, og var nokkso festligt, men tíanverri ikki serliga gott. Heldur ikki lagið ”Stand by my side” riggaði, men her var tað nokk heldur framførslan, sum haltaði. Harafturímóti vóru ”Desert” og ”Morning Dew” heilt ótrúliga góð løg, og tey veruligu hæddarpunktini.

Løgini ”Lost on Earth”, ”Here comes Salvation” og ”Burn to dust” eru framúr løg, men framførslan og ljóðið gingu illa útyvir upplivingina.

Hugnaligt og stórsligið

Teitur traðkaði á pallin og hevði beinanvegin áskoðararmar í lógvanum. Framførðslan var hugnalig og stórsligin samstundis. Bólkurin var væl samanspældur, løgini vóru væl løgd til rættis, tónleikararnir samskiftu væl og strálaðu av spæligleði. Tá tað so omaná alt hetta ljóðaði framúrskarandi, var ikki nógv at klaga um.

Teitur spældi eitt gott bland av nýggjum og gomlum. Nógv fólk sungu við í gomlu løgunum. Serliga “Josephine”, “Sleeping with the Lights on”, “Ray of the Sun” og “Amandas Dream” og “You’re the Ocean” riggaðu væl. 

Hamrandi góð

Tey nýggju løgini vóru nógv frekari, meira egin og so hamrandi góð. Fleiri av teimum vóru løg skrivaði í fyrsta persóni um einsamøll folk og um støður, sum tey eru í. Teitur segði, at hann spældi við hugskotinum um at gera ein fløgu, sum skuldi eita “All the lonely people”. Hann helt fram at Beatles spurdu, hvar tey mundu koma frá, og nú spurdi Teitur hvar tey vóru farin.

Myrkt og ófrættakent

Tað droymandi og lokkandi lagið ”Waiting for Mars to come out”,  tað myrka og ófrættakenda lagið ”Hitchiker”, ”Thief about to break in” og festliga næstan Frank Zappakenda lagið ”Last kid on the playground” vóru slík løg, og tey boða frá eini framúr fløgu. Serliga ”Waiting for Mars to come out var fantastiskt.

Minst fangandi løtan varð, tá Teitur spældi ”My one and only love” lagið er vakurt, og salurin sang við, men tað kom ikki ordiliga upp á sama støðið, sum okkurt av hinum løgunum.

Sum sild í Sauna

Frammanfyri pallin stóðu fólk sum sild í tunnu, har varð heitt og fólk sveittaðu, men hugnaðu sær. Tað kendist næstan sum í einum Sauna. 

Langt var ímillum føroysku andlitini hetta kvøldið, nøkur vóru har, men flestu áskoðararnir vóru danir. Genturnar við droymandi eygum og tað breiða aldursbýti ímillum áskoðararnar vísti tíðiliga, at Teitur eisini er ein stjørna í Danmark, og at hann fevnir breitt.

Nú er bara at bíða til G! Festivalin, har bæði Høgni og Teitur aftur fáa høvið at spæla, og vónandi verður Teitur líka góður, meðan Høgni helst átti at verið eitt sindur betur.

Framtíðin rokkaði á Margarinfabrikkini

Fríggjakvøldið og leygarkvøldið vóru konsertir í Margarinfabrikkini í Havn, bæði kvøldini vóru væl vitjaði, og konsertirnar gingu væl. Lýst var við, at hetta vóru nýggjastu bólkarnir í landinum, og tveir av bólkunum vóru so nýggir, at teir frumframførdu í Margarinfabrikkini. Planet var við leygarkvøldið og kann staðfesta, at framtíðin hjá føroyskum tónleiki er fjøllbroytt og spennandi.

The Dreams var nógv besti bólkur, hetta kvøldið á Margarinfabrikkini.

Upplivingarnar vóru nógvar, heilt frá punki frá gentubólkinum Fake it, Paradox og MTV aktuellu The Dreams, til nýggja Reggae bólkin 3 Colours. Svakligasta upplivingin var ivaleyst The Headliners, meðan The story ends… við sínum yvirgearaða gittarleikara, sum líktist einum ungum Angus Young(honum úr AC/DC), spældu sín heilt egna rokktónleik.

 

Fake it

er ein spildurnýggjur bólkur, talan er um fýra ungar kvinnur, sum spæla punk og punkkendan tónleik. Trummuleikarin tey fyrstu løgini gjørdist síðan ljómborðsleikari, og trummarin í The Dreams yvirtók trummurnar, bassleikarin fór at spæla gittar og bassleikarin í The Dreams tók bassin yvir, alt meðan gittarleikarin og sangarin í The Dreams spældi gittar alla konsertina. Kvinnurnar skiftust eisini um at syngja.

“Leitandi” tykist at vera tann besta yvirskriftin at brúka um Fake it, umframt, at tær ikki høvdu avgjørt hvør spældi hvat ljóðføri, so var tónleikurin rættuliga blandaður. Tey fyrstu løgini “Orgasme” og “My boyfriend” vóru ráður beint fram eftir nøsini punkur,  teksturin: “My motherfuckin boyfriend is a motherfuckin asshole” sigur alt. Meðan teirra útgáva av “My Happy endings” og “Saints on parade” vóru nógv fittari og brutu heilt frá. Tað hoyrdist, at her var talan um ein nýggjan bólk, sum ikki heilt hevur funnið sína hyll enn. Men tær vóru spennandi.

 

The Dreams

Bólkurin, sum júst hevur verið í London og kappast í eini MTV sending, var ordiliga væl upplagdir. Tann glaði og lívsjáttandi punkurin er fantastiska fangandi, og man skilir hvat MTV sær í The Dreams. Tann fullkomiliga yvirdrivna bretska accentin og punk utsjóndin er kul, og løgini eru sera popputt.

Teir endaðu konsertina við at skifta um ljóðføri og spældu ræðuligar útgávur av “Halleluja” og “Bad Moon Rising”. Hetta var ein bólkurin kom út um pallkantin og hevði nógv yvirskot.

 

Paradox

Hetta er ein tann mest spennandi ungi bólkurin í Føroyum í  dag. Teir eru sjarmerandi, hava sterka útstráling og skriva ordliga fangandi løg. Tó vóru teir ikki heilt á sama støði, sum  teir plaga, og tað var eitt sindur synd. Tað koyrdi ikki heilt líka væl, sum t.d. tá Paradox spældu fyri krúnprinsahjúnunum

 

3 colours

spælir reggae tónleik, hetta er ikki heimagjørdur tónleikur, men alt løg hjá øðrum, men tey vóru væl spæld. Í bólkinum spæla millum annað tríggir limir úr Lama Sea, og teirra lívsgleði strálaði út av pallinum. Sangarinnan og kórgentan eru eisini framúr góðar.

 

Tað kundi tó verið eitt sindur meira áhugavert, um løgini ikki øll vóru coverløg, serliga skarð tað í oyrini, at bólkurin valdi at spæla eitt Bob Marley lagatyssi av Diana King. Tey áttu í minsta lagi at kunna gjørt sítt egna lagatyssi.

 

The Headliners

gav sínum lurtarum eina svakliga uppliving. Hetta er ein rokkbólkur við skratjara, sum skapar  garrvillar og sera stórar ljóðmyndir. The Headliners legði fyri við nøkrum friðarligum løgum, sum ikki riggaðu heilt væl. Tað var ikki fyrr enn í triðja lagi, at framførslan gjørdist góð.

 

Serliga væleydnað var lagið Elsba, sum er um ein 4 ára gamlan drong, sum eitur Elsba og fer út at keypa mjólk fyri mammu sína. Hetta lagið var heilt øðiliga stórsligið, og plátuvendarin kom ordiliga til sín rætt.

 

The story ends…

Hetta er ein bólkur, sum spælir undarligan modernaðan rokk, eitt lítið sindur í stíl við Queens of the Stone Age, tó uttan at herma. Í støðum var framførðslan heilt frálík, og rokkaði illa,  men aðrar tíðir koyrdi tað ikki líka væl. Gttarleikarin  var garrvillur, og rann runt og líktist einum nýggjum Angus Young úr AC/DC.Hetta er ein øðiliga spennandi bólkur, og teirra serligi rokkur fall eisini væl í oyrini hjá áskoðarunum.

 

Sum heild var konsertin framúr góð, tó tyktus allir bólkarnir uttan the Dreams og Paradox eitt sindur svingandi og ópoleraðir, hetta kemst ivaleyst av, at hetta eru nýggjastu bólkar í landinum.

Tryggur gamal poppur við Duran Duran

Duran Duran fingu heiðurin at lata appilsingula pallin aftur leygarkvøldið á Roskilde Festivalinum. Bólkurin kom heiðurliga frá uppgávuni, uttan tó nakrantíð at gerast fantastiskur.

Duran Duran borðreiddi við tryggum og kendum poppi, sum fall væl í oyrini á áhoyrarunum, sum livdu við í hesið funky dansiveitsluni. Vit fingu eina ferð í lagaskattinum hjá bólkinum, sum er bæði stórur og góður.

Eins og Black Sabbath er Duran Duran úr Birmingham, men tónleikurin hevur tó slettis ikki somu dýpd og hevur slettis ikki havt sama týdning sum tann hjá Sabbath, men sum heild er talan um góðan lættan pop, og konsertin varð ein jalig uppliving.

Tann eitt sindur serliga røddin hjá sangaranum, riggar væl til teirra pop, og serliga lagið Ordinary world var flott. Tá sungu øll við, og tað var vakurt. Lagið Rio, sum Foo Fighters fyrr um dagin høvdu tolkað, fall eisini í góða jørð. Manningin í Duran Duran var kanska gomul, men ikki ring.

Konsertin gjørdist dekan ov long, tað kendist næstan eitt sindur pínligt, tá allur bólkurin og fleiri av teimum, sum hjálpa til aftan fyri pallin skuldu presenterast. Hetta tók út í móti einum mannaminnið, og eg mundi gloymt, at konsertin eina løtu hevði verið rættuliga góð.

 

 

Áhoyrarin: Birgit á Heygum, lesandi

Mær dámdi ikki Duran Duran serliga væl. Framførslan var ikki so góð.  Eg kenni ikki so væl Duran Duran, bara tey kendastu løginini. Men tað var yvirraskandi, at teir spældu so harðan tónleik, hevði vænta bleytan popp allan vegin, men tað var positivt, at teir rokkaðu eitt sindur.

 

Roskilde Festivalur í bakandi sól

Ársins Roskilde Festivalur var væleydnaður bæði tónleikaliga og hvat viðvíkjur veðri. Fleiri av bólkunum, sum spældu vóru framúr, meðan bert fáir bólkar veruliga kiksaðu. Allar fýra festivaldagarnar bakaði sólin, og bert eittans æl var allan festivalin. Komin heimaftur standa serliga upplivingarnar av Greenday og Black Sabbath sum jaligar, meðan tann til tíðir pínliga framførslan hjá Velvet Revolver stendur sum sterkasta neiliga minnið.

 

65.000 gjaldandi gestir vitjaðu festivalin umframt 20.000 starvsfólk, tónleikarar, miðlafólk og innboðnir gestir. Hetta er heldur minnið enn í fjør, tá 75.000 fólk keyptu atgongumerki. Sambært talsmanninum hjá Roskilde Festivalinum Esben gav festivalurin eitt lítið yvirskot, men tann peningurin sum festivalurin vanliga gevur til góðgerandi endamál verður nógv skerdur.

 

Vit vitjaðu fýra ymisk føroysk teltpláss, og á øllum teimum størstu konsertunum sáðst merkið veitra yvir áskoðarunum. Tú hitti eisini allatíðina føroyingar tá tú gekk og mól á festivaløkinum. Og á almennu “Vi ses i 06” myndinini, sum er postkort, lýsing í festivalfaldaranum og á forsíðuni á festivalblaðnum sært tú appilsingula pallin, nógvar túsund áhoyrarar og eittans flagg: Merkið veittra yvir áhoyrarunum. Føroyingar hava tikið størsta festivalin í norður Evropa til sín, og hava sett sítt merkið á hann.