Eitt hugnaligt innlit í Edvard

Edvard Nyholm Debess hevur latið eina hugnaliga og persónliga fløgu úr hondum, og hóast hon er á markinum millum fjølbroytt og stílforvirra, so er heildarupplivingin góð.

 

Nýggja fløgan er nummar “eg veit ikki hvat” í røðini av útgávum hjá Edvardi. Men tó kennist hon, sum ein debutfløga. Fyrst og fremst tí hetta er fyrsta fløgan, har Edvard sjálvur syngur øll løgini, hevur skrivað allar tekstir og flest allan tónleikin. Umframt, at talan ikki er um instrumentalan jass ella blús saman við bróðursyninum Una.

 

Langa tíðarskeiðið, ið løgini eru skrivaði yvir frá seint í 80 árunum til nú er eisini nakað, ið eyðkennir debutfløgur, ið ofta eru eitt savn av øllum tí besta, ið tann sum ger fløguna hevur gjørt fram til útgávudagin.

 

Stóra avbjóðingin við tílíkum útgávum er at fáa útgávuna at virka sum ein heild, hóast løgini eru ymisk stílmessiga og tíðarmessiga. Hesa avbjóðingina hevur Edvard eisini á “á Leið”. Hann klárar tó rættuliga væl at halda ein reyðan trá gjøgnum alla útgávuna, lutvís tí hansara jassbakgrund hoyrist bæði í melodium og í arrangementum. Men serliga orsaka av eyðkendu røddini hjá Edvardi.

 

Edvard er best kendur sum bassleikari, men hevur eisini sungið kór eitt nú á Debess Blues Station og hjá Eivør.

 

Mær dámar væl røddina hjá Edvardi, tí hon hevur ein sera egnan og dámligan klang. Tú veitst beinanvegin, at hetta er Edvard, ið syngur. Hetta ber eisini rættiliga langt. Men tað kemst ikki uttanum, at Edvard er rættiliga avmarkaður sangari. Serliga tá tað kemur til tey meira rokkkendu løgini, heldur tað ikki ordiliga, tí hann ljóðar simpulthen for kroystur.

 

Eg kann tó illa ímynda mær, nakran annan sangara á lagnum “Eg veit ein bý”, har røddin gevur lagnum eina nærveru, ið lyftir lagið. Tað sama kann sigast, um sangir sum “Bróður”, “Sov nú” og “Mær leingist”. Tí skorið inn á bein, er ikki talan um slóðbrótandi ella fantastiskt lagasmíð. Løgini eru pen og hugnalig, og onkur av teimum eisini eitt sindur íoyrafallandi. Heldur ikki arrangementini eru serlig, og talan kundi lætt gjørst um eina keðiliga útgávu, um onkur kliniskur skønsangari stóð handan mikrofonina. Men hetta kennist hvørki keðiligt ella kliniskt, hetta er viðkomandi orsakað av røddini hjá Edvardi.

 

Men sum sagt eru støð, har røddin ljóðar kroyst uppá tann keðiliga mátan, so sum í villaru pettunum í “Morgunluft”, og í “Tú og Eg”, har serliga versini tykjast at krevja ein betri sangara orsakað av jass íblásta melodinum.

 

Í samrøðu við Útvarpið herfyri tosaði Edvard um nýggju fløguni, og um hana sum eitt konsept, ið var samanhangandi. Hetta havi eg tó trupult við at síggja, fyrst og fremst tí her er talan um fleiri ymiskar genrur.

 

Flestu løgini eru tó friðaligur jasskendur fólkatónleikur, men lagið “Tú og eg” er eitt slag av meira peppaðum rokki, ið brýtur í meira lagið frá restini av løgunum. Eisini blueslagið Ridin’ hevði nokk hóskað betur á einari Debess Blues Station fløgu. Tað tykist malplaserað í mun til hini løgini, bæði tí tað er á enskum, men eisini tí tað er so langt frá hinum løgunum í stíli.

 

Fløgan er fyrst og fremst á føroyskum, og tekstirnir eru bæði viðkomandi og vælskrivaðir, teir viðgera evni, ið tykjast persónlig fyri Edvard. Men hetta er ikki galdandi fyri teir báðar enskmæltu sangirnar, har málið tykist munandi meira stirvið og hjálparsleyst, serliga í Travelin’, ið annars er eitt fínt lag.

 

Sum vit øðrum debutfløgum, er “á Leið” ikki lýtaleys, men hon er heilt vist verd nakrar lurtingar, tí hon er hugnalig, persónlig, viðkomandi og behagilig.

Eitt sindur av endurnýgging men ikki nokk

Hanus er eitt av føstu innsløgunum á Summarfestivalinum, og aftur í ár, var trubadururin við sínum kassagittara boðin upp á stóra pallin á Vágsbøi.

At skula hita fjøldina upp til rokkbrakið við D:A:D kann vera ein ræðandi uppgáva fyri ein mann við einum kassagittara, men tað tyktist ikki at nerva Hanus. Sum framførdi eitt trygt sett væl blanda við løgum av fyrst og fremst klassikarum sum Saknur, Vónsvikin og 18 og løgum nógv róstu útgávuni Hørpuspælarin, sum Hanus gav út í fjør. Blandið var kanska nýtt, men ljóðið var gamalt.

Persónliga hevði eg fyritrekt, at Hanus hevði havt sín fantastiska bólk við. Tí tað kemst ikki uttanum, at bæði eg og hini, sum hava vitjað Vágsbø seinastu árini hava hoyrt Hanus og hansara kassagittar í somu umstøðum nakað ofta. Her kundi bólkurin givið okkurt nýtt til ljóðmyndina. Tí vit sum hava uppliva Hanus við bólki, vita, at hann við bólkinum ljóðar feskur. Hanus er eitt fenomenom, men ikki eitt fenomen, ið best verður notið á so stórum palli í øllum førum ikki einsamallur.

Tað kemst tó ikki uttanum, at tað kendist vakurt tá Hanus endaði við vakra lagnum “Góða ongantíð fert tú úr huga.

Meistarligur Listadagur á Sandi

Vælvitandi um gengistrupulleikan við at ummæla eitt tiltak í tí Listasavni, eg sjálvur eri nevndarformaður fyri, so kann eg ikki lata vera við at festa hesar reglur á teldu.

Við at eg geri vart við gegnistrupulleikan, so hvørvir hann kanska, men her er sum so eingin veruligur gegnistrupulleiki, tí hetta er ikki eitt ummæli, men eitt gleðisgeyl yvir tað fantastisku ríku mentanaruppliving, ið eg fekk á Listasavninum á Sandi í gjár.

Eg og umleið hálvt hundra onnur, fingu eina so stóra uppliving, at tað tykist synd, at øll onnur ikki sluppu at uppliva hana.

Á veg til Havnar aftur, mentunarliga mettur og nøktaður, hugsaði eg, um hæddarpunkt, men mátti í mínum stilla sinni staðfesta, at tiltakið var so javnt frálíkt, á so nógvan ymiskan hátt, at tað er torført at taka nakað framum, uttan beinanvegin at nevna okkurt annað.

So ístaðin fyri at fara stigbýta í góðsku fari eg at gleðast kronologiskt. Savnsleiðarin Súsan í Jákupsstovu, ið hevði sett saman eina tað bestu mentunarskránna, sum er sædd á hesum klettum, bjóðaði okkum vælkomnum í hesar fantastisku karmar, har akustikkur er so frálíkur, og har eingin mikrofon var neyðug.

Borgarstjórin á Sandi byrjaði tiltakið við ein frálíkari røðu, ið bar brá av, at Sands kommuna sær stórar møguleikar, ið teimum ætlunum, ið vit hava fyri savnið, og tað kann bert gleða okkum í nevndini at frætta.

Tónleikurin hjá Sunleifi
Síðan var tónleikur á skránni, og tað var tónleikur í heimsflokki, Sunleif Rasmussen, okkara altjóða viðurkenda tónaskald, ið tó er so lokalur, at hann er uppvaksin beint við savnið, var  á skránni. Ikki bert tónleikurin var á skránni, nei Sunleif sjálvur var eisini á skránni.

Á sera pedagogiskan hátt, gav hann okkum innlit í sín tónleik, og sínar tankar í sambandi við tónleikin. Ólavur Jakobsen spældi eitt gittarstykkið, hjá Sunleifi. Her rann akustikkur, verkið og framførslan saman í eina stórasligna eind. Halt kipp, sum tað var gott.

Síðan var Michala Petri á skránni, saman við Sunleifi gav hon í øllum førum mær eina heilt nýggja fatan av blokkfloytum. Bæði teknikkir og nógvu ymisku floyturnar hon skuldi brúka vóru presenteraðar, áðrenn hon framførdi eitt fantastiskt verk hjá Sunleifi. Serliga var tað næsti partur av verkinum, har hon sang ein tóna, meðan hon spældi ein annan á floytuna, sum onkursvegna tók meg í sálina.

Eg havi ikki orð fyri hvussu frálík Ólavur og Michala eru, men sum við øllum fantastiskum tónleikarum, so virka tey eitt við síni ljóðføri.

Fittur gentubólkur
Tað mest hóskandi lýsingarorðið, ið eg havi til at lýsa Lív Næs og hennara tónleik, er fitt ella fittur. Serliga í føroysku løgunum er ein tílík óskuld og fittleiki, sum saman við sjarmerandi røddini fær meg at smelta, og tað tyktist at vera galdandi fyri tey flestu, sum vóru á konsertini. Lív spælir nú saman við øðrum ungum kvinnum, ið syngja kór og spæla gittar við henni, og hetta klæðir henni. Fittu sjarmerandi sangirnir góvu tiltakinum eitt ungdommiligt ískoyti, og kensluna av onkrum óspiltum.

Kingo við Niels Midjord og Lúllanum
Eg má viðganga, at hóast eg havi verið serstakliga aktivur lurtari eftir føroyskum tónleiki, so havi eg ongantíð hoyrt útgávurnar ellar konsertirnar hjá Niels Midjord við Kingosangi. Eg havi stýrt uttanum, tí eg veruliga ikki helt, tað vera nakað fyri meg. Tí var hesin parturin av tiltakinum bestemt heldur ikki tann, sum eg gleddi meg mest til.  Men teir báðir Niels Midjord og Lúllin høvdu ikki sungið nógvar reglur, áðrenn eg var seldur. Hetta var nakað so fantastiskt, erligt, hjartaligt og framum alt vakurt. Eg má beint út at keypa eina fløgu við hesum.

Tragikomiskur Heinesen
Tær báðar frailku sjónleikarkvinnurnar Gunnvá Zachariassen og Beinta Clothier, fóru síðan á pallin við leikinum Syndefaldet, ið byggir á eina søgu hjá William Heinesen. Ein leikur, ið tær framføra á gøtudonskum, og sum kann framførast í øllum hølum og umstøðum, og tað skal vera mitt inniliga ynski, at hetta kemur víða um. Sjálvandi skulu allir føroyingar síggja hetta, men eisini vóni eg, at fyritøkur, stovnar og myndugleikar, ið fáa útlendskar gestir, velja at visa sínum gestum hetta.

Leikurin var ein ferð gjøgnum stórar kenslur, og vit smíltust, flentu og høvdu hug at tára. Ikki bert tí søgan er so góð, men eisini tí at Gunnvá og Beinta spældu og fortaldu hana so framúrskarandi væl.

Ólavur Jakobsen hevði til høvið gjørt eitt violinstykkið hjá Willami Heinsen um til gittar, og frumframførdi hetta fyri okkum, og aftur her var tað undurfult, at hoyra henda fantastiska gittarleikara framføra í hesum fantastisku hølum, og eg vildi hildi, at hetta stykkið kundi átt eitt natúrligt pláss aftan á leikin í øðrum høpum eisini.

Poetryslam.fo
Eg má viðganga, at tann parturin av tiltakinum, ið eg frammanundan gleddi meg mest til, skjaldrasamanbrestin millum Vilhelminu Larsen og Carl Johan Jensen.  Hesi bæði, sum á hvør sín hátt hava givið føroyskum skjaldrum nýtt lív, Vilhelmina við at dokumentera tey, umframt at læra hvørt mansbarn í Føroyum um hendan arv okkara í sjónvarpssendingum, og Carl Johan, sum við sínum nýtulkingum av skjaldrum hevur víst, at hetta er ein livandi list.

Hóast vónirnar vóru stórar, so var veruleikin uppaftur betur. Hetta var fantastiskt. Vilhelmina legði fyri, við at spyrja Carl Johan, um hansara kundu syngjast, tí hon mátti viðganga, at tey einastu skjaldrini, hon hevði hoyrt, vóru tey, sum mamma hennara sang fyri henni, tá hon skuldi sova. Carl Johan svaraði aftur, at hansara skjaldur ikki vóru til at sovna av, kanska heldur at vakna av, og so koyrdi tað bara, hann við sínum, og hon við teimum gomlu. Eg havi eftirhondini rættiliga ofta hoyrt Carl Johan við skjaldrum, men á Listasavninum fullu tey veruliga uppá pláss. Tí saman við tí siðbundna stendur tað nýggja nógv sterkari.

Gittar og floyta í himmalskari samanrenning
Áðrenn tiltakið endaði við listauppboðssølu, framførdu tey bæði Ólavur Jakobsen og Michala Petri saman. Tey spældu ymisk verk frá ymiskum tíðum og støðum, og hetta var einki minnið enn ein fullkomin endi, á einum frálíkum listadegi. Tey eru so góð hvør sær, men saman rann tónleikurin upp í eina hægri eind, tað var vakurt og meistarligt.

Eg noyðist at taka Michalu Petri fram, eg kann ikki siga annað, enn at eg fekk ein heilt nýggja fatan av blokkfloytuni hendan dagin.  At sleppa at uppliva eitt so stórt tónlistarligt begávilsi, eitt tílíkt heimsnavn í tílíkum smáum og hugnaligum kørmum, tað kennist sum eitt privilegium.

Túsund takk fyri, øll tit sum gjørdu dagin so fantastiskan, tit sum framførdu, tit sum hugdu og lurtaðu, Súsan sum fyriskipaði, Símin sum hjálpti henni og øll tit sum lótu verk til uppboðssøluna. Túsund takk

Hørpuspælarin – Hanus syngur Poul F. notatir til ummæli í Kringvarpinum

Hetta er eitt meistaraverk!

Ein fantastisk útgáva. Líka síðan Gaman og Álvara kom út í 1988 havi eg bíða eftir hesari útgávuni. Eg skal ikki siga, nakað ringt um Bukett, Från Læddikken, ella maxisingluna, sum kom út í vár. Men tær verða ikki taldar millum størstu mentunarligu dýrgripir, sum Føroyar hevur framalt, men tað ger hendan.

Eg havi hug, at siga, at hendan fløgan er uppaftur betur enn Gaman og Álvara, Lutvís tí Hanus syngur somikið væl, men eisini tí framleiðslan er so øgiliga góð.

Væl spæld, væl arrangera, væl upptikin og væl ljóðblanda og alt fullkomiliga trúfast móti Hanusi, soleiðis sum vit kenna hann, tá hann er best.

Eg bleiv so glaður, tá eg sá, at Hørpuspælarin var tittullagið á hesari fløguni. Tann yrkingin er í mínari metan sjálvt høvuðsverkið í skaldskapinum hjá Poul F, so hvat er meira hóskandi á einari fløgu, ið væl kann gerast høvuðsverkið í tónleikinum hjá Hanusi.

Eg haldi, at Hanus fær tað besta fram í Poul F., tí tá man lesur yrkingasøvnini hjá honum, so er hann ikki líka sjarmerandi, sum tá Hanus framførir hann.

Skaldagávurnar hevur hann betur enn teir flestu, men hann er samstundis í støðum rasistiskur, øgiliga høgravendur politiskt, beinleiðis ófantaligur og óndur. Hann hevði ikki altíð tað fittasta lívssýni, men hetta varnast man ikki, tá Hanus syngur hann. Lutvís tí, at Hanus velur tær yrkingar sum hann ger. Men bert lutvíst tí t.d. “Ei svarar úr loyndardýpi”. Yrkingin virkar ikki serliga annstyggilig á fløguni. Eg sá, at  ummælaran í Dimmu segði, at yrkingin er samfelagsrevsandi. Tað vitnar um manglandi kunnleika til Poul F.  Yrkingin er í mínari metan slettis ikki meint samfelagsrevsandi. Hatta er meira ein staðfesting hjá Poul F. av hvussu hann kennur tað, og hvat hann heldur.

Í samrøðu við meg afturi í 1993, tá fortaldi Hanus, at hann hataði plátir, tí tær eru deyð ting. Hann greiddi mær frá, at tónleikur skal berast út av fólki til folks og ikki av deyðum tólum. Eg helt tá, at tað var eitt nokkso áhugavert sjónarmið hjá einum manni, sum við Ommu Ludvík hevði havt eitt tað størsta hittið seinastu 10 árini, umframt eina aðra landaplágu við 18, og sum síðan hevði givið út eina plátu, sum seldi yvir 3.000 eintøk.

Men hann greiddi mær frá, at fólk høvdu plága hann í áravís at geva fløgu út, og at hann var farin í gongd fleiri ferðir, men at tað datt niðurfyri aftur. Men eftir sum Poul F. fylti 90, og hann hevði rættiliga nógvar løg, sum vóru gjørd til yrkingar hjá honum, hevði hann gjøgnumført hetta.

Hanus er øgiliga pertentligur, tá tað kemur til ljóð, eg havi onkuntíð spælt har sum hann hevur spælt, og ljóðroyndirnar hjá honum hava tikið øgiliga langa tíð. “Gaman og álvara” bleiv ljóðbalnda tvær ferðir, báðu ferð í dýrum studioum í Danmark. So tað er ordiliga gleðiligt, at hann hesaferð er sloppin at arbeiða saman við teimum bestu fólkunum vit hava í Føroyum.

Eydnulandið – Millum Heims og Heljar:
Langtanin eftir Himmalinum, ið ikki er til, statement, byrjan.
Yrkjarin Poul F., ið á ein ótrúliga vakran máta lýsir langtanina eftir himmalinum, kundi verið ein sálmur, men so er endin bara ordiliga speiskur. Fangar yrkjaran væl, tí hann nemmiliga meistrar tað vakra so væl, og samstundis kann vera so fanansaktigur. Ótrúliga gott, eg síggi næstan eina møtifjøld fyri mær, sum situr og lýður á við gleði, og so bara fær ein frammaná – BANG!. Tónleikurin byggir bara stemming, feitt kór liggur undir, og minimalistiskt spælt. Av meistarligum tónleikarum og sungið so vakurt og inniligt av Hanus, og tá poeingið er sagt, so steðgar sangurin, fantastiskt.

Hjartanskæri dýrdarskattur:
Kærleiksyrking, hálverotisk, hetta er ein styrki hjá Poul F. Tað er vakurt og onkuntíð hálvfúlt, men enn vakurt. Lagið er eitt sindur lívligt, og hevur meira erotikkin enn romantikkin yvir sær

Grønlandsfararin og gentan – Lívsins Kvæði:
Ótrúlig sorgblídni í teksti og lagi og sangi. Eitt av teimum løgunum, ið beinanvegin fangaði, teksturin er so sentralur. Poul F. var ein ótrúliga fólksligur yrkjari, skrivar til vanliga fólki, og vanliga fólki tá, var sjómaðurin. Hetta er ein ordiliga kend støða. Poul F. sigldi sjálvur, tá hann var heilt ungur, so hann kennur tað, at skula fara avstað.

Ei svarar úr loyndardýpi – Millum Heims og Heljar
Her er tann politiski og rái Poul F. tann sami, sum vit kenna úr deyða Magnusar Heinasonar, feelið í lagnum minnir ikki sørt um Deyða Magnusar Heinasonar. Eg haldi Magnus Johannesen og Andras Olsen skapa ein ræðuliga feitan stemming her.

Kom Høvdingi frá Golgata
Rátt og vilt, og rokkut, aftur er andsøgnin í frelsandi og myrðandi harranum í yrkingini. Sum so bara orðini hjá einum dómadagsprætikanti, men í hesum forminum verða tey løgd nakin.  Eg haldi, at tey villu løgini á hesari útgávuni riggað betur enn tey villu á Gaman og Álvara, tað er orsaka av teimum góðu tónleikarunum,

Kvirra – Lívsins Kvæði
Eitt slag av millumstykki, næstan tosar við tóna, yvir tónar, tað var eisini tílíkt á Gaman og Álvara, og tað samlar eitt sindur.

Karina – Millum Heims og Heljar (týðing úr svenskum)
Øgiliga gott lag, klassiskt Hanus lag, pent og inniligt og vøkur sorgblíð orð hjá Poul F. Vakri Poul F. og fangandi lag. Tónleikurin og kórið stiðja væl uppundir. Aftur púra diskret stemningsskapandi kór. Sum er 100% trúðfast móti Hanusi.

Sævarmoy – Millum Heims og Heljar (týðing úr finskum)
Hetta er eitt ótrúliga vakurt lag, Hanus syngur við so lágum tempo, og vakurt, at eg næstan ikki kann trúgva tí:

Spæl brot: 1. Vers + kór

Og so kemur kórið inn, hetta er so vakurt, og sorgblítt.  Inniligt kærleiksyrking til føroyska málið.

 

Til mitt eftir lívslangara leitan nýfunna dreymafljóð – Ramar Risti Hann Rúnirnar
Hetta er fyrsta yrkingin hjá Poul F. sum Hanus fekk fatur á, og hann gjørdi tá lag til hana. Um tað er hetta lagið ella ikki veit eg ikki. Men hetta er tað, sum byrjaði øllum Poul F. sambandinum hjá Hanusi, so tað er deiligt, at tað eisini sleppur við.

Nokkso alternativ version, her brýtur tað eitt sindur frá Hanusi, og blívur eitt sindur veitslukent, eitt sindur Budam og Teitur, ella sirkus yvir tí. Men tað gevur fløguni eina aðra dimension. Hetta eru nokk millum tey kendastu orðini hjá Poul F., so tað ger einki um tónleikurin fær størri pláss her, og tað ger einki um Hanus mumlar eitt sindur, tí vit vita hvat hann syngur.

Spæl brot 2.20 – 2.57

Hørpuspælarin – Lívsins Kvæði
Hetta er sjálvur hornasteinurin í øllum skaldskapinum hjá Poul F., hetta er ein ófatilig lýsing av tí, at vera skald. Eg føli hvørt orð fara út í hvønn krók í kroppinum, tá eg hoyri hetta. Hanus og Poul F. ganga upp í eina hægri eind.

Spæl brot 1.33-2.14

Eg leiki á hjartastreingjum
Sálmar, sum eitrandi spott…

Tónleikurin er eisini ótrúligur her. Aftur her verður tann neyðuga virðingin givin til orðini, undirspælið er minimalistiskt, men eisini varierandi til røddina hjá Hanusi og innihaldið í lagnum, tað saman við áhugaverdu søguni, ið teksturin sigur, ger hetta ordiliga langa lag áhugavert.

Eg tosaði við framleiðarar Mikael Blak um hetta lagið, tí tað er so væl eydnað, at tað skarðar framúr. Hann segði, at teir høvdu havt torført við at fáa lagið at rigga ordiligt, og noyddust at spæla tað inn live úr enda í annan, og tað er ikki bara bara, tí har eru 11 vers, og lagið er 8 ½  minutt, so tað krevur sínar tónleikarar, at gera tað somikið gott.

Góða ongantíð fer tú úr huga – Lívsins Kvæði:
Hetta er eitt ófatiliga vakurt lag. Kærleiksyrkjarin Poul F. Sungið so vakurt og inniligt av Hanusi. Yrkingin er skriva av einum gomlum Poul F., ið sær lívsins vetur koma nærri, og fyrireikar seg til tað. Hetta er ordiliga vøkur orð, sum eru uppi ímóti teimum vakrastu yrkingunum hjá Poul F., sum t.d. “á kundi á tíðarhavi” eisini er.

Hanus í festivalhýri

Hanus er fastur fúsur á Summarfestivalinum, og aftur í ár var Hanus júst sum vit kenna hann. 60 ára gamal  er hann eftirhondini ein rutineraður harri, og hann gav sínum trúgvu fjepparum, tað sum tey altíð fáa frá honum.

Einsamallur á Stóra Palli stóð Hanus og gittarin hjá honum, og alíkavæl hevði hann væl fatur í mannamúgvuni, ið alsamt vaks frammanfyri pallin.

Vit fingu øll tey vanligu løgini hjá Hanusi til yrkingar hjá Poul F., Hans Jacob Glerfoss, Steintór Rasmussen, Tonglatummas og Jacob Sande, umframt eitt einkult Leonard Cohen lag, og tey sum høvdu væntað ein nýggjan Hanus, ið var í trá við alternativa ljóðið á nýútgivnu EP’ini, ella ein Hanus við nýggjum Poul F. løgum og vælspælandi bólki, sum vit upplivdu hann á konsertum í vár, máttu bara geva seg yvir.

Tí Hanus er næstan altíð tann sami, um hann spælir fyri nøkrum fáum tandrum í eini kaffistovi ella fyri nógvum túsund fólkum á Vágsbøi, og man tað ikki vera ein av orsøkunum til, at vit øll elska Hanus.

Vágasound í originalum líki

Ein røð av syngið-við slagarum og útvarpshittum framførd av teimum, ið hava gjørt tey og við teimum røddum, ið vit øll hava lært at elska, soleiðis kann framførslan hjá Tinganest best lýsast.

Tinganest er bólkurin, ið framum allar aðrar hevur myndað tað sonevnda vágasoundið, og tað er ikki á hvørjum degi, at vit sleppa at uppliva originalarnar úr Vágum.

Settir at spæla í FLAGS-tjaldinum beint eftir steypafinaluna var lagt upp til eitt gott gamaldags bygdaball, við Tinganest, Vágagellini, Babbum, henni sum fyrr sang sangir um kerligheit og øllum hinum slagarunum.  Tíanverri stóð bólkurin tó ikki at spæla hetta tíðspunktið í skránni, og tað man vera høvuðsorsøkin til, at ikki fleiri vóru í teltinum hesa løtuna.

Eisini kann lítil ivið verða um, at júst hesin lættið og syngið-við vinarligi tónleikurin hevði riggað betur seinni um kvøldið, tá promillan var hægrið og lagið betur.

Men originalarnir leveraðu vøruna.

Vegna sjúku var annar gittarleikarin ikki við í kvøld, men sum ein trio riggaði bólkurin heilt væl, og serliga stuttligt var, at teir sungu tær manglandi gittarsoloirnar.

Hetta er so sjarmerandi og føroyskt sum nakað kann verða.

…og løtan hin signaða ríka

”Tíðin legg tínar veingir saman bert hesa stund”, sjáldan hava orðini hjá Poul F. Joensen, úr yrkingini ”Á kundi á tíðarhavi” virkað meira hóskandi, enn tá Hanus sang tey hóskvøldið.

 

Ummæli

Donsku tónleikarættindafelagsskapirnir Koda og Gramex høvdu boðið Føroya fólki á fund í Norðurlandahúsinum við tí endamáli at vísa, hvat felagsskapirnir arbeiða við. Teirra virkisøkið er tónleikur og júst tónleikur var tað, ið var á skránni.

Fjølbroytt skrá
Koda og Gramex høvdu í samráð við Norðurlandahúsið í Føroyum sett eina sera fjølbroytta skrá saman. United Voices, Benjamin Petersen, Aldubáran, Hanus og danski trubadururin Sebastian gjørdu hvør í sínum lagi og onkra løtu saman, sítt fyri at gera løtuna minniliga fyri okkum, ið vóru komin saman.
Hóast øll nøvnini á sín hátt vóru spennandi, so vóru størstu upplivingarnar teir báðir trubadurarnir Hanus og Sebastian, og serliga løtan við Hanusi og Aldubáruni var ógloymandi.

Eitt gott kór
United Voices áttu heiðurin at leggja fyri. Har var nærum fullsett í salinum í Norðurlandahúsinum, tá kórið undir leiðslu av Sigrid Rasmussen fór á pall. Við sær høvdu tey ein vælspælandi bólk mannaðan við góðum tónleikarum av verðsliga og kristiliga tónleikapallinum. Tey løgdu tó fyri uttan fylgispæl við einum lagi eftir abba Sigrid Rasmussen, Jens Guttesen. Sum heild var væl sungið, men einki útum tað vanliga, og lagið var eisini rættiliga vanligt, og hetta vísti seg at vera størsti trupulleikin hjá United Voices, her vórðu eingi mark flutt. Kórið syngur væl. Hetta eru nakrar av fremstu røddunum á krisitiliga tónleikapallinum, men talan er ikki um eitt superkór í stíl við Tarira, har tú fært gásarhold av vælveru, hvørja ferð tey lata munnin upp. Tí hevði verið ynskiligt, at skráin var eitt sindur meira áhugaverd, enn hon var. Stóra plussið við United Voices vóru mannligu solistarnir. Jónsvein Heinesen royndi seg í einum gospellagi hjá Regini Guttesen, og hesin maður hevur eina frálíka rødd við júst tí neyðuga kantinum fyri at verða ein góður solistur. Hann royndi eisini í besta gospelkór stili at seta lív í fólk. Men tann stóra sanggleðin, ið vanliga strálar úr amerikanskum kórum innan hesa tónleikagrein, var ikki at finna her, og uttan hana virkar gospel nokkso løgið.

 

Heine og Elvis
Heine Lützen var solistur í tveimum seinastu løgunum, ið hann eisini sjálvur hevði skrivað. Tað fyrra av hesum var eitt enskmælt lag, ið ikki var serliga spennandi. Men tá tey endaðu við klassikaranum “Tíðirnar Skifta”, kom fyrstu ferð eitt sindur av flog undir framførsluna. Heine hevur ein lítlan Elvis í búkinum, og á onkran hátt sat eg við eini kenslu av, at um hann bara lat Elvis sleppa, hevði framførslan veruliga farið á flog.
Alt í alt var upplivingin tó eitt sindur sum rugbreyð við livradeiggi, fínasta slag, men ikki so nógv meira enn tað.

Ringt at seta í bás
Næstur á pallin var Benjamin Petersen. Núverandi Deja Vu og fyrrverandi Brandur Enni og All That Rain gittarleikarin er ein framúrskarandi gittarleikari, ið smitar vanahugsan á bláman, tá hann fer á pall. Manningin við Mikael Blak á bassi, Brandi Jacobsen á trummum, Gunnar Guttesen á tangentum og Tróndi Olsen á trompet, bar boð um, at her fór ivaleyst at vera talan um jass. Men tónleiklurin lat seg ikki so lætt seta í bás, og gjørdist størsta upplivingin fyri meg eitt lag, sum nokk best kann lýsast sum popputur tung málmur. Instrumentali tónleikurin riggaði væl og gjørdist ongantíð keðiligur.

Spældu á hjartastreingir
Aldubáran átti ein høvuðsleiklut á konsertini hóskvøldið, umframt framførslu undir egnum navnið, spældi bólkurin undir hjá Hanusi og fór eisini á pall við Sebastian í einum lagi.

At Aldubáran altíð borgar fyri góðsku er alment kent. Hetta eru okkara bestu klassisku tónleikarar, og tað er við bivandi hjarta, at eg fari undir at skriva um tey. Hóast tey eru ómetaliga dugnalig, so er smakkurin ikki altíð nummar eitt, og klassisku tónleikapettini, ið vóru á skránni hóskvøldið vóru ikki tey mest spennandi.

Eisini tyktist innlivingin at halta eitt sindur, og hóast stykkini ikki vóru so long, tyktist løtan long. Hetta broyttist tó fullkomiliga, tá Hanus trein á pallin. Við tveimum Jacob Sande tulkingum og tveimum løgum av Boquet, vístu Hanus og Aldubáran, hvat innligt merkir, og tá eykalagið: “Á kundi á tíðarhavi” ljómaði í salinum, varð løtan fullkomin, og sum Poul F. sigur í hesi vøkru yrking, so var hetta “Løtan hin signaða ríka”, og væl vitandi um, at lagið var so stutt, ynskti eg, at tíðin skuldi leggja saman sínar veingir bert hesa stund.

Rørandi løta við Sebastiani

Eftir ein steðg var høvuðsnavnið, navnframi danski trubadurin Sebastian á skránni. Hesin úrmælingur hevur seinastu 30 árini givið 30 útgávur út, umframt at hann hevur skrivað tónleik til eitt ótal av sjónleikum, sangleikum, filmum og øllum møguligum øðrum. Tað man tí vera ómetaliga torført hjá Sebastian, at gera eina spæliskrá uttan at skuffa onkran, ið vil hoyra okkurt ávíst lag. Men skráin hetta kvøldið var góð. Sum hann sjálvur segði, so var okkurt gamalt á skránni og okkurt nýtt. Ja, okkurt var enntá rættiliga spildurnýtt. Her var serliga spennandi at hoyra løg úr einum spildurnýggjum leiki, ið Sebastian hevur skrivað til næmingar á donskum skúlum at framføra.
Sebastian vísti eins og Hanus stóra inniligheit, og við síni trilvandi rødd segði hann okkum lítlar søgur millum løgini, og tú kundi ikki latað vera við, at hugsa hvussu henda røddin, kundi megna at syngja so inniligt og rørandi. Mest rørandi løtan var framførslan av “Du er ikke alene”, ið hann ognaði vinmanni sínum Peter Thorup, ið andaðist her fyri.

 

Sebastian endaði framførsluna við at bjóða Aldubáruni á pallin við sær. Tey høvdu bert vant saman eina lítla løtu sama seinnapart, men Aldubáran vísti, hvussu væl tey hóska til at arbeiða saman við trubadurum. Hóast, tað ikki var heilt líka inniligt sum við Hanusi, so var løtan dýrabær og dekan ov ódrúgv.

Bob Dylan eigur verstu útgávuna

Lesarar og ummælarar hjá stóra amerikanska tíðarritinum Rolling Stone hava valt útgávuna Down In The Groove hjá Bob Dylan til verstu útgávu hjá einum góðum tónleikanavni.

dylan_down_in_the_groove_lgDown In The Groove fekk einans tvær stjørnur av fimm møguligum frá ummælaranum hjá Rolling Stone, tá plátan nógv seinkað kom út í 1988. Ummælarin hevði ikki nógv góð orð at bera útgávuni, ið var eitt savn av upptøkum, ið vóru gjørdar yvir seks ár. úrslitið.

Í gjár varð greitt, at lesararnir hjá Rolling Stone heldur ikki dámdu útgávuna. Blaðið hevur seinastu dagarnar heitt á lesarar sínar, um at senda síni boð uppá ringastu fløgurnar, ið tónleikanøvn, ið veruliga vóru góð høvdu givið út, og tá úrslitini hjá lesarunum vórðu løgd saman við úrslitunum hjá blaðfólkunum á Rolling Stone. So var Down In The Groove vinnarin framman fyri Dirty Work hjá Rolling Stones, Tonight hjá David Bowie og Beautiful Vision hjá Van Morrison.

Samlaði listin er hesin:

1. Bob Dylan, “Down In the Groove”

2. Rolling Stones, “Dirty Work”

3. David Bowie, “Tonight

4. Van Morrison, “Beautiful Vision”

5. The Clash, “Cut the Crap”

6. Neil Young, “Old Ways”

7. Van Halen, “Diver Down”

8. The Who, “Face Dances”

9. Elvis Costello, “Mighty Like A Rose”

10. Red Hot Chili Peppers, “One Hot Minute”

11. Crosby, Stills, Nash & Young, “American Dream”

12. Aerosmith, “Rock in a Hard Place”

13. Lou Reed, “Mistrial”

14. Morrissey, “Kill Uncle”

15. Led Zeppelin, “Presence”

Stórt enskmælt ummæli av AME

Á heimasíðuni drownedinmusic.com kann Atlantic Music Event endurupplivast gjøgnum myndir og orð hjá enska tónleikaummælarin Paul Sullivan.

 

Paul Sullivan tók hópin av myndum á ferðini og ætlaði sær at skriva greinar um upplivingar sínar til fleiri ymiskar miðlar. (mynd: Niels Uni Dam)

Millum útlendsku gestirnar á AME var blað- og myndamaðurin Paul Sullivan, ið til dagligt búleikast í Týsklandi, men sum hevur heimin sum arbeiðspláss. Sullivan starvast sum free-lance blaðmaður hjá hópin av ymiskum tónleikabløðum og tónleikaheimasíðum. Hann segði við okkum, tá hann vitjaði í Føroyum, at hann fór at skriva fleiri ymiskar greinar frá tiltakinum til ymisk bløð,  og nú er fyrsta ummælið av AME komið frá hansara hond á einum av hesum miðlum, tónleikaheimasíðuni drownedinsound.com.

 

Eivør trøllabant

Talan er um eitt størri ummæli av tiltakinum og av upplivingini av føroysku natúrini, ið Sullivan upplivdi sum sera vakra. Sum heild er ummælið sera jaligt. Serliga Eivør verður tikin fram, Sullivan skrivar:

“Dugnaligir, sum nógvir av bólkunum hetta vikuskiftið vóru, so kundi eingin veruliga sammetast við Eivør. Ílatin sum ein víkinga dervish kemur hon á pallin. Hon er sláandi vøkur, hevur eina sterka hjáveru á palli eftir nógvu konsertferðirnar og eina rødd í trøllabindur. Tað er torført at trúgva, at Eivør einans er 25 ár, soleiðis sum hon sveimar gjøgnum alt frá poppi, rokki, jassi, akkustiskum sangum og siðbundnum vísum. Tað munnu neyvan finnast meira natúrligar popp-stjørnur enn hetta.”

 

Tjóðskaparspurningurin

Sullivan, ið eisini var við, tá Atlantic Music Event vitjaði Ísland herfyri, vísur á, at við fyrsta egnakasti, so er trupult at ímynda sær, at ein spírandi tónleikapallur er í hesum landi, men vísir samstundis á, at eingin hevði trúð hetta um Ísland, áðrenn The Sugacubes byrjaðu at gera um seg. Sullivan metur tó ikki, at føroyski tónleikapallurin kann samanberast við tann íslendska. Hann vísir á, at tjóðskaparliga støðan hjá londunum er ymisk, Ísland hevur tikið sjálvstýri frá danska ríkisfelagsskapinum, meðan føroyingar enn eru undir donskum valdi; íslendarar hugsa um seg sjálvar sum kreativar og nýskapandi, meðan føroyingar eru heldur friðarligari og meira konservativir, skrivar Sullivan, og vísir á at hetta hoyrist aftur í tónleikinum. Meðan Ísland fostrar løgnar blandingar av tónleikagreinum, so er føroyski tónleikapallurin sambært blaðmanninum meira domineraður av fólka- og heimstónleiki, umframt trubadurum. Bert í undantøkum er talan um frávik frá hesum, tó at hetta tykist at vera ein vaksandi trendur, skrivar Sullivan.

Øll greinin kann lesast á drownedinsound.com/articles/1952398

 

Norðurlendskur festivalur á Norðurbryggjuni

Hetta vikuskiftið verður Norðurbryggjan í Keypmannahavn karmur um annan tónleikafestivalin í ár, tá sangskrivarar úr útnorði hittast undir heitinum Ljómandi Kuldabrúgv.

Norðurbryggjan er í samstarvi við danska fyriskipanarfelagið Artiscope undir heitinum Tónleikainnrás07 farin undir eina røð av festivalum við føroyskum, grønlendskum, íslendskum og donskum tónleiki. Herfyri var tað hipp/hopp tónleikur, ið var á skránni á hipp hopp festivalinum Ísslag. Frá hósdegnum til leygarkvøldið stendur singer/songwriter greinin á skránni, tá festivalurin Ljómandi Kuldabrúgv verður hildin á Bryggjuni í Keypmannahavn.

Føroyar eru væl umboðaðar við nøkrum av okkara fremstu listafólkum innan hesa tónleikagrein. Føroysku luttakararnir eru, kanska best umtókti føroyski trubadururin gjøgnum tíðirnar Hanus Johansen, ið hevur Aldubáruna við sær á pallin, superaktuelli og væl umtókti Høgni Lisberg og nýggja stjørnuskotið Guðrið Hansen.

Eins og á hipp hopp festivalinum, Ísslag verða norðurlendsku nøvnini blandað við donskum nøvnum, eins og blandingin av royndum og nýggjum, kendum og spennandi verður góð.

Ísland er umboðað av Pétur Ben og Olöf Arnalds og Grønland er umboðað av Angu, ið spælir á Ljómandi Kuldabrúnni hóskvøldið, áðrenn hann fer til Føroyar, har hann spælir á AME-Føroyar.

Donsku nøvnini á skránni áttu at savnað áskoðarar í Keypmannahavn, talan er nevniliga um so navnframar tónleikarar sum Randi Laubek, Tobias Trier og Dennis Mejdal

 

Skráin fyri Ljómandi Kuldabrúgv

Hósdagin 12. apríl kl. 20.00 

Dennis Mejdal (vertur/DK) Angu (GL) Høgni Lisberg (FO) Pétur Ben (IS)

 

Fríggjadagin 13. apríl kl. 20.00

Dennis Mejdal (vetur/DK) Randi Laubek (DK) Tobias Trier (DK) (IS) Guðrið Hansen (FO)

 

Leygardagin 14. apríl kl. 20.00

Hanus Albuduran (FO)